ရြက္မြန္စာမ်က္ႏွာ

Friday, February 27, 2015

ဗမာဆိုသည္မွာ ပ်ဴ႔သား ပ်ဴ႔ေျမး (၃) -- နိဂံုး

နန္ ေစာတုိက္တာေၾကာင့္ ပ်ဴေတြပ်က္သုန္းကုန္လို႔ မန္အရုိင္းမ်ဳိးေတြ ဝင္လာၿပီး ပုဂံကိုတည္ေထာင္ ေနာက္ပုိင္းက်မွ မန္ကေနတဆင့္ ျမန္မာျဖစ္လာတယ္ဆိုရင္ ဒါကို အိမ္နီးခ်င္းျဖစ္တဲ့ ရခုိင္ဘုရင္ေတြ မသိဘဲေနမွာ မဟုတ္ပါ။ တရုတ္ေတြ လည္း မသိဘဲေနမွာ မဟုတ္ပါ။ သိတယ္ဆိုတာကလည္း ဟုိဖက္ဒီဖက္ စစ္တုိက္ရင္တုိက္ မတုိက္တဲ့ အခါမ်ဳိးမွာလည္း ေရာင္းဝယ္ ေဖာက္ကား သြားလာေနက်တာကိုး။ လုစ္ေျပာသလို ေအဒီ ၈၃၂ မွာ ပ်ဴေတြ မပ်က္စီးဘဲ အင္အား ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ဆက္လက္တည္ရိွခဲ့တယ္ ဆိုတာကိုလည္း ဘုန္းတင့္ေက်ာ္က သက္ေသ ျပႏုိင္ခဲ့ ပါတယ္။ ေနာက္ ပ်ဴ ဆိုတာ လုစ္ေျပာသလို လူမ်ဳိးသတ္သတ္ ဗမာနဲ႔မတူ ၊ ဗမာ ျမန္မာ ဆိုတာ ယူနန္နယ္က မန္အရုိင္း ေတြကေန ဆင္းသက္ လာတာသာျဖစ္တယ္ ဆိုတာဟာလည္း တကယ္တန္း မွာေတာ့ လုစ္ ခုိင္ခုိင္လံုလံု သက္ေသမျပႏုိင္ခဲ့ဘူး ဆိုတာကို ဒီစာအုပ္ ႏွစ္အုပ္မွာ ေတြ႔ရ ပါတယ္။ ျဗဟၼာ၊ ျဗမၼာ၊ ျမမၼာ၊ ဗမာ၊ ျမန္မာ အသံုးနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ ရွင္မဟာသီလဝံသနဲ႔ ဒုတိယ ေက်ာ္ေအာင္ စံထားဆရာေတာ္တို႔ဟာ စာေရးတုိင္း ျမန္မာကို ျမမၼာလို႔ စာလံုးေပါင္းေရးတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ေရွးမူကို ထိမ္းသိမ္းတဲ့ သေဘာလို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။

ေနာက္တခု စိတ္ဝင္စားဖို႔ေကာင္းတာက ျမေစတီေက်ာက္စာပါ။ အဲဒီ ျမေစတီေက်ာက္စာကိုလည္း လုစ္က ဗမာစာနဲ႔ မတူတဲ့ ပ်ဴစာလို႔ သတ္မွတ္ခဲ့ပါတယ္။ ဆရာလုစ္ေကာ ဆရာဗလက္ဒင္ပါ အဓိပၸါယ္ မေဖာ္ႏုိင္ခဲ့ပါဘူး။ က်ေနာ္ ဝါက် တခုႏွစ္ခုေလာက္ ဦးဘုန္းတင့္ေက်ာ္ စာအုပ္ထဲမွာ ပါတဲ့အတုိင္း ဥပမာအေနနဲ႔ ထည့္ေရးလုိက္ပါတယ္။ ဖတ္ၾကည့္လိုက္ တာနဲ႔ ဒီ ဘာသာစကား အသံုးအႏႈန္းနဲ႔ သဒၵါဟာ ဘယ္လိုဆင္းသက္ သြားလာတယ္ ဘယ္သူေတြနဲ႔ ဆက္စပ္ေနတယ္ ဆိုတာ ရွင္းရွင္းႀကီး ျမင္ရပါတယ္။

ယံ    တိ ံၿပိး        ရိမဓနဗူ   ဥ   မိ   ဗိ ံး  သိ ံး
ယင္း တုိင္းျပည္   ရိမဒၵနပူရ္ ဟု မည္ ဗိမ့္ သည္


ဗူဓ     အရီေမေဒယ   ဒံဗး
ဗုဒၶ     အရိေမေတယ် ထံပါး


ေနာက္ထပ္လည္း ရိွပါေသးတယ္။ ဥပမာ
ရြာ ကို ေရာ လုိ႔ေက်ာက္စာမွာ ထိုးထားတယ္
သား ကို သး လို႔ထိုးတယ္။ မယား ကို မယး လို႔ထိုးတယ္။ ေက်းဇူး ကိုေတာ့ ေက်းေဇာ တဲ့။


တကယ္ေတာ့ ဒီဟာေတြဟာ ပ်ဴစာျဖစ္သလို ေရွးေဟာင္း ဗမာစာ၊ ျမန္မာစာလို႔ ေျပာရမွာပါပဲ။ ဆရာႀကီး လုစ္တို႔ ဆရာႀကီး ဗလက္ဒင္ တို႔ မေဖာ္ထုတ္ႏုိင္ခဲ့တာေၾကာင့္ ဗမာနဲ႔ မတူတဲ့ ပ်ဴစာ (သို႔မဟုတ္) ယာယီပ်ဴစာ လို႔ သမုတ္ခံရ တာေပါ့။ အဲဒီေခတ္ ႏွစ္ေပါင္း ေထာင္ေက်ာ္က စာလံုးေတြဟာ အခုေခတ္လို အဝုိင္းေတြမဟုတ္ဘဲ အခြ်န္ေတြ၊ အေကြးေတြ၊ အေမာက္ေတြ၊ အျပတ္အေတာက္ေတြ၊ အတုိေကာက္သေဘာေတြ မ်ားလြန္းေတာ့ မ်က္စိလည္မယ္ ဆိုလည္း လည္ေလာက္ ပါတယ္။ တခ်ဳိ႔ ေနရာေတြမွာ ဝ ကို ဝ လို မေတြ႔ရပဲ ဂ ဆန္ဆန္ ဗ ဆန္ဆန္မ်ဳိး ထြင္းထားတာ လည္း ရိွပါေသးတယ္။ ည လား၊ သ လား၊ လ လား၊ တ လား၊ ယ လား၊ ဇ လား စသျဖင့္ အခုေခတ္အျမင္နဲ႔ ကြဲကြဲ ျပားျပား သိႏုိင္ဖို႔ ခက္ခဲတာကို ေရွးေက်ာက္စာေတြမွာ ေတြ႔ရ ျပန္ပါတယ္။ ဇ အကၡရာ ဆိုရင္ ဘယ္လိုပံုစံတုန္းဆိုေတာ့ အဂၤလိပ္စာလံုးအႀကီး အီး ႏ နဲ႔ခပ္ဆင္ဆင္ေတာင္ တူေနပါေသးတယ္။ ေနာက္ ေခတ္ျခင္းအတူတူ ႏွစ္ခ်င္းအတူတူ ၿမိဳ႔ခ်င္းအတူတူ ေက်ာက္စာေရးထိုး ရာမွာေတာင္ စာလံုးပံုစံေတြဟာ တခ်ပ္နဲ႔တခ်ပ္ ကြာဟ ေနတာေတြလည္း ေတြ႔ရ ျပန္တယ္။

ေရွးေက်ာက္စာေတြ စိတ္ဝင္စားဖို႔ အေတာ္ေကာင္းပါတယ္။ သို႔ေသာ္ ေက်ာက္စာကို ဖင္ၿမဲၿမဲထုိင္ၿပီး ဇြဲေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ေလ့လာမွသာ ပိုေကာင္းပါလိမ့္မယ္။ က်ေနာ္တို႔က ကိုယ္သိလိုတာကိုသိဖို႔ ဖတ္တာေလာက္ဆိုေတာ့ တလံုးစႏွစ္လံုးစ ေလာက္ပဲ ေလက်ယ္ႏုိင္ပါတယ္။ ဒီထက္ပိုမသိႏုိင္ပါဘူး။ ေနာက္လူငယ္ေတြ ေလ့လာေစခ်င္ပါတယ္။ ကိုယ့္ႏုိင္ငံ ျဖစ္တည္လာတဲ့ သမုိင္းကို အမွန္အတုိင္း သိေစခ်င္တာပါ။ အဲသလိုပဲ ဗမာျပည္က တျခားေသာ တုိင္းရင္းသား လူမ်ဳိး ေတြရဲ့ သမုိင္းကိုလည္း ဆက္စပ္ေလ့လာ တုိက္ဆုိင္သြားမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ပိုစံုၿပီး ပိုေကာင္းတာေပါ့။ ျဖစ္ခ်င္တာကို ေတာင့္တတဲ့ သေဘာပါ။ ပညာေရး သားေလွ်ာေနတဲ့ ဒီလိုေခတ္မ်ဳိးမွာ လူငယ္ေတြ ဒါမ်ဳိးေတြ ဝါသနာပါမပါ ဆိုတာ ကေတာ့ မေျပာတတ္ပါ။

ျမန္မာအစေက်ာက္ဆည္က အယူအဆမွာ ပါေမာကၡလုစ္ကေတာ့ အဓိက ဇတ္ေကာင္ပါ။ သူ ထိမ္ခ်န္သြားတာေတြ မနည္းပါဘူး။ အပိုေဆာင္းေတြ အသစ္ထြင္ ထည့္သြင္းသြားတာလည္း အမ်ားႀကီးပါပဲ။ အဲဒီေခတ္ ၁၉၃၁ ကေန ၁၉၅၇ အတြင္း သူလုပ္ခဲ့တဲ့ ျမန္မာအစေက်ာက္ဆည္က ကိစၥကို ဟိုတုန္းက တခ်ဳိ႔ေသာ ျမန္မာပညာရွင္ေတြအေနနဲ႔ သူ႔ အရိွန္အဝါ ၾသဇာက ႀကီးလြန္း တာေၾကာင့္ မေခ်ပႏုိင္ခဲ့တာလည္း ပါပါလိမ့္မယ္။ ကတယ္တန္း ပုဂံပ်က္တာ မြန္ဂို တာတာေတြ ဝင္တုိက္တဲ့ တရုတ္ေျပးမင္း နရသီဟပေတ့ လက္ထက္မွပါ။ ဒါေတာင္ ပုဂံပ်က္ၿပီး ပုဂံမင္းဆက္ျပတ္ သြားေပမယ့္ ပ်ဴဗမာ၊ ပ်ဴျမန္မာေတြရဲ့ စာေပ၊ ယဥ္ေက်းမႈ၊ ကိုးကြယ္ရာဘာသာ ေပ်ာက္မသြားခဲ့ပါ။ တခ်ိန္မွာ ျပန္လည္ထြန္းေတာက္ လာတာပါပဲ။

ဒါေၾကာင့္ ေအဒီ ၉ ရာစုအတြင္းမွာ နန္ေစာရန္ေၾကာင့္ ပ်ဴေတြပ်က္သံုးၿပီး လူဦးေရနည္းတဲ့ မန္အရုိင္းေတြ လစ္လပ္ေနတဲ့ ေျမျပန္႔လြင္ျပင္ကို ေက်ာက္ဆည္ကတဆင့္ ဝင္ေရာက္လာၿပီးမွ ဗမာျမန္မာဆိုတာ စတင္ျဖစ္လာခဲ့တယ္ အဲဒီေရွ႔တုန္းက ဗမာ- ျမန္မာဆိုတာ မရိွဘူးဆိုတဲ့ အယူအဆဟာ ဘယ္လိုမွ မခုိင္လံုေၾကာင္းပါ။ ဒါ့အျပင္ ဆရာလုစ္ဟာ ၁၉၆၁ ခုႏွစ္ အေမရိကန္ႏုိင္ငံက ေကာ္နဲယ္ တကၠသိုလ္နဲ႔ အဲဒီအေၾကာင္း ဆက္ဆံေျပာဆိုတဲ့ အခါမွာ သူကိုးကားခဲ့တဲ့ ၁၈ ရာစု ေနာက္ျပန္ေရး မိတၱဴပြား တရုတ္မန္ရႈမွတ္တမ္းကို ၿပီးျပည့္စံုတယ္လို႔ မယူဆေၾကာင္း၊ ေဆာင္ရြက္လက္စ ေရးလက္စ စာတန္းတေစာင္ထက္ မပိုေၾကာင္း ေျပာခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ျမန္မာျပည္မွာ သူေနထုိင္စဥ္အတြင္း ဗမာအစ ေက်ာက္ဆည္က အယူအဆသစ္ စာတမ္းေရးတုန္း ကေတာ့ မန္ရႈမွတ္တမ္းကို အဓိကထား ကုိင္ဆြဲပြဲထုတ္ခဲ့ပါတယ္။

ဆရာလုစ္ရဲ့ ျမန္မာအစေက်ာက္ဆည္က အယူအဆကို ပယ္ခ်ေပမယ့္ တျခားေသာ ျမန္မာ့သမုိင္းဆုိင္ရာ သုေတသန လုပ္ငန္းမ်ားအတြက္ကေတာ့ ေက်းဇူးတင္ဖို႔ ရိွပါတယ္။ ဆရာႀကီးေဒါက္တာသန္းထြန္းက သမုိင္းသင္တာ မအေအာင္လို႔ ဆိုၿပီး ရွင္းရွင္းဘြင္းဘြင္းပဲ ေျပာခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သမုိင္းမွတ္တမ္းမ်ားကုိယ္တုိင္ မွားေနရင္ ျပႆနာရိွတယ္ ဆိုတာကို ျမင္ႏုိင္ပါတယ္။ လူဆိုတာက ကုိယ္ဘယ္ကလာတယ္ ဆိုတာကို သိခ်င္တဲ့ သဘာဝရိွပါတယ္။ ကုိယ့္ရဲ့ ဘိုးေဘးေတြက ဘယ္သူ ေတြလဲဆိုတာ သိခ်င္ပါတယ္။ ဒါေတြဟာသမုိင္းျဖစ္စဥ္ေတြပါ။ ဒါေၾကာင့္ ဗမာမွန္ရင္ ပ်ဴ႔သား ပ်ဴ႔ေျမးေတြလုိ႔ တင္ျပရင္း ေရွးျမန္မာပညာရိွမ်ား၊ ႏုိင္ငံျခားပညာရွင္မ်ား၊ သုေတသီ ဘုန္းတင့္ေက်ာ္နဲ႔ က်ေနာ့္အယူအဆကို ျပန္လည္ ေခ်ပ၊ လမ္းတည့္ေပးခဲ့တဲ့ ကဗ်ာဆရာ ကိုတင္သစ္ တို႔ကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ပါေၾကာင္း ေျပာလိုပါတယ္။

ေဇာ္မင္း
၂ဝ ရက္၊ ေဖေဖၚဝါရီလ၊ ၂ဝ၁၅ ခုႏွစ္

ဆက္လက္ဖတ္႐ႈရန္...

Thursday, February 26, 2015

ဗမာ ဆိုသည္မွာ ပ်ဴ႔သား ပ်ဴ႔ေျမး (၂)

ၾကား ထဲမွာ ျဖတ္ေျပာရရင္ ျမန္မာပညာရွင္ ဆရာႀကီး ဦးဖိုးလတ္ဟာ ဟိုတုန္းက ယူနန္ျပည္နယ္က တရုတ္သမုိင္း ပညာရွင္ေတြနဲ႔ ေတြ႔ၿပီး ေဆြးေႏြးခဲ့ရဘူးပါတယ္။ အဲဒီ တရုတ္သမုိင္းပညာရွင္မ်ား အဆိုအရ ေရွးေခတ္တုန္းက ယူနန္နယ္မွာ ေလာေလာ၊ ပုိင္ စတဲ့ တိဗက္ဗမာ အုပ္စုဝင္ေတြလည္း ေနထုိင္ဖူးတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ နန္ေစာ သည္ ပင္လွ်င္ ရွမ္းမ်ဳိးႏြယ္ မဟုတ္ဘဲ တိဗက္ဗမာ အႏြယ္ဝင္ေတြလို႔ တရုတ္သမုိင္းဆရာမ်ားက ေျပာပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ တသက္လံုး သိလာခဲ့တာက နန္ေစာ ဆိုတာ ရွမ္းဆက္ေတြလို႔ပဲ သိခဲ့တာကိုး။ ေရွးတုန္းက တိဗက္ေတြနဲ႔ နန္ေစာေတြ ေပါင္းၿပီး တရုတ္ပုိင္နက္ထဲက နယ္ေတြကို လစ္ရင္လစ္သလို တုိက္ခုိက္လုယက္ၾကတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ တရုတ္မွတ္တမ္း ေတြမွာ တိဗက္ေတြကို စစ္တုိက္ ေကာင္းတယ္လို႔ ေရးထားပါတယ္။

ပါေမာကၡလုစ္ရဲ့ အဆိုအရ ပ်ဴဆိုတာ သတ္သတ္၊ ဗမာနဲ႔မတူဘူး။ ပ်ဴေတြပ်က္သြားခါမွ မန္လူမ်ဳိး ျမင္းစီးလူရုိင္းေတြ ေက်ာက္ဆည္နယ္ထဲကို ယူနန္ကေန ထိုးဝင္လာၿပီး ၿမိဳ႔ရြာတည္တယ္။ ေနာက္ ပထမျမန္မာႏုိင္ငံ တည္ေထာင္တဲ့ အေနာ္ရထာ ဆိုတာ ပ်ဴမဟုတ္ေတာ့ဘူး မန္လူမ်ဳိးအဆက္ေတြ ေနာက္ေတာ့ ျမန္မာလို႔ ေခၚၾကတယ္ စသျဖင့္ လုစ္က ေက်ာက္ဆည္စာတမ္းမွာ ေျပာခဲ့ပါတယ္။ သုေတသီ ဘုန္းတင့္ေက်ာ္ အဆိုအရ ဘယ္တရုတ္မွတ္တမ္းမွာမွ မန္ေတြ ယူနန္နယ္ ကေန ေျပာင္းေရႊ႔သြားတယ္၊ ပ်ဴေတြရဲ့ေဒသေဟာင္း ေက်ာက္ဆည္ကိုေရာက္တယ္၊ ေနာက္ျမန္မာဆိုတာ ျဖစ္လာတယ္လို႔ ေဖာ္ျပမထားဘူး။ မွတ္တမ္း တင္မထားပါဘူး။ လုစ္ကိုယ္တုိင္ အဓိကထား ကုိးကားတဲ့ မန္ရႈမွတ္တမ္း မွာလည္း မန္ေတြဟာ နန္ေစာ လက္ေအာက္ခံ ေတြဆိုတာ တရုတ္ေတြကုိယ္တုိင္ သိထားပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ မန္ေတြ ေက်ာက္ဆည္ ေရာက္လို႔ ျမန္မာ ျဖစ္သြားတယ္ဆိုတာ မန္ရႈမွတ္တမ္း ကိုယ္၌သည္ပင္လ်င္ ေဖာ္ျပထားျခင္း မရိွပါဘူး။

ေနာက္တခ်က္က ပါေမာကၡလုစ္ေျပာသလို ဗမာေတြဟာ အေနာ္ရထာေခတ္ ေရာက္မွ မြန္ေတြဆီက စာေရးျခင္း အတတ္နဲ႔ ေထရဝါဒ ဗုဒၾၶြဘာသာကို ရခဲ့တယ္ ဆိုတာကိုလည္း ဘုန္းတင့္ေက်ာ္က အေထာက္အထားမ်ားနဲ႔ ျငင္းပါတယ္။ သထံုကို အေနာ္ရထာတိုက္ၿပီး ပိဋိကတ္သံုးပံု ပင့္ေဆာင္တယ္ ဆိုတဲ့ ကိစၥနဲ႔ပတ္သက္လို႔ ေခတ္ၿပိဳင္အေထာက္အထား အတိအက် ရွာမေတြ႔ဘူး ဆိုတာကိုလည္း သူ႔စာအုပ္မွာ ရွင္းျပထားပါတယ္။ ေတြ႔ရိွရေလာက္ အေထာက္အထားမ်ားအရ သထံုကို ဂြ်မ္းစစ္သည္ ေခၚ ကြ်မ္းစစ္သည္ ေခၚ ခမာေတြ (ကေန႔ ကမ္ေဘာဒီးယားေတြ) ဝင္တုိက္လို႔ သထံုဘုရင္ မႏူဟာ ပဲခူးကို ေရွာင္တယ္။ တခါ ပဲခူးအထိ ခမာေတြ လုိက္တုိက္လို႔ ပဲခူးပ်က္ၿပီး ပုဂံအထိ တက္ၿပီး ခိုလံႈရတယ္လို႔ ဆိုထားပါတယ္။
ပ်ဴစာလို႔ေခၚတဲ့ ေရွးေဟာင္းဗမာစာ အေရးအသားနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ သူ႔စာအုပ္ထဲမွာ ေဖာ္ျပထားတဲ့ ေအဒီ ၄ ရာစု ပ်ဴၿမိဳ႔ေဟာင္း ဟန္လင္းၿမိဳ႔ေတြ႔ ေက်ာက္စာတခုမွာ အခုလို ေရးထိုးထားပါတယ္။ ဟန္လင္းၿမိဳ႔ေဟာင္းဟာ ေရႊဘိုၿမိဳ႔နဲ႔ မလွမ္းမကမ္းမွာ ရိွပါတယ္။

ဗံး ဒဝိ ံတိ ံမိႅ ံ ဥ သး ႏၢဳေကၷာ ဥ ပိႅ ဗံး တုဗဟိ ဥ တု ယံ

ေရွးပ်ဴစာလို႔ ေျပာႏုိင္သလို ေရွးက်လွတဲ့ ဗမာစာ လို႔လည္း ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ အဓိပၸါယ္ကေတာ့

ျမတ္ေသာ ဒဝိန္တိန္ၿမိန္ ၏ သား နဂုကေနာ ၏ ေ ျမး ျမတ္ေသာ တုဗဟိ ၏ တိုက္ (သခၤ်ဳိင္းတုိက္) ေလ
ဒါက ေအဒီ ၄ ရာစု တုန္းက ပ်ဴစာလို႔ ေျပာေနတဲ့ အေရးအသား အခုေခတ္ ႏွစ္ေပါင္း ၁၆ဝဝ ေက်ာ္ၾကာၿပီးမွ တည္ရိွေနတဲ့ ျမန္မာစကားနဲ႔ သဒၵါလည္းတူတယ္ စကားလံုး အသံုးအႏႈန္းလည္း တခ်ဳိ႔တူေနပါတယ္။

ဗံး ဆိုတာကေတာ့ ျမတ္ေသာ သို႔မဟုတ္ ဘုန္းႀကီးေသာ သို႔မဟုတ္ မင္းႀကီး လို႔ ဆိုပါတယ္။ တိဗက္စကားမွာေတာ့ တဗင္း ဆိုတာ ဘုရင္၊ မင္းကို ဆိုလိုတာပါတဲ့။ အဲဒီကေန ဆင္းသက္ေျပာင္းလဲတယ္လို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ အဲဒီစာတန္းမွာ ပါေနတဲ့ နာမည္ေတြကေတာ့ အဲဒီေခတ္ ဘုရင္မ်ဳိးဘုရင္ႏြယ္ေတြ ယူသံုးတဲ့ သကၠတ အမည္ေတြပါ။ နႏၵသူတို႔၊ သီဟသူရတို႔ နရပတိစည္သူ စသျဖင့္ ေနာက္ပုိင္းဗမာဘုရင္ေတြ ယူသံုးတဲ့ သေဘာမ်ဳိးနဲ႔တူပါတယ္။ ဥ ကေတာ့ အိ၊ ဤ၊ ၏၊ အာ၊ အား၊ ဟု ဆိုတဲ့ အေနနဲ႔ သံုးတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ အဲဒီ ေရွးေက်ာက္စာမွာပါတဲ့ စာလံုးပုံုစံေတြက အခြ်န္အတက္ေတြ အေကြးအေကာက္ေတြ စသျဖင့္ ပါေနေတာ့ အခုေခတ္ ျမန္မာစာ စာလံုးအဝိုင္းပံုနဲ႔ေတာ့ အေတာ္ႀကီးကိုကြာပါတယ္။ အခု က်ေနာ္အထက္မွာ ေရးျပထားသလို အတိအက် စာလံုးဝုိင္း သက္သက္ေတြ မဟုတ္ပါ။ ေက်ာက္စာကြ်မ္းက်င္သူ တဦးဦး က ဦးေဆာင္ၿပီး ရွင္းမျပဘူးဆိုရင္ သာမန္လူေတြ နားလည္ဖို႔ ခက္ပါတယ္။ သို႔ေသာ္ ကြ်မ္းက်င္သူမ်ား အကူအညီနဲ႔ ႏွစ္ေပါင္း ၁၆ဝဝ ေက်ာ္ခဲ့ၿပီ ဆိုေပမယ့္ သဲလြန္စ ေကာက္ယူႏုိင္တာကို ျမင္ရပါတယ္။

အဲတာမ်ဳိးကို ဆရာလုစ္တို႔၊ ဆရာဗလက္ဒင္တို႔ မလုပ္ႏုိင္ခဲ့ပါ။ ဥပမာ စာလံုး တလံုးစီ ဒါက က ျဖစ္မယ္၊ ဒါဟာ သ ျဖစ္မယ္ ေဖာ္တာေလာက္ကလြဲလို႔။ ေနာက္ အဲဒီ ေခတ္ေတြတုန္းက ေက်ာက္စာထိုးရင္ ျမန္မာစာ သာမက ပါဠိစာေတြ အသံုးေတြ ကလည္း အေတာ္မ်ားမ်ားႀကီးကို ေရာေႏွာပါေနပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ပါဠိစကားကိုလည္း နားလည္ဖို႔ လိုသလို ေရွးတုန္းက တိဗက္စကား အသံုးအႏႈံးကိုလည္း နားလည္ကြ်မ္းက်င္ဖို႔ လိုပါေသးတယ္။ ဘာေၾကာင့္တုန္းဆိုေတာ့ ကိုယ္ေတြက တိဗက္ ကေန ဆင္းသက္ လာခဲ့တာ ျဖစ္လို႔ပါ။

ေနာက္ ေရွးအသံုးအႏႈန္းမ်ားကိုလည္း သိဖို႔လိုပါတယ္။ ဥပမာ ေျမးကို အဲသည္ေခတ္က ေျမးလို႔ မေရးဘဲ ပိႅ လို႔ ေရးတာမ်ဳိး။ ေလ ကို ေလလို႔ မေရးဘဲ ယံ လို႔ေရးတာမ်ဳိးေတြကို ႏုိင္ငံျခားသားပညာရွင္ေတြ ေဖာ္ဖို႔ ခက္ပါလိမ့္မယ္။ သား ဆိုတဲ့ အသံုးကိုေတာ့ သး လို႔ေရးတာေၾကာင့္ သိလြယ္ပါတယ္။ တု ကိုေတာ့ တုိက္ သို႔မဟုတ္ သခၤ်ဳိင္းတုိက္လို႔ ေဖာ္ျပ ပါတယ္။ စကားလံုးေတြ ေရႊ႔လ်ားလာတာ စိတ္ဝင္စားဖို႔ ေကာင္းပါတယ္။ ပုဂံေခတ္ေက်ာက္စာ တခုမွာ ပါတဲ့ ရြာသစ္တခု ရဲ့ နာမည္ဟာ တေပည္လွ်င္ ဆိုတဲ့ စာလံုးေပါင္းအမည္နဲ႔ ေရးထိုးထားတယ္။ အဲဒီရြာကို အခုေခတ္မွာ ဒီပဲရင္း လို႔ စာလံုးေပါင္းပါတယ္။ အေတာ္ေလးကြာသြားပါတယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္တို႔ ၂ဝဝ၃ တုန္းက အတုိက္ခိုက္ခံရတဲ့ ေနရာပါ။ အထက္အညာ အရပ္မွာ ဒီပဲရင္းရြာကို စကားေျပာရင္ ဒဗရင္း လို႔ပဲ အခုအထိ အသံထြက္ေန တုန္းပါ။ ဥပမာ ေနာက္တခုေလာက္ ေျပာ ရရင္ အခု အခ်ိန္အထိ ကမ္းနီ ရြာကို ဂနီ၊ ဂဏီ၊ ဃဏီ ဆိုတဲ့အသံမ်ဳိး အသံထြက္ပါတယ္။ 


ေနာက္တခုေလာက္ ျဖတ္ေျပာရရင္ ဆရာႀကီး သခင္ကုိယ္ေတာ္မိႈင္း ေျပာခဲ့ဘူးတာတခု ဖတ္ဖူးပါတယ္။ အဲတာကေတာ့ အလြန္ေရွးက်တဲ့ ကာလတုန္းက ေရွးဗမာေတြဟာ ေရ ကို ေရ လို႔ မေခၚပါဘူးတဲ့။ ဘယ္လိုေခၚသလဲဆိုေတာ့ တံ လို႔ ေခၚေၾကာင္း ေျပာျပဖူးပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ဗမာစကားမွာ ရိွေနတဲ့ တံတား၊ တံေလွ်ာက္၊ တံေထြး၊ တံလွ်ပ္၊ သက္တံ(တန္႔) စတဲ့ စကားလံုးေတြကို ၾကည့္ရင္ သိႏုိင္တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ေရနဲ႔ပတ္သက္ေနတာကို ဆိုလိုတာပါ။
ဆက္ေျပာရရင္ ပ်ဴနဲ႔ပတ္သက္လို႔ ေအဒီ ၈ဝ၅ ခု ထန္မင္းဆက္ တရုတ္သံအဖြဲ႔ မွတ္တမ္းမွာ တမၸဝတီ လို႔ေခၚတဲ့ တတိယ ပုဂံေနျပည္ေတာ္ အေၾကာင္း အခုလို မွတ္တမ္း တင္ထားပါတယ္။ ၿမိဳ႔ရိုးဟာ ေလးေထာင့္မဟုတ္ဘဲ အဝုိင္းပံုျဖစ္တယ္။ အနီ၊ အျပာ၊ အဝါ၊ အညိဳ၊ ပန္းေရာင္၊ အစိမ္းေရာင္ စဥ္႔အုတ္မ်ားနဲ႔ ၿမိဳ႔ရိုးကို လွပစြာ တည္ေဆာက္ထားတယ္။ က်ဳံးပတ္လည္ ရိွတယ္။ က်ဳံးအျပင္ကေန တပတ္ပတ္မယ္ဆိုရင္ မနက္ကေန ညေနအထိ လမ္းေလွ်ာက္ရတဲ့ ၿမိဳ႔ႀကီးလို႔ ဆိုထားပါတယ္။ ပုဂံၿမိဳ႔ေဟာင္း ဧရိယာထဲမွာ ေရွးေဟာင္းစဥ့္ဖိုပ်က္ေတြ ရိွေနေသးတာကို ဓာတ္ပံုအေထာက္မ်ားနဲ႔ ေတြ႔ရပါတယ္။ ေနာက္ တမၸဝတီမွာ ဗုဒၶဘာသာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္း ေက်ာင္းေပါင္း ၁ဝဝ ေက်ာ္ ရိွတယ္လို႔ မွတ္တမ္း တင္ပါတယ္။

အဲသလိုဆိုေတာ့ အေနာ္ရထာလက္ထက္ ေအဒီ ၁ဝ၄၄ က်မွ မြန္ေတြဆီက စာရတယ္၊ သာသနာရတယ္ဆိုတာ မွန္ကန္ပါ့ မလား။ ႏွစ္ေပါင္း ၂၄ဝ ႏွစ္ေလာက္ ကြာေနပါတယ္။ ဟန္လင္းၿမိဳ႔ေဟာင္းေတြ႔ ေက်ာက္စာအရဆိုရင္ပဲ ပ်ဴစာေခၚ ေရွးေဟာင္း ဗမာစာ အသံုးျပဳေနတာ ႏွစ္ေပါင္း ၁၆ဝဝ ေလာက္ ရိွေနပါၿပီ။ ဆရာလုစ္က ေျပာထားပါေသးတယ္။ တမၸဝတီ တတိယ ပုဂံျပည္ဆိုတာ မရိွဘူး။ ယံုတမ္းစကားသာျဖစ္တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဦးကုလားနဲ႔ မွန္နန္းမွာ အဲတာေတြ ပါေနေတာ့ ဒါကို ပါးစပ္ရာဇဝင္ ျဖစ္ေနလို႔ မကိုးကားထုိက္ဘူးလို႔ ဆိုျပန္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ တရုတ္ ထန္မင္းဆက္ မွတ္တမ္း က ရိွတယ္လို႔ ေျပာထားေတာ့ ပါေမာကၡလုစ္ ေျပာတာက လြဲမေနေပဘူးလား။ ေနာက္ တရုတ္မွတ္တမ္းအရ ပ်ဴတို႔ တုိင္းျပည္ကို ျဗဟၼာျပည္၊ ဗရမၼာျပည္၊ ပ်ဴ ဆိုတဲ့ အမည္သံုးမ်ဳိးတြင္ေၾကာင္း ေဖာ္ျပထားပါတယ္။

ေနာက္တခုက သီရိေခတၱရာ ေခၚ သေရေခတၱရာ ဆိုတဲ့ ကေန႔ေခတ္ ျပည္ၿမိဳ႔အေၾကာင္းပါ။ သေရေခတၱရာ ပ်ဴၿမိဳ႔ေဟာင္း မွာ ဘာေတြ႔တုန္းဆိုေတာ့ ေအဒီ ၂ ေအဒီ ၃ ရာစု ေက်ာက္စာတခုပါ။ သီဟဝိၾကမမင္းရဲ့ ေက်ာက္အရိုးအုိး ေက်ာက္စာပါ။ ဖတ္လို႔လြယ္တဲ့ စာတန္းတခုႏွစ္ခုကို ဘုန္းတင့္ေက်ာ္ စာအုပ္ထဲကအတုိင္း တင္ျပပါတယ္။

သီဟဝိၾကမ                ဗံး   သိ   နး
သီဟဝိၾကမ               မင္း ေသ ႏွစ္

တၵးဗံး                              ဥ                   ရုေကႅး         ယံ
ထိပ္တင္မင္း (ေတာ္ဘုရား)  ၏                 ရုပ္ႂကြင္း        ေလ
 

ဆိုေတာ့ ေရွးပ်ဴ ေရွးဗမာစာ အေရးအသားဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၁၆ဝဝ၊ ၁၇ဝဝ ကတည္းက စေနၿပီလို႔ေတာင္ အၾကမ္းဖ်ဥ္းေျပာႏုိင္ပါေသးတယ္။

လုစ္ရဲ့ ေက်ာက္ဆည္စာတန္းမွာ ပ်ဴတို႔တုိင္းျပည္ ေအဒီ ၈၃၂ ခုမွာ နန္ေစာတုိက္လို႔ အၿပီးတုိင္ပ်က္၊ နန္ေစာ လက္ေအာက္ခံ မန္လူရုိင္းေတြ ေအဒီ ၈၃၅ ေလာက္မွာ ျမင္းစီးဝင္လာၾက ေက်ာက္ဆည္ကိုေရာက္ ေအဒီ ၈၅ဝ ေလာက္မွာ အေျခတက် ျဖစ္ဟန္ရိွ။ ေနာက္ ပုဂံျပည္ႀကီးတည္၊ အေနာ္ရထာလက္ထက္မွာ မြန္ေတြဆီက စာနဲ႔ ဗုဒၶဘာသာကိုရတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ မန္ရႈမွတ္တမ္း အရသည္ပင္လွ်င္ မန္အရုိင္း ေတြဟာ နန္ေစာလက္ေအာက္မွာ ေအဒီ ၈၆၄ အထိ အမႈထမ္း ေနဆဲျဖစ္ပါတယ္။ ေအဒီ ၈၆၂-၈၆၃ အန္နမ္ (ဟႏိြဳင္) ကို သူတို႔သခင္ နန္ေစာနဲ႔အတူ တုိက္ေနရင္း အလုပ္ရႈပ္ေနမွာပါ။ ပ်ဥ္ျပားမင္း စတုတၳပုဂံကို တည္တဲ့ အခ်ိန္က ေအဒီ ၈၄၉။ ဆိုေတာ့ကာ ပ်ဥ္ျပားမင္း နန္းတည္တာက နန္ေစာ ဟႏိြဳင္သြားတုိက္တဲ့ႏွစ္ထက္ ၁၃ ႏွစ္ေစာေနတယ္။ လုစ္ေျပာတာေတြမွာ အျဖစ္အပ်က္ေတြၾကား ခုႏွစ္ေတြ ေရွ႔ေနာက္မညီဘူးဆိုတာ ေတြ႔ရပါတယ္။

နန္ေစာ လက္ေအာက္မွာ မန္ကဲ့သို႔ အရုိင္းမ်ဳိးႏြယ္ေတြ စစ္ေကာက္ရင္ လုိက္သြားၿပီး စစ္တုိက္ရပါတယ္။ မန္အရုိင္းမ်ဳိးေတြ ေနထုိင္တဲ့ ေဒသအက်ယ္အဝန္းဟာ စတုရန္းမုိင္ ၄ဝ ေလာက္ပဲ ရိွပါတယ္။ တရုတ္မွတ္တမ္းမ်ားအရ နန္ေစာ စစ္ေကာက္ရင္ စစ္သား သံုးေထာင္ ေလးေထာင္ထက္ ပိုၿပီးမပို႔ႏုိင္ပါ။ ပ်ဴလူမ်ဳိးေတြ အလံုးအရင္းလိုက္ ေနထုိင္တဲ့ အရပ္ဟာ က်ယ္ေျပာ ပါတယ္။ စတုရန္းမုိင္ ၁ဝဝဝဝဝ တသိန္းေလာက္ ရိွပါတယ္။ အေနာ္ရထာမတုိင္ခင္ အေတာ္ ေစာေစာပုိင္း တရုတ္မွတ္တမ္း မ်ားအရ ေရွးပ်ဴႏုိင္ငံမွာ ခံတပ္ၿမိဳ႔ ၉ ၿမိဳ႔၊ ေစ်းၿမိဳ႔ ၃၂ ၿမိဳ႔၊ လက္ေအာက္ခံ ေက်းရြာအမ်ား အျပားနဲ႔ ၾသဇာခံ တုိင္းရင္းသား အုပ္စုဝင္ေဒသမ်ား ရိွေနပါတယ္။ အေနာ္ရထာ လက္ထက္မွာေတာ့ ပုဂံဟာ အင္ပုိင္ယာ သေဘာမ်ဳိး ျဖစ္လာေတာ့ ပိုၿပီး က်ယ္ျပန္႔ လာပါတယ္။

အေရွ႔ဖက္အက်ဆံုး ခံတပ္ၿမိဳ႔က ကေန႔ သီေပါၿမိဳ႔နားမွာ ရိွပါတယ္။ ေတာင္ဖက္ အက်ဆံုး ခံတပ္ၿမိဳ႔က မုတၱမမွာ ရိွပါတယ္။ ေျမာက္ဖက္အက်ဆံုး ခံတပ္က ေကာင္းစင္မွာ (ဗန္းေမာ္နားမွာ) ရိွပါတယ္။ တရုတ္မွတ္တမ္းမ်ားအရ မန္ေတြရဲ့ အရွင္သခင္ နန္ေစာမ်ား သည္ပင္လွ်င္ ယူနန္နယ္နဲ႔ ထိစပ္ေနတဲ့ ပ်ဴနယ္စပ္ေက်းရြာမ်ားကို လစ္ရင္လစ္သလို လုယက္ တုိက္ခုိက္ တာကလြဲလို႔ ပ်ဴၿမိဳ႔ တၿမိဳ႔တေလကို ေအာင္ျမင္တယ္လို႔ေတာင္ မရိွခဲ့ပါဘူး။ အဲတာအျပင္ နန္ေစာရန္ေၾကာင့္ ပ်ဴၿမိဳ႔ေတာ္ႀကီး ပ်က္သုန္းခဲ့ရ တယ္လို႔လည္း တရုတ္မွတ္တမ္းေတြထဲမွာ မပါပါဘူး။ အဲသလိုဆိုေတာ့ ေအဒီ ၈၃၂ မွာ ပ်ဴေတြ အၿပီးတုိင္ ပ်က္စီးလို႔ ျမန္မာျပည္ အလယ္ပုိင္းႀကီးတခုလံုး လူသူရွားပါး လစ္လပ္သြားတယ္လို႔ ပါေမာကၡလုစ္ ဆိုခဲ့တာ ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး ျဖစ္ႏုိင္ပါ့မလဲ။ ျဖစ္ႏုိင္တယ္ ဆိုရင္လည္း ခိုင္လံုတဲ့ အေထာက္အထားျပႏုိင္ရမယ္လို႔ ဘုန္းတင့္ေက်ာ္က ျပန္လည္ ျငင္းခ်က္ထုတ္ ေခ်ပပါတယ္။ ဒီကိစၥကို ဆရာလုစ္ဟာ အေထာက္အထား အတိအက် မျပႏုိင္ဘဲ မန္ရႈမွတ္တမ္းကပဲ ဤကဲသို႔ဆိုသည္ ဆိုတာမ်ဳိးနဲ႔ ေက်ာက္ဆည္ စာတန္းမွာ ေရးသားခဲ့တယ္ ဆိုတာကို ဘုန္းတင့္ေက်ာ္က ေထာက္ျပႏုိင္ ခဲ့ပါတယ္။

ေနာက္တခုကေတာ့ ဘီစီ ၂ ရာစု ပုဂံနဲ႔ ေအဒီ ၃ ရာစု ပုဂံႏုိင္ငံတို႔ ရိွတယ္ ဆိုတာကို ပါေမာကၡ Ferrend က တရုတ္ မွတ္တမ္းမ်ားကို ေလ့လာၿပီး ေဖာ္ထုတ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲတာကိုက်ေတာ့ လုစ္က အမ်ားေရွ႔မွာမို႔လားမသိ အသိအမွတ္ ျပဳခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ လုစ္ရဲ့ ေက်ာက္ဆည္စာတန္း အလိုအရ ပုဂံက ေအဒီ ၁ဝ၄၄ အေနာ္ရထာလက္ထက္ က်မွ ထြန္းကားတယ္လို႔ ဆိုထားပါတယ္။ ေအဒီ ၁ ရာစုမွာ ေရးသားၿပီးစီးခဲ့တဲ့ တရုတ္မွတ္တမ္း Chein Hen Shu အရ တရုတ္ ႏုိင္ငံကေန ပုဂံျပည္ကို မေလးကြ်န္းဆြယ္ကိုပတ္လို႔ ေရလမ္းကေန ခရီးသြားလာ ကူးသန္းေရာင္းဝယ္ တယ္လို႔ ဆိုထားပါတယ္။ အဲဒီအေၾကာင္းကို ဆရာႀကီး ဖာရဲမ္က ဖူကန္တူလူ သို႔မဟုတ္ ပုကံတူလူ စာတန္းမွာ ထည့္သြင္းေဖာ္ျပထားပါတယ္။ ဖူကန္တူလူ ဆိုတာက ဖူကန္သို႔အဝင္တံခါးလို႔ အဓိပၸါယ္ရပါတယ္။ တရုတ္ျပည္ကေန သေဘၤာနဲ႔လာရင္ အဲဒီ ေနရာမွာ ပုဂံကိုသြားဖို႔ သေဘၤာေျပာင္းစီးရပါတယ္။ ကေန႔ ထုိင္းႏုိင္ငံေတာင္ပုိင္းက တကြာပါ အရပ္မွာ ရိွပါတယ္။ ၂ဝဝ၄ ဆူနာမီ ျဖစ္တုန္းက အထိအခုိက္မ်ားတဲ့ ေနရာထဲက တခုပါ။ က်ေနာ္ကေတာ့ ဖူးခက္ ကြ်န္းမ်ားလားလို႔ ေတြးမိပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုေတာ့ ဖူးခက္ကြ်န္းဟာ ေရွးတုန္းက သီရိလကၤာတို႔ ကုလားျပည္တို႔ကို သြားမယ္ဆိုရင္ သေဘၤာ ေျပာင္းစီးရတဲ့ ေနရာလည္း ျဖစ္ေနလို႔ပါ။ ေနာက္စိတ္ဝင္စားဖို႔ ေကာင္းတာက ကေန႔ ထုိင္းလူမ်ဳိး ေတြဟာ ပုဂံကို က်ေနာ္တို႔ အသံထြက္သလို (ပဂံ) လို႔အသံမထြက္ဘဲ ပုကံ လို႔ ခုထိ အသံထြက္ေနတုန္းပါ။

သုေတသီဖုန္းတင့္ေက်ာ္က အိႏိၵယ၊ တရုတ္၊ ပါရွန္၊ အာဖဂန္၊ ရခုိင္၊ ဗမာ မွတ္တမ္းေတြ၊ ေနာက္ ေရွးဗမာ ေက်ာက္စာေတြကို ကိုးကားၿပီး ပ်ဴႏုိင္ငံ လို႔ေခၚတဲ့ ျဗဟၼာႏုိင္ငံ၊ ျဗမၼာ၊ ျဗဳမ္မာ၊ ျဗဳမာ၊ ျပဴမွာ၊ ျပဴ၊ ပ်ဴ၊ ပု၊ ပုကံ စသျဖင့္ ေျပာင္းလဲျခင္း ကို အဆင့္လုိက္ ေဖာ္ျပသြားတာ အေတာ္စိတ္ဝင္စားဖို႔ေကာင္း ပါတယ္။ တရုတ္မွတ္တမ္းမ်ား အရလည္း အဲသည္တုန္းက ဗမာျပည္ကို ျဗဟၼာ၊ ျမမၼာ၊ ပ်ဴ ဆိုၿပီး နာမည္သံုးမ်ဳိးနဲ႔ ေဖာ္ျပ မွတ္တမ္းတင္ခဲ့ပါတယ္။ ပုဂံေခတ္ကေန၊ ပင္းယ၊ အင္းဝ ေခတ္ေတြအထိ ေက်ာက္စာေတြမွာလည္း မိမိႏုိင္ငံနဲ႔ လူမ်ဳိးအမည္ကို ျဗဟၼာ၊ ျမန္မာ၊ ၿမံမာ၊ ၿမံမၼာ၊ ျမဟၼ၊ ျမဟၼာ ဆိုၿပီး အနက္တူ အသံကြဲ အမ်ဳိးမ်ဳိး ေရးထိုးေဖာ္ျပခဲ့ပါတယ္။ ေက်ာက္စာတခ်ပ္နဲ႔တခ်ပ္ အမည္စာလံုးေပါင္း ေဖာ္ျပတာျခင္း မတူပါ။ ကေန႔ ပုဂံလို႔ သိေနတဲ့ ၿမိဳ႔ေတာ္ကို ေက်ာက္စာမ်ားပါ ေနာက္ထပ္ ေခၚေဝၚတဲ့ အမည္ေတြက ျပဳဂါမ၊ ပ်ဴဂါမ၊ ပုဂမၼ၊ ပုကံ၊ ပုဂံ စတာေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ဂမၼ၊ ဂါမ ဆိုတာ ပါဠိစကားမွာ ေစ်းၿမိဳ႔လို႔ ဆိုလိုပါတယ္။
ပုဂံၿမိဳ႔ အဆက္ဆက္ဟာ ဘီစီ ၂ ရာစု ကတည္းက ျဖစ္တည္ခဲ့တဲ့ ပ်ဴၿမိဳ႔ေတြ ျဖစ္တယ္ဆိုတာကို သက္ေသျပ သြားႏုိင္ပါတယ္။ ရခုိင္မင္းသမီး ဧခ်င္းမွာ ရခုိင္ကိုလာတုိက္ခ်ိန္ စစ္သည္တသိန္းပါတဲ့ အေလာင္းစည္သူမင္းကို ပ်ဴတသိန္းမင္း (ပုတသိန္းမင္း) အျဖစ္ေဖာ္ျပပါတယ္။ တပင္ေရႊထီး လက္ထက္အထိ ရခုိင္ေတြက ဗမာဖက္ကဘုရင္ေတြကို ပ်ဴမင္းလို႔ မွတ္တမ္းတင္ပါတယ္။ အဲဒီ ေခတ္အထိ ပ်ဴေတြပ်က္မသြားေသးဘူး ဆိုတာ ရခုိင္ဖက္က သိေနတဲ့သေဘာပါပဲ။ တရုတ္မွတ္တမ္းအရ မုဆိုးဖို သို႔မဟုတ္ ေရႊဘိုသား အေလာင္းမင္းတရား ဦးေအာင္ေဇယ် တရုတ္ဘုရင္ဆီ ပိုတဲ့ စာလႊာမွာ သူဟာ ပ်ဴမ်ဳိးပ်ဴႏြယ္ ျဖစ္ေၾကာင္း ေဖာ္ျပပါတယ္။ ယူနန္နယ္က ဆင္းသက္လာတဲ့ မန္လူမ်ဳိး အဆက္အႏြယ္လို႔ မေဖာ္ျပခဲ့ပါဘူး။

ေဇာ္မင္း
ဆက္လက္ ေဖာ္ျပပါမည္။

ဆက္လက္ဖတ္႐ႈရန္...

Wednesday, February 25, 2015

ဗမာ ဆိုသည္မွာ ပ်ဴ႔သား ပ်ဴ႔ေျမး (၁)

က်
ေနာ္တို႔ ေက်ာင္းသားဘဝမွာ သင္ဖူးၾကားဖူး ခဲ့တာက ျမန္မာအစ ေက်ာက္ဆည္က ဆိုတဲ့ အယူအဆျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီ ျမန္မာအစ ေက်ာက္ဆည္က စာတန္းကို ေရးသားခဲ့သူကေတာ့ ကိုလုိနီေခတ္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္က အဂၤလိပ္လူမ်ဳိး ပါေမာကၡ ဂ်ီအိပ္ခ်္လုစ္ ျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာရာဇဝင္မွာေတာ့ ျမန္မာအစ တေကာင္းကလို႔ ဆိုထားပါတယ္။ အယူအဆ ႏွစ္မ်ဳိး ျဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္။ တေကာင္းဆိုတာ ပ်ဴၿမိဳ႔ေဟာင္းတခုပါ။

၁၉၃၁ ခုႏွစ္ေလာက္ကစၿပီး ပါေမာကၡလုစ္ရဲ့ ျမန္မာအစ ေက်ာက္ဆည္ကဆိုတဲ့ အယူအဆဟာ တျဖည္းျဖည္း ၾသဇာ ႀကီးမားလာခဲ့ပါတယ္။ ပါေမာကၡလုစ္ရဲ့ အယူအဆက ဒီလိုပါ။ ေအဒီ ၈၃၂ ခုမွာ ပ်ဴေတြရဲ့ ႏုိင္ငံကို ယူနန္နယ္က နန္ေစာ ေတြ ဝင္တုိက္လို႔ အလံုးစံုပ်က္သုန္းတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ အဲသလို ပ်က္သုန္းသြားတာေၾကာင့္ ျမန္မာျပည္အလယ္ပုိင္း ေျမျပန္႔ေဒသႀကီး တခုလံုးဟာ လစ္လပ္နယ္ေျမႀကီး ျဖစ္သြားခဲ့တယ္။ အဲဒီ လစ္လပ္ေနတဲ့ ေနရာႀကီးကို ဝင္ေရာက္ သိမ္းပုိက္ သူမ်ားကေတာ့ ယူနန္နယ္က ျမင္းစီး မန္လူရုိင္း ေတြျဖစ္တယ္။ မန္လူရိုင္းမ်ဳိးႏြယ္ဆိုတာက နန္ေစာ လက္ေအာက္ခံ လူမ်ဳိးငယ္ တမ်ဳိး ျဖစ္ပါတယ္။ နန္ေစာေတြ စစ္တုိက္ထြက္ရင္ အတူလုိက္ပါၿပီး စစ္တုိက္ေပးရတဲ့သူေတြ လည္း ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီ မန္လူရုိင္း မ်ဳိးႏြယ္ေတြဟာ အျပာေရာင္ ေဘာင္းဘီရွည္ဝတ္ၿပီး ပန္းေရာင္ေခါင္းေပါင္းကို ေပါင္းတယ္။ ေခါင္းေပါင္းစကို ဦးေခါင္းေနာက္မွာ တြဲလြဲခ်ထားတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ အဆိုပါ မန္လူရုိင္းမ်ဳိးႏြယ္ေတြဟာ နန္ေစာေတြနဲ႔ အတူ စစ္လုိက္တုိက္ရင္း ျမန္မာျပည္ လြင္ျပင္ႀကီးကိုလည္း ေရာက္ဖူးသိဖူးထားတယ္လို႔ ပါေမာကၡလုစ္က ဆိုပါတယ္။

ေအဒီ ၈၃၂ ပ်ဴႏုိင္ငံပ်ဴလူမ်ဳိးေတြ အပ်က္မွာ နန္ေစာ လက္ေအာက္မွာ မေနလိုေတာ့တဲ့ မန္အရုိင္းႏြယ္ေတြဟာ ကေန႔ ေခတ္ ရွမ္းျပည္ကိုျဖတ္ၿပီး ေက်ာက္ဆည္ေဒသကေန ျမန္မာျပည္လြင္ျပင္ကို ဝင္လာတယ္။ အေျခခ်တယ္။ ေအဒီ ၈၅ဝ ေလာက္မွာ အေျခတက် ျဖစ္ဟန္ရိွတယ္။ ေနာက္ ပုဂံျပည္ႀကီးကို တည္ေထာင္တယ္။ ဒါဟာ လုစ္ရဲ့ မွန္းဆခ်က္ ျဖစ္ပါတယ္။ ပါေမာကၡလုစ္ရဲ့ အယူအဆအတုိင္း ေျပာရမယ္ဆိုရင္ အေနာ္ရထာမင္းဟာ မန္လူရုိင္း အဆက္အႏြယ္ ျဖစ္ေနပါတယ္။ မန္ ဆိုတဲ့ အမည္ကေနတဆင့္ ျမန္မာ ဆိုတာ ျဖစ္လာတယ္လို႔ လုစ္က ေျပာျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ပ်ဴေတြ မရိွေတာ့ဘူး မ်ဳိးတုံးသြားၿပီ ဆိုတဲ့ သေဘာကိုလည္း လုစ္က ေျပာပါတယ္။

က်ေနာ္တို႔လည္း ငယ္ငယ္တုန္းကစလို႔ တကၠသိုလ္ေရာက္တဲ့အထိ ပါေမာကၡလုစ္ရဲ့ အယူအဆကိုသာ ထိေတြ႔ခဲ့ရတာ ဆိုေတာ့ ျမန္မာအစေက်ာက္ဆည္က ဆိုတာပဲမွန္တယ္၊ အေနာက္တုိင္းက သိပံၸနည္းက်တဲ့ သုေတသနစနစ္မ်ဳိးကေန ေပၚထြက္လာခဲ့တဲ့ ရလဒ္လို႔ ထင္ခဲ့ပါတယ္။ ဗမာမိဘဘိုးဘြားေတြ ေျပာေျပာေနတဲ့ ျမန္မာအစ တေကာင္းက ဆိုတဲ့ အယူအဆဟာ ပံုျပင္ဆန္တယ္လို႔ေတာင္ ထင္ခဲ့မိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ က်ေနာ့္အေနနဲ႔ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ႏွစ္ ေလာက္အထိ ပါေမာကၡလုစ္ရဲ့ ေက်ာက္ဆည္ အယူအဆကိုပဲ လက္ကိုင္ထားေနဆဲပါ။ ဒါေပမဲ့ သုေတသီ ဘုန္းတင့္ ေက်ာ္ရဲ့ “ႏွစ္ေပါင္း ႏွစ္ေထာင္ ေက်ာ္ခဲ့ၿပီျဖစ္ေသာ ျမန္မာ့သမုိင္း” စာအုပ္ႏွစ္အုပ္တြဲကို ေလ့လာအၿပီးမွာေတာ့ ပါေမာကၡ လုစ္ရဲ့ ျမန္မာအစ ေက်ာက္ဆည္က အယူအဆဟာ လံုးလံုးမွားေနေၾကာင္း သိခြင့္ရလုိက္ပါေတာ့တယ္။

ဒီစာကို ေရးရတဲ့ အေၾကာင္းက ဒီလိုပါ။ ၂ဝ၁၅ ေဖေဖၚဝါရီလ ၁၁ ရက္ထုတ္ ဆဲဗမ္းေဒးသတင္းစာအြန္လုိင္းမွာ ေဆာင္းပါး ရွင္ ခ်မ္းၿငိမ္းရဲ့ "ႏွစ္တရာမက ေထာင္ေသာင္းခ်ီ၍" ဆိုတဲ့ ေဆာင္းပါးကို ဖတ္အၿပီးမွာ ပ်ဴနဲ႔ပတ္သက္လို႔ အမွန္အတုိင္း သိၾကေစဖို႔ ဆႏၵရိွလာတာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီ ေဆာင္းပါးက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႏွစ္တရာျပည့္ အထူးေဆာင္းပါးပါ။

ေဆာင္းပါးထဲမွာ “အင္အားနည္း၍ ပေပ်ာက္ေတာ့မည္ ပ်ဴလူမ်ဳိး” ေတြကိုလည္း အေနာ္ရထာဘုရင္က ပစ္ပယ္မထား ဆိုတဲ့ စာေၾကာင္း တေၾကာင္း ပါလာပါတယ္။ က်ေနာ္ တင္ျပလိုတာက ပ်ဴကိစၥပါ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႏွစ္တရာျပည့္နဲ႔ မသက္ဆုိင္ပါ။
အင္အားနည္း၍ ပေပ်ာက္ေတာ့မည့္ ပ်ဴလူမ်ဳိးလို႔ ဆိုလုိက္တဲ့အတြက္ စာဖတ္သူေတြၾကားမွာ ပ်ဴဟာသတ္သတ္၊ ဗမာ ျမန္မာဟာ သတ္သတ္၊ မတူဘူးဆိုတဲ့ အယူအဆ ထပ္ၿပီးအျမစ္တြယ္သြားမွာ စိုးရိမ္မိပါတယ္။ ပါေမာကၡလုစ္ ေျပာခဲ့သလို ပ်ဴလူမ်ဳိးဟာ ပ်က္သုဥ္းသြားတာမဟုတ္ဘဲ ဆက္ၿပီးတည္ရိွေနခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ပုိင္း အဆက္ဆက္မွာေတာ့ ပ်ဴဆိုတဲ့ အမည္အစား ဗမာ၊ ျမန္မာ အသံုးအႏႈန္းက ပိုၿပီး အသံုးတြင္က်ယ္လာတာေၾကာင့္ အခုေခတ္မွာ ျမန္မာဆိုၿပီး ဆက္လက္ တည္ရိွေနတာကို စာဖတ္သူမ်ား သိေစခ်င္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သုေတသီ ဘုန္းတင့္ေက်ာ္ရဲ့ စာအုပ္မ်ားက ေျပာျပတဲ့ ပ်ဴဗမာ ပ်ဴျမန္မာ သမုိင္းကို က်ေနာ္က တဆင့္ျပန္ေျပာ ျပန္တင္ျပရျခင္းပါ။

သုေတသီ ဘုန္းတင့္ေက်ာ္ရဲ့ ပ်ဴဗမာနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ စာတန္းကို ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ အမရေဆာင္၊ သမုိင္းသုေတသန ဦးစီးဌာနမွာ ၂ဝဝ၃ ခုႏွစ္ ေအာက္တိုဘာလ ၃ ရက္ေန႔မွာ ဖတ္ၾကားပါတယ္။ အဲဒီမွာ သမုိင္းပါေမာကၡ ဆရာႀကီး ေဒါက္တာသန္းထြန္းက အခုလို ေျပာပါတယ္။ “အခုစာတမ္းဖတ္ပြဲမွာ ဦးေက်ာ္ဇင္ (ဘုန္းတင့္ေက်ာ္) စာတမ္း အလြန္ ေကာင္းပါတယ္။ ဦးေက်ာ္ဇင္တင္ျပတဲ့ သုေတသန အသစ္ေတြအရ ဂ်ီအိပ္ခ်္လုစ္ ေျပာခဲ့တဲ့ ဗမာအစ ေက်ာက္ဆည္က အယူအဆမွားေၾကာင္း ေတြ႔ရပါတယ္။ သုေတသန လုပ္ထုံးလုပ္နည္းအရ မွားတာကို ပယ္ရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ လုစ္ရဲ့ ဗမာအစ ေက်ာက္ဆည္က အယူအဆကို ပယ္ၿပီး ျမန္မာ့သမုိင္းကို က်ေနာ္တို႔ အသစ္ျပန္ေရး ရပါလိမ့္မယ္။”

ဘုန္းတင့္ေက်ာ္ရဲ့ စာအုပ္ႏွစ္တြဲကေတာ့ ၂ဝ၁ဝ ခုႏွစ္မွာ အမ်ားသူငါဖတ္ဖို႔ ပံုႏိွပ္စာအုပ္ျဖစ္လာပါတယ္။ ပ်ဴကိစၥကို ပိုၿပီး စိတ္ဝင္စားလာရတာကလည္း ဒီလိုပါ။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၂ ႏွစ္ေလာက္က မႏၱေလးက အသိလူတခ်ဳိ႔နဲ႔ ဂ်ာနယ္လစ္တခ်ဳိ႔ အစည္းအေဝး တခုတက္ဖို႔ ဘန္ေကာက္ကို ေရာက္လာပါတယ္။ သူတို႔ေရာက္လာေတာ့ က်ေနာ့္အိမ္မွာ တရက္လာဆံုရင္း စကားေျပာျဖစ္ ၾကပါတယ္။ ေျပာတာက ပထမေတာ့ ႏုိင္ငံေရးေၾကာင္းပါ။ အဲသလို ေျပာေနရင္း ဗမာအစ ေက်ာက္ဆည္ က ဇတ္လမ္းကို ေရာက္သြားပါတယ္။ ဗမာေတြဟာ ယူနန္နယ္ မန္အရုိင္း လူမ်ဳိးေတြ၊ ေက်ာက္ဆည္ကေန တဆင့္ဝင္လာ ရင္း ဆင္းသက္တယ္လို႔ က်ေနာ္က ပါေမာကၡလုစ္ရဲ့ အယူအဆအတုိင္း ေဆြးေႏြးေတာ့ အဲတာကို ကဗ်ာဆရာ ကိုတင္သစ္က လက္မခံပါဘူး။ သေဘာမတူပါဘူး။
ဗမာဟာ ပ်ဴဘဲ၊ ပ်ဴမွန္ရင္ ဗမာပဲလို႔ သူကဆိုပါတယ္။ နန္ေစာရန္ေၾကာင့္ ခရစ္ႏွစ္ ေအဒီ ၈၃၂ မွာ ပ်ဴေတြလံုးလံုး ပ်က္သံုးၿပီး လစ္ဟာေနတဲ့ လစ္လပ္ေနတဲ့ ပ်ဴေနရာေဒသႀကီးကို ယူနန္နယ္က နန္ေစာ လက္ေအာက္ခံ မန္ဆိုတဲ့ အရုိင္း လူမ်ဳိးေတြ ျမင္းစီးၿပီး ေက်ာက္ဆည္နယ္ကို ဝင္သိမ္း၊ ေနာက္ ပုဂံျပည္ကို တည္တယ္ဆိုတာ လုစ္ရဲ့ မွန္းဆခ်က္တခု သို႔မဟုတ္ တီထြင္ ထားတဲ့ ဇတ္လမ္းသာျဖစ္ၿပီး က်ေနာ္တို႔ ဗမာဆိုတာ ပ်ဴ႔သား ပ်ဴ႔ေျမးသာ ျဖစ္တယ္လို႔ ကိုတင္သစ္က ျပန္ ေဆြးေႏြးရင္း သုေတသီ ဘုန္းတင့္ေက်ာ္ရဲ့ စာအုပ္ကိုဖတ္ဖို႔ ညႊန္းပါတယ္။ သာမန္ညႊန္းတာမ်ဳိးဆိုရင္ က်ေနာ္လည္း ဒီလာက္ႀကီး စိတ္ဝင္စားမိမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဆရာႀကီး ေဒါက္တာသန္းထြန္းလို သမုိင္းပညာရွင္ တဦးကိုယ္တုိင္ ေထာက္ခံ ထားတဲ့ စာတမ္း ျဖစ္တယ္လို႔ သိရတာေၾကာင့္ မွာယူဖတ္ရႈျဖစ္ပါတယ္။

ေရွးဆရာႀကီးေတြကို ဗမာပဲျဖစ္ျဖစ္ ႏုိင္ငံျခားသားပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ေစာ္ကားလိုတဲ့စိတ္ မရိွပါ။ ဒါေပမဲ့ လုစ္ေျပာခဲ့တဲ့ ဗမာအစ ေက်ာက္ဆည္ကဆိုတာ လံုးလံုးမွားယြင္း ေနတယ္ ဆိုတာကို ဒီစာအုပ္ႏွစ္အုပ္ကို ေလ့လာအၿပီး က်ေနာ္ တျဖည္းျဖည္း သေဘာေပါက္လာခဲ့ပါတယ္။ သမုိင္းသုေတသီ ဘုန္းတင့္ေက်ာ္ရဲ့ ေတြ႔ရိွခ်က္ေတြေၾကာင့္ လန္ဒန္ တကၠသိုလ္က ျမန္မာျပည္အေၾကာင္း ေလ့လာေနတဲ့၊ စိတ္ဝင္စားတဲ့ မ်က္ႏွာျဖဴ ပညာရွင္ေတြၾကားမွာလည္း အယူအဆ ႏွစ္မ်ဳိး ျဖစ္သြားပါတယ္။ ဘုန္းတင့္ေက်ာ္ တင္ျပတာကို လက္ခံတဲ့အုပ္စုနဲ႔ လုစ္တင္ျပ ထားတာကိုပဲ ဆက္လက္ဆုပ္ကုိင္ ထားတဲ့ အုပ္စုဆိုၿပီး ျဖစ္သြားတယ္။ က်ေနာ္အခု ျပန္တင္ျပတာက သုေတသီ ဘုန္းတင့္ေက်ာ္ရဲ့ စာအုပ္ႏွစ္တြဲကို ကိုးကား ၿပီး ဗမာဆိုတာ ပ်ဴ႔သား ပ်ဴ႔ေျမးျဖစ္တယ္ ဆိုတာကို တဆင့္ျပန္လည္ ေျပာဆိုျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

ဟုိတုန္းက လန္ဒန္တကၠသိုလ္မွာ စီအို ဗလက္ဒင္ဆိုတဲ့ ေရွးဆရာႀကီး တဦးရိွခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီဆရာႀကီးဟာ မြန္ ေရွး ေက်ာက္စာ ကြ်မ္းက်င္သူပါ။ မေလးရွားမွာ အေတာ္ၾကာေနခဲ့ဘူးပါတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာေတာ့ ေနခဲ့ဘူးပံု မေပၚပါဘူး။ အဲဒီ ေခတ္တုန္းက လုစ္တို႔ ျမန္မာျပည္က လွမ္းပို႔လုိက္တဲ့ မင္ကူးေက်ာက္စာေတြကို ေဖာ္ဖို႔ ဆရာဗလက္ဒင္ ႀကိဳးစားခဲ့ ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ စကားလံုး တခ်ဳိ႔ကိုသာ ေဖာ္ႏုိင္ၿပီး အဲဒီမင္ကူးေက်ာက္စာေတြရဲ့ အဓိပၸါယ္နဲ႔ သဒၵါကို မေဖာ္ေပးႏုိင္ခဲ့ ပါဘူး။ ဒါေတြကို အခု ေခတ္မွာ ဘုန္းတင့္ေက်ာ္က ျမန္မာပညာရွင္မ်ား အကူအညီနဲ႔ (ေရွးျမန္မာဆရာေတြ ပညာရွင္ေတြ ေဖာ္ထုတ္ထားတဲ့ အခ်က္အလက္ေတြလည္း ပါပါတယ္) အေတာ္မ်ားမ်ား ေဖာ္ႏုိင္ခဲ့ပါတယ္။ အဲသလို ေဖာ္ႏိုင္ခဲ့တဲ့ အေထာက္အထားမ်ားအရ ေရွးပ်ဴစာ ဆိုတာ တကယ္တမ္းေတာ့ အလြန္ေရွးက်တဲ့ ဗမာစာလို႔ပဲ ဆိုရမွာပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ လုစ္က အဲဒီေက်ာက္စာမ်ားကို ဗမာစာနဲ႔ မတူေသာ ေရွးေဟာင္း ပ်ဴစာလို႔ သတ္မွတ္ခဲ့တယ္။ ေနာက္ ပ်ဴဟာ ေအဒီ ၈၃၂ ကတည္းက ပ်က္သုန္း သြားခဲ့ၿပီ လို႔လည္း သူက ေျပာဆိုသတ္မွတ္ ထားတာကိုး။

ပါေမာကၡ လုစ္က ဝန္ခံထားတာ တခုရိွပါတယ္။ ဗမာအစ ေက်ာက္ဆည္ကဆိုတဲ့ စာတမ္းကို ေရးသားတုန္းမွာ သူအဓိက လက္စြဲထားၿပီး ကိုးကားခဲ့တဲ့ မွတ္တမ္းကေတာ့ တရုတ္ မန္ရႈက်မ္းလို႔ ဆိုပါတယ္။ အဲဒီ မန္ရႈက်မ္း ဘယ္ေလာက္ ခုိင္မာ တယ္ မခုိင္မာဘူး ဆိုတာကို သုေတသီ ဘုန္းတင့္ေက်ာ္က သက္ေသျပႏုိင္ခဲ့ပါတယ္။ သူလည္း မန္ရႈအျပင္ တျခားေသာ တရုတ္ မွတ္တမ္းေတြ၊ အျခားေခတ္ၿပိဳင္ မွတ္တမ္းေတြကို ေလ့လာၿပီး မွ အခုလို တင္ျပတာလို႔ သိရပါတယ္။
မူလ မန္ရႈက်မ္းကို ေရးသားခဲ့တာက အေနာက္တုိင္းႏွစ္ ေအဒီ ၈၆၄ ခုလို႔ ဆိုပါတယ္။ အခု ဒီစာေရးေနတာက ၂ဝ၁၅ ခုႏွစ္ဆိုေတာ့ အဲဒီမန္ရႈက်မ္း ျပဳစုခဲ့တာဟာ ႏွစ္ေပါင္း ၁၁၅၁ ႏွစ္ရိွသြားပါၿပီ။ အဲဒီက်မ္းဟာ တရုတ္နန္းေတာ္မွာ ရိွေနရင္းက ေအဒီ ၁၅ ရာစုမွာ နန္းေတာ္အတြင္းကေန ေပ်ာက္ဆံုးသြားခဲ့ပါတယ္။ ဆိုလိုရင္းကေတာ့ မူလ ေအာ္ရီဂ်င္နယ္ မွတ္တမ္း ေပ်ာက္ဆံုးသြားတာေပါ့။ အဲသလို ရိွရင္းကေန ၁၈ ရာစုထဲ ေရာက္ေတာ့ တရုတ္နန္းေတာ္က မန္ရႈက်မ္းကို ျပန္လည္ ျပဳစုပါတယ္။ ျပဳစုတဲ့အခါမွာ မူလက်မ္းက မရိွေတာ့ဘူးဆိုေတာ့ တျခားေသာ ေခတ္အဆက္ဆက္က တရုတ္ မွတ္တမ္းမ်ားထဲက မန္ရႈက်မ္းနဲ႔ ပတ္သက္ဆက္စပ္ခဲ့တဲ့ ျဖစ္တန္ရာရိွသည္၊ ဟုတ္ေလာက္သည္ဟု ယူဆဖြယ္ရာရိွတဲ့ အခ်က္ေတြကို ျပန္ကူး ေရးထည့္ရင္း မန္ရႈမွတ္တမ္းအသစ္ ဆိုတာကို အဂၤလိပ္ႏွစ္ ၁၇၇၄ ခုႏွစ္မွာ ပံုႏိွပ္ ထုတ္ေဝခဲ့ ပါတယ္။ တရုတ္အယ္ဒီတာ ေတြကိုယ္တုိင္ ျပန္လည္အသစ္ေရးတဲ့ အဆိုပါ မန္ရႈမွတ္တမ္းသစ္မွာ အားနည္းခ်က္ေတြ မေသခ်ာ မေရရာတာေတြ ပါေနတယ္ဆိုတာ ဝန္ခံထားပါတယ္။ တခါ အသစ္ ျပန္ေရးတဲ့ မန္ရႈမွတ္တမ္းမွာလည္း ေနာက္ပုိင္းေတာ့ မိတၱဴပြားေတြ ထပ္ၿပီးေပၚလာ ျပန္ပါတယ္။ ပါေမာကၡလုစ္ ကိုးကားခဲ့တဲ့ မန္ရႈ မွတ္တမ္းဟာ ေအဒီ ၈၆၄ ခုကေရးခဲ့တဲ့ မူလေအာ္ရီဂ်င္နယ္ မဟုတ္သလို ၁၇၇၄ မွာအသစ္ျပန္ေရးတဲ့ မွတ္တမ္းလည္း မဟုတ္ဘဲ အဲဒီအသစ္ကိုမွ ေနာက္ထပ္ ျပန္ပြားၿပီးေရးတဲ့ မိတၱဴ မ်ားစြာထဲက တခုျဖစ္ေနတယ္ ဆိုတာကို ဘုန္းတင့္ေက်ာ္က ေထာက္ျပပါတယ္။

ကုိင္း၊ ဒါျဖင့္ရင္ ေအဒီ ၈၆၄ မွာ ေရးခဲ့တဲ့ မူလဘူတ မန္ရႈက်မ္းကေကာ ဘယ္ေလာက္ ခုိင္ခံ့သလဲ။ ဘုန္းတင့္ေက်ာ္က အခ်က္အလက္ေတြနဲ႔ ေထာက္ျပပါတယ္။ ေအဒီ ၈၆၂ မွာ ယူနန္နယ္က နန္ေစာေတြ တရုတ္လက္ေအာက္ခံ အန္နမ္ၿမိဳ႔ကို ဝင္တုိက္ပါတယ္။ အန္နမ္ဆိုတာ ကေန႔ ဗီယက္နမ္ႏုိင္ငံက ဟႏိြဳင္ၿမိဳ႔ပါပဲ။ တႏွစ္ေလာက္ ဝန္းရန္လုပ္ႀကံၿပီး ေအဒီ ၈၆၃ မွာ ေအာင္ႏုိင္ပါတယ္။ အဲဒီ စစ္ပြဲမွာ အန္နမ္ တရုတ္ဘုရင္ခံ က်ဆံုးပါတယ္။ လက္ကိုမွ်ားမွန္ၿပီး အသက္မေသ ထြက္ေျပး လြတ္ေျမာက္သြားတဲ့ တရုတ္ စစ္သူႀကီးကေတာ့ ဖန္ေခ်ာ ဆိုသူျဖစ္ပါတယ္။ သူက ေအဒီ ၈၆၄ မွာ တရုတ္ဧကရာဇ္ကို ျဖစ္ေၾကာင္းရယ္ ကုန္စင္ အစီရင္ခံစာတင္ဖို႔ ေရးသားရင္းက မန္ရႈမွတ္တမ္း ဆိုတာ ေပၚလာျခင္းျဖစ္ ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီႏွစ္မွာပဲ ဖန္ေခ်ာဟာ အန္နမ္နယ္ကို ျပန္သြားၿပီး (နန္ေစာတို႔ ဆုတ္ခြါသြားခဲ့ၿပီး) ဇူလုိင္လနဲ႔ ၾသဂုတ္လအတြင္းမွာ အန္နမ္နယ္က လူမ်ဳိးစု ေခါင္းေဆာင္ေတြ ရြာသူႀကီးေတြကို ေမးခြန္းေတြ ေပးေဝၿပီး သူသိလိုတာေတြကို ေျဖေစခဲ့ပါတယ္။ ရလာတဲ့ အေျဖေတြေပၚမွာ အေျခတည္ၿပီး အစီရင္ခံစာ ျပန္ေရးရင္းက မန္ရႈမွတ္တမ္းဆိုတာ ျဖစ္လာျခင္းပါ။

ေနာက္တခ်က္က ဖန္ေခ်ာအေနနဲ႔ ဒီမန္ရႈက်မ္းကို အခ်ိန္ယူေရးသားတာ မဟုတ္ဘဲ လပုိင္းအတြင္းမွာ အၿပီးေရးသားၿပီး တရုတ္ဘုရင္ဆီကို အလွ်င္အျမန္ ျပန္ပို႔ရတာဆိုေတာ့ အားနည္းခ်က္ေတြ အမ်ားအျပား ရိွႏုိင္ပါတယ္။ အျမန္ပို႔ဖို႔ လိုတာ ကလည္း ဖန္ေခ်ာ အေနနဲ႔ သူစစ္ရံႈးခဲ့တဲ့ နန္ေစာအုပ္စုကို တရုတ္ဘုရင္က ျမန္ျမန္လက္တုန္႔ျပန္ဖို႔အတြက္ ရည္ရြယ္ခ်က္ ရိွေနဟန္တူပါတယ္။ အဲဒီ မန္ရႈ မွတ္တမ္းထဲမွာ တကယ္တန္းေတာ့ ပ်ဴ အေၾကာင္း အနည္းအပါး ေလာက္သာ ပါပါတယ္။ အဲဒီပ်ဴေတြ အေၾကာင္းကို အန္နမ္နယ္က ရြာလူႀကီးေတြရဲ့ ေျပာျပခ်က္အရ ေရးသားထားျခင္း ျဖစ္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ဘုန္းတင့္ေက်ာ္က ဒီလိုေထာက္ျပပါတယ္။ အန္နမ္နယ္က လူမ်ဳိးစုေခါင္းေဆာင္ သာမန္ရြာလူႀကီးေတြက ဟႏိြဳင္ကေန ခရီးေဝး လြန္းတဲ့ ပ်ဴေဒသကို မေရာက္ဘူးဘဲ ဘာေၾကာင့္ ဒီအေၾကာင္းေတြကို ေျပာျပႏုိင္တာလဲ ဆိုတဲ့အခ်က္ပါ။
နန္ေစာ အင္အားေကာင္းတဲ့ ယူနန္ေဒသကို ျဖတ္ၿပီးေတာ့မွ ပ်ဴေဒသကို ေရာက္မွာဆိုေတာ့ ဟႏိြဳင္ အနီးတဝိုက္က တုိင္းရင္းသား ေခါင္းေဆာင္ေတြ၊ ရြာလူႀကီးေတြ ကိုယ္၌က တဆင့္စကားနဲ႔ သူတို႔သိထားတာကို ျပန္ေျပာျပတာပဲ ျဖစ္ႏုိင္တယ္လို႔ သံုးသပ္ပါတယ္။ ေနာက္ က်မ္းျပဳစုတဲ့ စစ္သူႀကီးဖန္ေခ်ာ ကုိယ္တုိင္ကလည္း ပ်ဴေဒသကို ပ်ဴႏုိင္ငံကို မေရာက္ဖူးတဲ့သူ ျဖစ္ေနျပန္တယ္။ အဲတာေၾကာင့္ ေအဒီ ၈၆၄ မွာေရးသားျပဳစုခဲ့တဲ့ ေအာ္ရီဂ်င္နယ္ မန္ရႈမွတ္တမ္းကိုယ္၌ သည္ပင္လွ်င္ မေရရာတာေတြ၊ ခန္႔မွန္းထားတာေတြ၊ တဆင့္စကားေတြ၊ အျငင္းပြားဖြယ္ရာေတြ၊ အမွားေတြနဲ႔ ျပည့္ႏွက္ ေနမယ္လို႔ ဘုန္းတင့္ေက်ာ္က ေထာက္ျပပါတယ္။

ပါေမာကၡလုစ္ ကိုးကားတာ ၁၈ ရာစု ေနာက္ျပန္ေရးကမွ တဆင့္ ထပ္ပြားလာတဲ့ မန္ရႈမိတၱဴပြားေတြထဲက တေစာင္ ျဖစ္ေန ေလေတာ့ ကိုးကားေျပာဆိုဖို႔ မခုိင္လံုဘူး ပိုဆိုးတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ အဲသလို မခုိင္လံုတဲ့ မွတ္တမ္းကို လုစ္က ျမန္မာအစ ေက်ာက္ဆည္က စာတမ္းကိုေရးတဲ့အခါမွာ ဘာေၾကာင့္ အဓိက ရင္းျမစ္အျဖစ္ သံုးတာလဲ။ ဒါက ဘုန္းတင့္ေက်ာ္ရဲ့ ေမးခြန္းပါ။ ပါေမာကၡ လုစ္ကိုယ္တုိင္ သည္ပင္လွ်င္ ဦးကုလား မဟာရာဇဝင္နဲ႔ မွန္နန္းရာဇဝင္ေတြဟာ ပါးစပ္ ရာဇဝင္ေတြ၊ ရာဇဝင္အူေပါက္ေတြသာ မ်ားေနတာျဖစ္ေနလို႔ သုေတသန လုပ္ငန္းေတြမွာ မသံုးသင့္ဘူးလို႔ မၾကာခဏ ေျပာခဲ့ပါတယ္။ အခု သူက်ေတာ့ ဘာျဖစ္လို႔ ေနာက္ေရး မိတၱဴပြား မန္ရႈကို Main source အျဖစ္ သံုးရတာလဲလို႔ ဘုန္းတင့္ေက်ာ္က ျပန္လည္ျငင္းခ်က္ ထုတ္ပါတယ္။ ေနာက္ ကိုလိုနီေခတ္တုန္းက လုစ္ကို ေရွးပ်ဴဗမာေက်ာက္စာေတြ၊ ေရွးတရုတ္ မွတ္တမ္းေတြ ဖတ္ရာမွာ ကူညီခဲ့တဲ့ ျမန္မာပညာရွင္ေတြျဖစ္တဲ့ ဆရာႀကီး ဦးသာျမတ္၊ ေက်ာက္စာဝန္အထူးအရာရိွ ဦးျမ၊ တရုတ္ စာေတာ္ဖတ္ ဦးရည္စိန္ စသူတို႔ရဲ့ အကူအညီေတြကို လုစ္ ယူခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီဆရာႀကီးေတြ ေထာက္ျပခဲ့တဲ့ ပ်ဴနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အခ်က္အလက္မ်ားစြာကို ျမန္မာအစေက်ာက္ဆည္က စာတမ္း ေရးတဲ့အခါမွာေတာ့ လုစ္ ပယ္ခ်ခဲ့တယ္ မ်က္ကြယ္ျပဳခဲ့တယ္လို႔လည္း သိရျပန္ပါတယ္။

ေဇာ္မင္း
ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။

ဆက္လက္ဖတ္႐ႈရန္...

Friday, February 20, 2015

အစိုးရလည္း လိမၼာဖို႔လို

လြန္
ခဲ့တဲ့ တလေက်ာ္ေလာက္က ထင္ပါတယ္။ ကာတြန္းတခု ဖတ္လိုက္ရပါတယ္။ ကာတြန္းထဲက ဇာတ္ေကာင္ေတြ ဒီလို ေျပာၾကပါတယ္။ အတိအက် မဟုတ္ေပမယ့္ မွတ္မိသေလာက္ ျပန္ေျပာပါ့မယ္။ ကာတြန္းရဲ့ ပထမအကြက္မွာ နန္းဝတ္ နန္းစားနဲ႔ ဘုရင္ႀကီးတပါးက လူတေယာက္ကို “ဒီေျမေတြဟာ ငါဘုရင္ ပုိင္တာျဖစ္တယ္ မင္းတို႔နဲ႔မဆုိင္ဘူး ဒီကထြက္ သြားၾက” ဆိုၿပီး ေမာင္းထုတ္ေနပါတယ္။ ကာတြန္းရဲ့ ဒုတိယကြက္မွာေတာ့ အေဝးတေနရာက အသံေတြ ထြက္လာ ပါတယ္။ ထြက္လာတဲ့ အသံေတြက ဘယ္လိုတုန္း ဆိုေတာ့ “ကယ္ေတာ္မူပါဘုရား၊ ကယ္ေတာ္မူပါ။ တုိင္းတပါးတပ္ႀကီး တုိင္းျပည္ထဲ က်ဴးေက်ာ္လာေနပါတယ္ဘုရား” ဆိုၿပီး လွမ္းေအာ္တဲ့ အသံပါ။ ကာတြန္းရဲ့ တတိယအကြက္မွာေတာ့ ဘုရင္ႀကီးက သူေစာေစာက ေမာင္းထုတ္လုိက္တဲ့သူကို ေငါက္ေျပာေျပာေနပါတယ္။ ဘယ္လို ေျပာသတုန္းဆိုေတာ့ “ဟဲ့အေကာင္ေတြ ကိုယ့္ေျမကို တုိင္းတပါးက က်ဴးေက်ာ္ေနတာ သြားမတုိက္ဘဲ ဘာလုပ္ေနၾကတာတုန္း” ဆိုၿပီး ေျပာလုိက္တာပါ။

ဒီကာတြန္းေလး သံုးကြက္ဟာ လူထုေတြျပည္သူေတြရဲ့ ရင္ကို ထိရွတဲ့ ကာတြန္းလို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ ေျမယာ အသိမ္းခံရတဲ့ ေတာင္သူေတြ လယ္သမားေတြ၊ ဘာညာစီမံကိန္းေတြၾကာင့္ ၿမိဳ႔ျပမွာ ရပ္ကြက္လုိက္ အေရႊ႔အေျပာင္းခံရသူေတြ၊ က်ဴးေတြ ဆိုၿပီး ဘူဒိုဇာနဲ႔ ထိုးၿပီးဖယ္ရွား ခံထားရသူေတြ၊ တသက္လံုးက အမ်ားျပည္သူပုိင္ စားက်က္ေျမေတြ၊ အားကစားကြင္း ေတြ၊ လူထု စုရပ္ကြင္းေတြကို အာဏာပုိင္ေတြက တသီးပုဂၢလလက္ထဲ လႊဲေျပာင္းေပးလုိက္လို႔ လူထုဖက္က အသံုးျပဳခြင့္ မဲ့သြားတာေတြ အစရိွသျဖင့္ ေျမယာဆံုးရံႈးမႈေတြဟာ မ်ားျပားလွပါတယ္။ အဲသလို မိမိရဲ့ ေျမယာေတြ၊ လယ္ေတြ၊ အိမ္ေတြ ဆံုးရံႈးခဲ့ရတဲ့ သူေတြအေနနဲ႔ အကယ္၍ ကာတြန္းထဲကလို တုိင္းတပါးက က်ဴးေက်ာ္လာတယ္ဆိုရင္ အသက္ကို စြန္႔ၿပီး အရိုးေၾကေၾက အေရခမ္းခမ္း ခုခံတုိက္ခုိက္ဖို႔ ဆႏၵရိွပါ့မလားဆိုတာ ေမးစရာ ျဖစ္လာပါတယ္။

ဘာျဖစ္လို႔တုန္းဆိုေတာ့ ဘုရင္ႀကီး ေျပာတုန္းက ဒီေျမဒီယာေတြဟာ ဘုရင္ပုိင္တာျဖစ္တယ္ မင္းတို႔မပုိင္ဘူး ထြက္သြားၾက လို႔ ႏွင္ထုတ္ထားတာကိုး။ အဲဒီေတာ့ ဘုရင္ႀကီးက သူပုိင္တယ္လို႔ေျပာတဲ့ ေျမအေပၚမွာ တုိင္းတပါးတပ္ေတြ က်ဴးေက်ာ္ လာတယ္ ဆိုရင္ ဘုရင္ႀကီးပဲ သြားတုိက္ေပါ့။ ဘိုးဘြားပုိင္ေျမ၊ ဓားမဦးခ်ေျမ အေပၚကေန ႏွင္ထုတ္ခံထားရသူေတြက အခုက်မွ ဘာျဖစ္လို႔ ဘုရင္ႀကီးအတြက္ အသက္စြန္႔ၿပီး သြားတုိက္ရမွာလဲ။ ေျမေတြယာေတြ ဆံုးရံႈးခဲ့ရသူေတြအေနနဲ႔ အထက္က ေျပာသလိုမ်ဳိး ေတြးေကာင္းေတြးမိၾကမွာပါ။ အကယ္၍ ဇြတ္အတင္း တုိက္ခုိင္းလို႔ သြားတုိက္ရၿပီဆိုရင္လည္း တုိင္းတပါးတပ္ႀကီး က်ဴးေက်ာ္ လာတာကို ဝတ္ေက်တန္းေက်ေလာက္သာ တုိက္ပါလိမ့္မယ္။ ကိုယ့္အတြက္ မဟုတ္ဘဲ ဘုရင္ႀကီးနဲ႔ သူရဲ့ စီးပြားဖက္ ခရိုနီ ေတြအတြက္ ကိုယ့္အသက္ကို စေတးတဲ့အထိ တုိက္ပြဲဝင္ဖို႔ သူတို႔တေတြမွာ ဆႏၵရိွ ပါ့မလား။ ဝတ္ေက်တန္းေက်ေလာက္သာ ျပန္တုိက္တဲ့ အတြက္ ေရရွည္မွာ စစ္ရံႈးဖို႔က ေသခ်ာေနပါတယ္။

ဒီကာတြန္းရဲ့ ေနာက္ကြယ္မွာ အဓိပၸါယ္ေတြ အမ်ားႀကီး ျပည့္ႏွက္ေနပါတယ္။ ခံစား စံစား ေကာင္းစားဖို႔အတြက္က်ေတာ့ ဟိုးအထက္က လူေတြ၊ အနစ္နာခံၾကဆိုေတာ့ ေအာက္ကလူေတြ ဆိုတဲ့ သေဘာမ်ဳိးလည္း ေဆာင္ပါတယ္။ ဘုရင္ႀကီးက ေျမေတြကို သူပုိင္တယ္ဆိုၿပီး သိမ္းယူေတာ့ အသိမ္းခံရတဲ့ဖက္မွာ ဘုရင့္အေပၚ ေမတၱာပ်က္ရသလို ယံုၾကည္မႈလည္း ကင္းမဲ့သြားပါတယ္။ တုိင္းျပည္တျပည္အတြင္းမွာ ဘုရင္နဲ႔ ျပည္သူေတြအၾကား ယံုၾကည္မႈကင္းမဲ့ေနတဲ့ အေျခအေနမ်ဳိး ရိွေနခဲ့ရင္ ဒါဟာ စည္းလံုးညီညႊတ္မႈ ကင္းမဲ့ေနတယ္လို႔လည္း တဖက္မွာဆိုႏုိင္ပါတယ္။ စည္းလံုးညီညႊတ္မႈ ကင္းမဲ့ေနတဲ့ တုိင္းျပည္တခုကို တုိင္းတပါးက စစ္ေရးတခုထဲသာ မဟုတ္ပါဘူး အျခားျမင္လြယ္ သို႔မဟုတ္ မျမင္လြယ္တဲ့ နည္းလမ္း ေပါင္းစံုနဲ႔လည္း က်ဴးေက်ာ္ အျမတ္ထုတ္လို႔ ရပါတယ္။ ဥပမာ လက္ပံေတာင္းတို႔ သံလြင္ျမစ္မွာ ဆည္ပိတ္ဦးမယ္ ဆိုတာတို႔။

မေဝးေသးတဲ့ သမုိင္းကိုပဲ ျပန္ၾကည့္ေစလိုပါတယ္။ တျခားေတာ့မဟုတ္ပါ။ ျမန္မာျပည္ရဲ့ ေနာက္ဆံုးဘုရင္ သီေပါမင္းရဲ့ အျဖစ္အပ်က္ကို ျပန္ၾကည့္ရင္ပဲ ျမင္ႏုိင္ပါတယ္။ သီေပါမင္းကို အဂၤလိပ္ေတြ ၾကက္ကေလး ငွက္ကေလးလို ဖမ္းဆီး ေခၚေဆာင္ သြားေတာ့ ျပည္သူေတြရပ္ၾကည့္တာ၊ စိတ္မေကာင္းတာ၊ ငိုေၾကြးတာပဲ ရိွပါတယ္။ အသက္နဲ႔လဲၿပီး သီေပါမင္း ေရွ႔ကေန တုိက္ပြဲဝင္မယ္ ဆိုတာမ်ဳိး အဲဒီေခတ္က ျပည္သူလူထု မလုပ္ခဲ့ပါ။ မလုပ္ခဲ့ရတာကလည္း သီေပါမင္းဟာ တုိင္းျပည္အုပ္ခ်ဳပ္ေနတဲ့ ရွင္ဘုရင္ျဖစ္ေပမယ့္ လူႀကိဳက္မ်ားတဲ့၊ လူထုခ်စ္ခင္တဲ့၊ ေလးစားတဲ့ ဘုရင္မ်ဳိး မဟုတ္ဘူးဆိုတာ ျမင္ရပါတယ္။

အဂၤလိပ္အာဏာပုိင္ေတြက ဘုရင့္ ဝန္ႀကီးေတြ၊ အမတ္ေတြ၊ စစ္သူႀကီးေတြ၊ အျခားအရာရိွေတြနဲ႔ နန္းတြင္းသူနန္းတြင္း သား ေတြကို ေမးပါတယ္။ ဘုရင္ကို အိႏိၵယအထိ ေခၚသြားေတာ့မွာဆိုေတာ့ ဘယ္သူေတြ ဘုရင့္မိသားစုနဲ႔ အတူ လုိက္ပါ မလဲလို႔ ေမးျမန္းစာရင္း ေကာက္ရျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ဘုရင္နဲ႔အတူ ေသမတူရွင္မကြာ အိႏိၵယအထိ လုိက္မယ့္ အဆင့္ျမင့္ ဝန္ႀကီး ဝန္ကေလး တပါးမွမရိွပါ။ အဆံုးေျပာရရင္ နန္းတြင္းက ေအာက္ေျခအဆင့္ အရာရိွ တဦးတေလေတာင္မွ အိႏိၵယ အထိ လုိက္ပါဖို႔ စာရင္း မေပးၾကပါ။ ေနာက္ဆံုး သီေပါဘုရင္ မိသားစုနဲ႔ အတူ အိႏိၵယကို လုိက္ပါသြားသူေတြဟာ ေမာင္းမ တခ်ဳိ႔နဲ႔ မဆိုစေလာက္ ဝန္ထမ္းသံုးေလးဦးသာ ျဖစ္ပါတယ္။ အကယ္၍ သီေပါဘုရင္ဟာ ေလးစားဖို႔ေကာင္းတယ္၊ ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏိုးဖို႔ ေကာင္းတယ္ဆိုရင္ တသက္လံုးနန္းတြင္းမွာ အမႈထမ္းလာတဲ့ အရာရိွႀကီးငယ္လတ္ေတြ အေနနဲ႔ ကိုယ့္ ဘုရင္ကို သူမ်ား တုိင္းျပည္မွာ အက်ဥ္းသားအျဖစ္နဲ႔ ေနရစဥ္အတြင္း ကာကြယ္ဖို႔ အတုိင္းအတာတခုအရ လုိက္ပါသြားၾက မွာပါ။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔ လုိက္ပါမသြားခဲ့ပါဘူး။ နန္းတြင္း ႏုိင္ငံေရးမွာ စုဖရားလတ္ဖက္က တေလွ်ာက္လံုးရပ္တည္ခဲ့ၿပီး ကင္းဝန္မင္းႀကီးအုပ္စုနဲ႔ အၿပိဳင္အဆုိင္ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ဝန္ႀကီးအုပ္စုေတြလည္း အိႏိၵယကို ဘုရင္နဲ႔အတူ လုိက္မလားဆိုေတာ့ တုတ္တုတ္ေတာင္ မလႈပ္ၾကေတာ့ပါဘူး။ တရားက်ဖို႔ ေကာင္းတာကို ျမင္ရပါတယ္။

ျပန္ေကာက္ပါ့မယ္။ အရင္ေခတ္တုန္းကေတာ့ ဘုရင္စနစ္ေပါ့၊ အခုေခတ္ေတြမွာေတာ့ စစ္အစိုးရနဲ႔ အရပ္သားအစိုးရ လို႔ ေခၚတဲ့ အစိုးရေပါ့။ ေခတ္ျခင္း ကြာသြားေပမယ့္ သူတို႔ဟာ တုိင္းျပည္ကို အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြပါ။ အုပ္စိုးသူလူတန္းစားပါ။ အစိုးရဟာ အေျခခံအားျဖင့္ တုိင္းသူျပည္သားေတြရဲ့ ေကာင္းက်ဴိးကိုသာ ေဆာင္ရြက္ရပါတယ္။ တုိင္းသူျပည္သား နစ္နာမယ့္ အရာမ်ဳိးကို ေရွာင္ရွားရ ပါတယ္။ ျပည္သူေတြအတြက္ ေကာင္းက်ဳိးေတြကို မလုပ္ေဆာင္ႏုိင္တဲ့အျပင္ တဖက္မွာလည္း သူတို႔ေကာင္းစားဖို႔ အတြက္သာ ဗိုလ္က်စိုးမိုးထားမယ္ ဆိုရင္ ႏုိင္ငံသားေတြဖက္က အစိုးရကို ယံုၾကည္မႈကင္းမဲ့လာမွာ ေသခ်ာပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ ကိုယ္မယံုၾကည္တဲ့ အစိုးရ၊ မခ်စ္ခင္တဲ့ အစိုးရအတြက္ ဘယ္သူက ဘာအတြက္နဲ႔မွ အသက္နဲ႔ရင္းၿပီး ေဆာင္ရြက္မွာ မဟုတ္ပါ။

ဒီအခ်က္ကို သေဘာမေပါက္ဘဲ တုိင္းျပည္ကို ထင္ရာစိုင္းအုပ္ခ်ဳပ္၊ ရသမွ်ကုိယ့္အိတ္ထဲထည့္၊ ျပည္သူကိုပစ္ထားတဲ့ အစိုးရတရပ္က အခက္အခဲေတြ႔မွ၊ ေဘးၾကပ္နံၾကပ္ျဖစ္မွ၊ တုိက္ရုိက္သို႔မဟုတ္ သြယ္ဝိႈက္ေသာနည္းနဲ႔ ျပည္ပက်ဴးေက်ာ္မႈ တခုခုကို ရင္ဆုိင္ရမွ ဒို႔ေျပဒို႔ေျမကို ကာကြယ္ရမယ္လို႔ မ်ဳိးခ်စ္စိတ္ကို ေရွ႔တန္းတင္ၿပီး ဆိုလာရင္ ကာလတို တခုေလာက္ပဲ အလုပ္ျဖစ္မွာပါ။ ေရရွည္မွာ ျပႆနာေပါင္းမ်ားစြာကို ရင္ဆုိင္ရပါလိမ့္မယ္။ ဒါေၾကာင့္ဒီလို အျဖစ္မ်ဳိးေတြကို ႀကိဳတင္ ေရွာင္ရွား ႏုိင္ဖို႔လိုပါတယ္။ ဘယ္လို ႀကိဳတင္ေရွာင္ရွားမွာလဲ။

တင္းက်ပ္တဲ့အာဏာ သို႔မဟုတ္ Hard power ကိုအသံုးျပဳတာထက္ ေပ်ာ့ေျပာင္းတဲ့အာဏာ သို႔မဟုတ္ ပါဝါအေပ်ာ့၊ Soft power ကိုသံုးဖို႔လိုပါတယ္။ ပါဝါအမာနဲ႔ တုိင္းျပည္ကို တည္ေထာင္တယ္ဆိုတာ ေရွးတုန္းက ဒုတ္ေခတ္ ဓားေခတ္က ႏုိင္ငံေရးအေတြးအျမင္ပါ။ လက္နက္ႏုိင္ငံေတာ္လို႔ေတာင္ ေရွးက သံုးခဲ့ပါတယ္။ ပါဝါအေပ်ာ့နဲ႔သာ လုပ္ကုိင္ေဆာင္ရြက္တယ္ဆိုရင္ လူေတြေက်နပ္ပါတယ္။ ပါဝါအေပ်ာ့ကို အသံုးျပဳၿပီး တုိင္းသူျပည္သားေတြနဲ႔ အစိုးရ အၾကား ညီညႊတ္ေရး တည္ေဆာက္ရမွာ ျဖစ္တာေၾကာင့္ အျပန္အလွန္ အေပးအယူ လုပ္ရတာေတြ ရိွလာပါလိမ့္မယ္။ ကိုယ္နဲ႔ ကိုယ့္အုပ္စု ေကာင္းစားေရးသက္သက္ လုပ္ဟန္မ်ဳိးကို ေရွာင္ရွားရပါေတာ့မယ္။ ႏုိင္ငံသားေတြရဲ့ အသံကို ေသေသခ်ာခ်ာ နားေထာင္ဖို႔လည္း လိုလာပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ျမန္မာျပည္ဟာ ေရွးတုန္းကထဲက မတူကြဲျပားတဲ့ တုိင္းရင္းသားေတြ အတူေနထုိင္လာတဲ့ ေျမျဖစ္တာေၾကာင့္ ပါဝါအေပ်ာ့နဲ႔ ဆက္ဆံလုပ္ကုိင္ဖို႔ ပိုလိုအပ္ပါတယ္။ 


ပါဝါအေပ်ာ့လို႔ ဆိုထားတာေၾကာင့္ စစ္တပ္ကိစၥက အထူးေျပာဖို႔လိုလာပါတယ္။ စစ္တပ္ကို မသံုးမျဖစ္တဲ့ အေျခအေနမ်ဳိး ကလြဲလို႔ ထစ္ခနဲရိွ စစ္အင္အားသံုးတာမ်ဳိး ရပ္တန္းက ရပ္ဖို႔လိုပါတယ္။ အရပ္သားအစိုးရနဲ႔ ႏုိင္ငံသားေတြ အၾကား လုပ္ေဆာင္ေနတဲ့ ႏုိင္ငံေရးအေပးအယူ အေလွ်ာ့အတင္း၊ အရပ္ဖက္ဆုိင္ရာ စီမံခန္႔ခြဲမႈ စတာေတြမွာ စစ္တပ္က မပါဝင္သင့္ပါ။ အထူးသျဖင့္ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရး ကိစၥေတြမွာ စစ္တပ္ရဲ့ အခန္းက႑ တည္ရိွ ေနေသးတယ္ ဆိုတာ ဘယ္သူမွ မျငင္းႏုိင္ပါ။ ဒါေပမဲ့ အဆံုးအျဖတ္ေပးရမယ့္ ကိစၥေတြမွာေတာ့ အရပ္သားအစိုးရ၊ ႏုိင္ငံသားေတြရဲ့ ကိုယ္စားလွယ္ ေတြနဲ႔ သက္ဆုိင္ရာအဖြဲ႔အစည္းမ်ားက ဆံုးျဖတ္မွသာ ေရရွည္အတြက္ ေကာင္းပါတယ္။

ဒါျဖင့္ရင္ စစ္တပ္ဟာ ႏုိင္ငံေရးမွာ ပါဖို႔မလိုေတာ့ဘူးလားလို႔ ေမးစရာရိွပါတယ္။ ပါဝါအေပ်ာ့ကို အသံုးျပဳေဆာင္ရြက္တဲ့ ႏုိင္ငံေရး အေျခအေနမွာလည္း စစ္တပ္က႑ဟာ ေပ်ာက္ဆံုးမသြားပါဘူး။ အရပ္ဖက္ဆုိင္ရာ ႏုိင္ငံေရးမွာ ဝင္ေရာက္ စြက္ဖက္ျခင္းမရိွဘဲ ကိုယ့္ေနရာမွာကိုယ္ေနၿပီး ႏုိင္ငံေတာ္အတြက္ ကာကြယ္ေရးလုပ္ငန္းေတြ လုပ္ေဆာင္ေနတာကိုက စစ္တပ္ရဲ့ ႏုိင္ငံေရး ျဖစ္ပါတယ္။ အဲသလိုမ်ဳိးသာ ပါဝါအေပ်ာ့ကို ကုိင္ဆြဲၿပီး လုပ္ၾကမယ္ဆိုရင္ အရပ္သား အစိုးရသာမက စစ္တပ္အေနနဲ႔လည္း ျပည္သူေတြရဲ့ ခ်စ္ျခင္း ေမတၱာနဲ႔ ယံုၾကည္မႈကို ရလာပါလိမ့္မယ္။ ဒါဟာ ႏုိင္ငံတခုအတြက္ စည္းလံုးညီညႊတ္ျခင္းရဲ့ ကနဦးပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ စည္းလံုးညီညႊတ္ျခင္းဆိုတာ လိမၼာတဲ့ လူမ်ားသာ ေဆာင္ရြက္ႏုိင္ပါတယ္။ လူမုိက္မ်ား ဒါကိုနားမလည္သလို မလုပ္တတ္ပါ။ ဒါေၾကာင့္ ေျပာလိုတာကေတာ့ အစိုးရနဲ႔ ႏုိင္ငံသားမ်ား အတူတကြ စည္းလံုးညီညႊတ္ေနတဲ့ တုိင္းျပည္တခုဟာ စီးပြားေရးက်ဴးေက်ာ္မႈကိုပဲျဖစ္ျဖစ္ စစ္ေရးက်ဴးေက်ာ္မႈကိုပဲျဖစ္ျဖစ္ တြန္းလွန္ ကာကြယ္ႏုိင္ပါေၾကာင္း။

ေဇာ္မင္း
၂ဝ ရက္၊ ေဖဖဝါရီလ၊ ၂ဝ၁၅ ခုႏွစ္

ဆက္လက္ဖတ္႐ႈရန္...

Sunday, February 15, 2015

အႀကီးျမတ္ဆံုး ႏုိင္ငံေရးသမား

လူ ဆိုတာ သဘာဝအားျဖင့္ကိုက ႏုိင္ငံေရးသတၱဝါလို႔ ေရွးတုန္းက အေနာက္တုိင္း ဒႆနဆရာတဦးက ဆိုခဲ့ပါတယ္။ မွန္ပါတယ္။ လူတို႔ရဲ့ ေန႔စဥ္ စားဝတ္ေနေရး သည္ပင္လွ်င္ ႏုိင္ငံေရးရဲ့ အစလို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ စားနပ္ရိကၡာ ေစ်းႀကီးလာတယ္၊ အိမ္ငွားခေတြ ေစ်းတက္လာတယ္၊ ကားခရထားခေတြ ပိုေပးလာရတယ္၊ ေက်ာင္းပညာေရးစရိတ္ ျမင့္မားလာတယ္ အစရိွတဲ့ အရာေတြဟာ ႏုိင္ငံေရးပဲ မဟုတ္ပါလား။ အလားတူပဲ တည္ၿငိမ္တယ္၊ ေအးခ်မ္းတယ္၊ အလုပ္အကုိင္ေတြေပါလို႔ ဝင္ေငြေတြ ေကာင္းတယ္ ဆိုတာကလည္း ႏုိင္ငံေရးပါ။

က်ေနာ္တို႔ကေတာ့ ႏုိင္ငံေရး စိတ္မဝင္စားဘူး၊ ႏုိင္ငံေရးသမား မဟုတ္ဘူး ဆိုတဲ့ သူမ်ားေတာင္ တခ်ိန္တခါမွာ ေက်ာခ် ခံရမွ ဓားျပမွန္းသိ ဆိုသလို ျဖစ္ရတာမ်ဳိး ရိွလာပါတယ္။ အဲသလိုအခ်ိန္မွာ မိမိနဲ႔ မိမိဝန္းက်င္ သာယာဖို႔အတြက္ ေဆာင္ရြက္ေပး ႏုိင္တဲ့ ႏုိင္ငံေရး ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းကို ေတာင့္တလာတယ္ မဟုတ္လား။ ဒါလည္း ႏုိင္ငံေရးပါပဲ။

ႏုိင္ငံေရးသမားမွာလည္း အမ်ဳိးအစား အမ်ားႀကီး ရိွပါတယ္။ ေယဘုယ်အားျဖင့္ လူ႔အသုိင္းအဝုိင္းမွာ အာဏာ ႏုိင္ငံေရး အတြက္ ေဆာင္ရြက္တဲ့ ေရြးေကာက္ပြဲဝင္တဲ့ သူေတြကိုသာ ႏုိင္ငံေရးသမားလို႔ သိျမင္သေဘာထားပါတယ္။ အဲသလို အာဏာ ႏုိင္ငံေရးသမားမ်ားထဲမွာပဲ ရိုးသားေျဖာင့္မတ္တဲ့ ႏုိင္ငံေရးသမားေကာင္း၊ လူညစ္ႏုိင္ငံေရးသမား ဆိုၿပီး ခြဲျခားျမင္ႏုိင္ ပါေသးတယ္။

တခ်ဳိ႔ကေတာ့ ေရြးေကာက္ပြဲအတြက္ အလုပ္လုပ္တဲ့ ႏုိင္ငံေရးသမားမ်ဳိး မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ႏုိင္ငံေရးသမားလို႔ ေျပာႏုိင္ တာမ်ဳိး ရိွပါတယ္။ အဲတာကေတာ့ အတတ္ပညာရွင္ေတြ၊ အသိပညာရွင္ေတြ၊ သတင္းမီဒီယာေတြ၊ အႏုပညာသည္ ေတြပါ။ သူတို႔ဟာ သဘာဝအားျဖင့္ လူ႔ေလာက အေကာင္းဖက္ကို ဦးတည္ဖို႔အတြက္ အလုပ္လုပ္ပါတယ္။ မိမိမီွတင္း ေနထုိင္တဲ့ တုိင္းျပည္အတြင္းက လူ႔ေလာက ေကာင္းေစဖို႔ ေျပာဆိုတုိက္တြန္း တင္ျပေဖာ္ထုတ္တာဟာလည္း ႏုိင္ငံေရး မဟုတ္ေပ ဘူးလား။

သစ္ေတာေတြ အလြန္အကြ်ံ မခုတ္ဖို႔၊ ျမစ္ေတြကို ပိတ္ၿပီးဆည္မေဆာက္ဖို႔၊ ေက်ာက္မီးေသြးေလာင္စာသံုး စက္ရံု မတည္ဖို႔၊ သဘာဝသယံဇာတ ေတြကို အလြန္အကြ်ံ မထုတ္ယူဖို႔ တုိက္တြန္းေနတဲ့ လူမႈလူ႔အဖြဲ႔အစည္း အသီးသီးက လူပုဂၢိဳလ္ မ်ားလည္း အာဏာရဖို႔ လုပ္ေနတာ မဟုတ္ေပမယ့္ တုိင္းျပည္အေရးအတြက္ အလုပ္လုပ္ေနတာဆိုေတာ့ သူတို႔လည္း ႏုိင္ငံေရး သမားေတြပါပဲ။ အလားတူပါပဲ။ ေက်ာင္းသားသမဂၢေတြက ေက်ာင္းသားေတြ ပညာေရး အတြက္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ တုိင္းျပည္မွာေပၚေပါက္ေနတဲ့ တျခားေသာ မတရားမႈေတြကိုပဲျဖစ္ျဖစ္ စတာေတြအတြက္ ေတာင္းဆိုတာ တုိက္ပြဲ ဝင္တာ ဟာလည္း အာဏာရဖို႔ အတြက္ မဟုတ္ေပမယ့္ တဖက္တလမ္းက ႏုိင္ငံေရးလုပ္ေနတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အနည္းဆံုး ေက်ာင္းအိမ္သာေတြ စာသင္ခန္းေတြ သန္႔ရွင္းဖို႔ ေက်ာင္းလခေတြ ႀကီးျမင့္ေနတာ ေလွ်ာ့ခ်ဖို႔ ကိစၥေတြ ကလည္း ႏုိင္ငံေရး မဟုတ္ဘူးလို႔ ဘယ္လိုျငင္းမလဲ။

အခုအခ်ိန္မွာ တခ်ဳိ႔က ေျပာၾကေရးၾကပါတယ္။ ႏုိင္ငံေရးသြားမလုပ္နဲ႔ ကုိယ္နဲ႔မဆုိင္ဘူး၊ ဒါေတြကို ႏုိင္ငံေရးသမားေတြ လုပ္လိမ့္ မယ္ဆိုတဲ့ သေဘာထားမ်ဳိးပါ။ ဒီလိုခ်ဥ္းကပ္မႈမ်ဳိးဟာ အျမင္တိုတယ္လို႔ ေထာက္ျပလိုပါတယ္။

ဒီမိုကေရစီလမ္းစဥ္ကို က်င့္သံုးေနတယ္ ဆိုတဲ့ ႏုိင္ငံတုိင္းမွာ ေခါင္းေဆာင္တဲ့ အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ ႏုိင္ငံေရးသမား မေကာင္းလို႔ ဒါမွမဟုတ္ လုပ္သင့္တဲ့ အလုပ္ေတြကို ျပည္သူေတြအတြက္ ေသေသခ်ာခ်ာ ေဆာင္ရြက္မေပးတဲ့ အခါမ်ဳိးမွာ နစ္နာရတဲ့ ျပည္သူေတြက သူတို႔လိုအပ္ တာေတြကို ေတာင္းဆိုမွာပါ။ ကုိယ္က ႏုိင္ငံေရးသမားမဟုတ္လို႔ အုပ္ခ်ဳပ္အာဏာရေနတဲ့ ႏုိင္ငံေရးသမား ဒါမွမဟုတ္ အတုိက္ခံ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြက လုပ္ေပးသည္အထိ ပါးစပိပ္ၿပီး ၿငိမ္ထုိင္ေနရမွာလား ထုိင္ေနၾကမွာလား။ ေမးစရာ ျဖစ္လာပါတယ္။

အေရွ႔တုိင္းမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ အေနာက္တုိင္းမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အစိုးရဆိုတာမ်ဳိးရဲ့ သဘာဝဟာ သူတို႔မွာ အားနည္းခ်က္ေတြ လစ္လွ်ဴရႈတာေတြ ရိွေပမယ့္ ႏုိင္ငံသားေတြဆီက ဖိအားေပးမလာမျခင္း ေနသာသလို ေနတတ္တဲ့ အက်င့္စရုိက္ ရိွပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ လိုအပ္တာကို ေတာင္းဆိုေနတဲ့ ႏုိင္ငံသားေတြကိုယ္တုိင္ အဲသလိုအေျခေနမ်ဳိးမွာ အာဏာအတြက္ မဟုတ္ေသာ္လည္း ႏုိင္ငံေရးကို ဝင္ပါမိရဲ့သား ျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာ ျမင္ရပါတယ္။

ေက်ာင္းသားနဲ႔ ႏုိင္ငံေရး ဘာဆုိင္လို႔လဲ။ ဘြဲ႔ရေအာင္သာလုပ္။ ေစ်းသည္နဲ႔ ႏုိင္ငံေရး ဘာဆုိင္လို႔တုန္း၊ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ေရာင္းစရာရိွတာေရာင္း ဝယ္စရာရိွတာဝယ္၊ အိမ္ရွင္မနဲ႔ ႏုိင္ငံေရးမဆိုင္ဘူး မီးဖိုထဲမွာ ခ်က္စရာရိွတာခ်က္ ျပဳတ္စရာ ရိွတာျပဳတ္ ဆိုတဲ့ အေျပာမ်ဳိးေတြကို အေတြ႔ရဆံုး တုိင္းျပည္ေတြကေတာ့ ဒီမိုကေရစီ တဝက္တပ်က္ ႏုိင္ငံေတြမွာ အေတြ႔ရ မ်ားပါတယ္။ တခါ စစ္သားနဲ႔ ႏုိင္ငံေရး မဆုိင္ဘူးဆိုတဲ့ အေျပာမ်ဳိးက ရိွပါေသးတယ္။ စစ္သားဟာ ႏုိင္ငံေရးနဲ႔ ဆုိင္ပါ တယ္။ ဒါေပမဲ့ စစ္သားဆိုတာ ေသနတ္ကုိင္ထားတာေၾကာင့္ ဒီမိုကေရစီကို သြားမယ္ဆိုရင္ အာဏာအတြက္ လုပ္တဲ့ ႏုိင္ငံေရးနဲ႔ေတာ့ ေဝးေဝးမွာ ေနရပါလိမ့္မယ္။ စစ္သားတုိင္းျပည္ အုပ္ခ်ဳပ္ေနတာထက္၊ ပါလီမန္ထဲ ဝင္ထုိင္ေနတာထက္ စစ္တန္းလွ်ားကို ျပန္သြားတာက တုိင္းျပည္အတြက္ ပုိေကာင္းတယ္ ဆိုတဲ့ အျမင္မ်ဳိးရိွလို႔ စစ္တန္းလွ်ားကို ျပန္တယ္ဆိုရင္ ဒါဟာ ႏုိင္ငံေရးပဲ မဟုတ္ဘူးလား။ ဒါမ်ဳိးကို ေျပာရရင္ မွန္ကန္တဲ့ ႏုိင္ငံေရးလို႔ ေခၚႏုိင္ပါေသးတယ္။ သဘာဝအရ ကိုယ္နဲ႔ မဆုိင္တဲ့ ေနရာမွာ မေနဘဲ ဝင္မြက္ဖက္ပဲ ကိုယ့္အလုပ္ရိွတဲ့ ေနရာမ်ဳိးမွာ ေနျပတာကိုက ႏုိင္ငံေရးကို သြယ္ဝိုက္ေသာ နည္းျဖင့္ အေကာင္းဖက္က လုပ္တာလို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။

မိမိႏုိင္ငံေရးပါတီ အာဏာရဖို႔ တျခားႏုိင္ငံေရးပါတီေတြနဲ႔ အၿပိဳင္အဆုိင္ လူထုေထာက္ခံမႈရေအာင္ တရားနည္းလမ္းက်က် လုပ္ေနတာဟာ တုိက္ရုိက္ ႏုိင္ငံေရးလုပ္တာပါ။ ဒါေပမဲ့ ႏုိင္ငံေရးပါတီေတြက ဥပမာအားျဖင့္ စီးပြားေရးကုမၸဏီေတြ အၿပိဳင္အဆုိင္ေထာင္ၿပီး လုပ္ေနၾကမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဒါဟာ ႏုိင္ငံေရးထက္ ကိုယ္က်ဳိးစီးပြားကို အဓိကထားေနတာ ျဖစ္တာ ေၾကာင့္ သန္႔ရွင္းတဲ့ ႏုိင္ငံေရးလို႔ မဆိုႏုိင္ေတာ့ပါဘူး။ ညစ္ပတ္တဲ့ ႏုိင္ငံေရးပါတီ ညစ္ပတ္တဲ့ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြသာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။
ႏုိင္ငံေရး ႏုိင္ငံေရးသမားနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေျပာခဲ့တာ စံုသေလာက္ေတာ့ ရိွသြားပါၿပီ။ ဒီအထဲမွာ အေရးႀကီးတဲ့ ႏုိင္ငံေရး သမား အမ်ဳိးအစားတခု ေဖာ္ျပဖို႔ လိုပါေသးတယ္။ အဲတာကေတာ့ ေက်ာင္းဆရာမ်ား ျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔က ဘာျဖစ္လို္႔ အေရးႀကီး တာလဲ။ ဘာျဖစ္လို႔ ႏုိင္ငံေရးသမားလို႔ ကင္ပြန္းတပ္ရတာလဲ။ ေရွးေဟာင္းအဆိုတခုအရ ေက်ာင္းဆရာ ဆိုတာ ကန္႔လန္႔ကာ ေနာက္ကြယ္က အႀကီးျမတ္ဆံုး ႏုိင္ငံေရးသမား ျဖစ္ပါသတဲ့။ အဂၤလိပ္လိုေတာ့ Teachers are great politicians. လို႔ ဆိုပါတယ္။ ညစ္ပတ္တဲ့ ႏုိင္ငံေရးသမား မဟုတ္ဘူးေနာ္။ အႀကီးျမတ္ဆံုး ႏုိင္ငံေရးသမားလို႔ ဆိုထားတာ။ ဒီအယူအဆဟာ ယဥ္ေက်းမႈျမင့္မားတဲ့ လူ႔အသုိင္းအဝုိင္းမွာ ဘယ္သူမွ မျငင္းပယ္တဲ့ အရာျဖစ္ပါတယ္။

ဗမာ့ယဥ္ေက်းမႈမွာလည္း လက္ဦးဆရာျဖစ္တဲ့ မိဘႏွစ္ပါးၿပီးရင္ ေက်ာင္းဆရာဟာ မိဘနဲ႔ထပ္တူ အေလးအျမတ္ျပဳရတဲ့ လူပုဂၢဳိလ္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔တုန္း။ ဆရာဟာ ေက်ာင္းသားေတြကို ကန္႔ကူလက္လွည့္ ဘဝကေန တကၠသိုလ္အဆင့္ ေရာက္တဲ့အထိ ေကာင္းျမတ္တာကို ျပဳလုပ္ဖို႔ မေကာင္းတာကို မျပဳလုပ္ဖို႔၊ တရားမွ်တမႈကို ေပြ႔ဖက္ဖို႔၊ မတရားတာကို လက္မခံဖို႔ မတရားတာကို ေတာ္လွန္ဖို႔ အစဥ္တစုိက္ သင္ၾကားလမ္းျပ လာခဲ့ရတာပါ။ ဘယ္ဆရာကမွ ခုိးဖို႔ဝွက္ဖို႔၊ လုယက္ဖို႔၊ မုဒိန္းက်င့္ဖို႔၊ သတ္ျဖတ္ဖို႔၊ အႏုိင္က်င့္ဖုိ႔၊ မတရားတာကို ၿငိမ္ခံဖို႔ ေက်ာင္းသားေတြကို မသင္ၾကားပါဘူး။
လူတုိင္းလူတုိင္းမွာ ငယ္စဥ္ကစလို႔ ႀကီးသည္အထိ ဆရာေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ ထိေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။ အရပ္သား၊ ဘုန္းႀကီး၊ ကုန္သည္ ေစ်းသည္၊ စစ္သား၊ ႏုိင္ငံေရးသမား၊ အႏုပညာရွင္၊ ဂ်ာနယ္လစ္၊ လယ္သမား စတဲ့ လူတန္းစားအားလံုးမွာ သင္ဆရာ ျမင္ဆရာ ၾကားဆရာေတြ ရိွခဲ့ပါတယ္။ အဓိကေတာ့ ငယ္စဥ္ေတာင္ေက်း ကေလးဘဝမွာ ထိေတြ႔ခဲ့ရတဲ့ ေက်ာင္းဆရာမ်ားဟာ ပိုလို႔ အေရးႀကီးတဲ့ လူပုဂၢိဳလ္ေတြ ျဖစ္ပါတယ္။

လယ္သမားေကာင္းျဖစ္ဖို႔၊ စစ္သားေကာင္းျဖစ္ဖို႔၊ ကုန္သည္ေကာင္းျဖစ္ဖို႔၊ အႏုပညာသမားေကာင္းျဖစ္ဖို႔၊ ဂ်ာနယ္လစ္ ေကာင္းျဖစ္ဖို႔၊ ႏုိင္ငံေရးသမားေကာင္း ျဖစ္ဖို႔၊ ဘုန္းႀကီးေကာင္းျဖစ္ဖို႔ ေရခံေျမခံဟာ အဲဒီ ဆရာမ်ားကေနတဆင့္ ေမြးဖြားလာရ တာပါ။ ေနာက္ထပ္ ရွင္းလင္းျပရမယ္ဆိုရင္ လူတဦးတေယာက္ လူေကာင္းျဖစ္ဖို႔ ဆင္ျခင္တုံတရားနဲ႔ အသိဉာဏ္ျမင့္မားဖို႔ အဆိုပါ ေက်ာင္းဆရာမ်ားက သင္ၾကားလက္ဆင့္ကမ္းရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ႏုိင္ငံေရး သမားေကာင္း သို႔မဟုတ္ လူေကာင္းျဖစ္လာသူ တဦးဟာ ငယ္ငယ္ကထဲက အဲသလို ဆရာေကာင္းမ်ားနဲ႔ သင္ၾကားခဲ့ရလို႔ ျဖစ္တာပါ။ ဒီသေဘာကို ထင္ဟပ္တဲ့ အေနနဲ႔ ေက်ာင္းဆရာမ်ားဟာ ေနာက္ကြယ္က အႀကီးျမတ္ဆံုး ႏုိင္ငံေရးသမားလို႔ ဆိုလိုတာပါ။ ေနာက္ကြယ္က ဆိုတဲ့ သေဘာကေတာ့ သူတို႔ဟာ သူတို႔ကိုယ္တုိင္ အာဏာရဖို႔အတြက္ သင္ၾကား လုပ္ေဆာင္တာ မဟုတ္ဘဲ ေနာင္ အာဏာရလာမယ့္ လူေတြ တုိင္းျပည္အုပ္ခ်ဳပ္ရမယ့္သူေတြ၊ နယ္ပယ္အသီးသီးမွာ ေပၚေပါက္လာမယ့္ လူေကာင္းလူမြန္ေတြကို ျပဳစုပ်ဳိးေထာင္ရတာေၾကာင့္ပါ။

ဟုိတရက္က အမ်ဳိးသားပညာေရးဥပေဒကို ကန္႔ကြက္သပိတ္ေမွာက္တဲ့ ေက်ာင္းသားမ်ားကို မေကြးတကၠသိုလ္ ပါေမာကၡခ်ဳပ္ ေျပာတဲ့ မိန္႔ခြန္း နားေထာင္လုိက္ရေတာ့ အေတာ့္ကို စိတ္ပ်က္မိပါတယ္။ ပါခ်ဳပ္တဦးအေနနဲ႔ ေက်ာင္းသား ေတြ သပိတ္ေမွာက္ တာကို အားေပးဖို႔ မလိုဘူးဆိုတာ သေဘာေပါက္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီ ပါခ်ဳပ္ကိုလည္း သူငယ္ငယ္ ေက်ာင္းသားဘဝက ဆရာေတြက ႏုိင္ငံေရးနဲ႔ေဝးေဝးေန ဒါေတြကို ႏုိင္ငံေရးသမားေတြ လုပ္လိမ့္မယ္ ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ မဆုိင္ဘူးလို႔မ်ား သင္ၾကားခဲ့သလား။ ဒါမဟုတ္ရင္လည္း တျခားေသာ အေၾကာက္တရား တခုခုေၾကာင့္ မေကြးပါခ်ဳပ္က အဲသလိုမ်ား ေျပာေလ သလားဆိုတာ ေစာေၾကာမိပါတယ္။ မေကြးပါေမာကၡခ်ဳပ္ဟာ တကၠသိုလ္က အဆင့္ျမင့္ ဆရာႀကီးပါ။ မေကြးပါခ်ဳပ္ရဲ့ မိန္႔ခြန္းကို နားေထာင္ၿပီး ဆရာဆိုတာ ကန္႔လန္႔ကာ ေနာက္ကြယ္က အႀကီးျမတ္ဆံုး ႏုိင္ငံေရးသမားဆိုတဲ့ စကားကို အခုေတာ့ ပစ္လုိက္ရမလို ျဖစ္သြားပါၿပီ။ ဝမ္းနည္းစရာပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ ျမန္မာျပည္က အမ်ားစုေသာ ဆရာႀကီး ငယ္ လတ္ မ်ားကေတာ့ အခုအခ်ိန္အထိ ကန္႔လန္႔ကာ ေနာက္ကြယ္က ႀကီးျမတ္ေသာ ႏုိင္ငံေရးသမားမ်ား ျဖစ္ေနဆဲ ဆိုတာကိုေတာ့ ယံုၾကည္မိ ပါေၾကာင္း။

ေဇာ္မင္း
၁ဝ ရက္၊ ေဖေဖၚဝါရီလ၊ ၂ဝ၁၅ ခုႏွစ္

ဆက္လက္ဖတ္႐ႈရန္...

Thursday, February 5, 2015

ေရာမၿမိဳ႔ႀကီးကို တရက္ထဲနဲ႔ တည္ခဲ့တာမဟုတ္ပါ

ဟိုရက္ပုိင္းတုန္းက ဧရာဝတီတုိင္းေဒသႀကီးရဲ့ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္က သူသာေနာက္ထပ္ ငါးႏွစ္သက္တန္း တာဝန္ ထမ္းခြင့္ရမယ္ ဆိုရင္ ဧရာဝတီတုိင္းေဒသႀကီး တခုလံုးကို စကၤာပူလိုျဖစ္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေပးႏုိင္တယ္လို႔ လူသိရွင္ၾကား ထုတ္ေဖာ္ ေျပာခဲ့ပါတယ္။ ျဖစ္ႏုိင္တာ မျဖစ္ႏုိင္တာ အသာထား ေရြးေကာက္ပြဲနီးလာၿပီမို႔ မဲဆြယ္တဲ့ စကားလို႔ ျမင္ပါတယ္။ နာဂစ္ မုန္တုိင္းရဲ့ ဒဏ္ကို ခံထားရတဲ့ ဧရာဝတီတုိင္းဟာ အခုအထိ ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္ေတြနဲ႔ပါ။ ဧရာဝတီတုိင္းအတြင္းက လူ႔ အဖြဲ႔အစည္းဟာ အခုအထိ နာလန္မထူႏုိင္ေသးပါဘူး။

ငါးႏွစ္အတြင္း စကၤာပူလို ျဖစ္ရေစ့မယ္ ဆိုတာအတြက္ ဧရာဝတီတုိင္း ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္မွာ တိက်တဲ့ အနာဂတ္စီးပြားေရး စီမံကိန္း ရိွပါသလားလို႔ေမးရပါလိမ့္မယ္။ ဖြံ႔ၿဖိဳးတုိးတက္လာဖို႔ဆုိတာာ ရမ္းသမ္းေျပာလို႔ မရသလို ရမ္းသမ္းလုပ္လုိ႔လည္း မျဖစ္ႏုိင္ပါ။ ခုိင္မာတဲ့ တိက်တဲ့ ေရရွည္ဆက္သြားႏုိင္မယ့္ စီမံကိန္းမ်ဳိးကို လူထုအၾကားမွာ တိတိက်က် ခ်ျပဖို႔လိုပါတယ္။ ေရရွည္ဆက္သြား ႏုိင္ရမယ္ဆိုတာက အေရးႀကီးတဲ့အခ်က္ပါ။ ပြင့္လင္းျမင္သာမႈ မရိွတဲ့ စီမံကိန္းေတြဟာ ေရရွည္ မသြားႏုိင္ပါဘူး။ ၾကားကာလမွာ ဒုကၡေပးႏုိင္တာေၾကာင့္ပါ။ ဘယ္လိုဒုကၡမ်ဳိးေတြလဲ။ မိမိစီမံကိန္းေၾကာင့္ သဘာဝ ပတ္ဝန္းက်င္ ဆိုးဆိုးဝါးဝါး ပ်က္သုန္းလာတာ၊ ပုိင္ရွင္ဆီက ေျမယာကို တရားသျဖင့္ သိမ္းယူလုိက္တာ၊ စီမံကိန္းကေန သိသိသာသာ လူေတြအတြက္ ဝင္ေငြမွန္ကန္တဲ့ အလုပ္အကုိင္ေတြ ဖန္တီးမေပးႏုိင္တာ၊ ေဒသတြင္းနဲ႔ ႏုိင္ငံတကာ ေစ်းကြက္ကို နားမလည္တာေၾကာင့္ မိမိထုတ္လုပ္လုိက္တဲ့ ကုန္ပစၥည္း အေရာင္းက်ဆင္းလာတာ၊ နည္းပညာ ျမင့္ျမင့္ မားမား မပုိင္ဆုိင္တာေၾကာင့္ သူမ်ားႏုိင္ငံက ထုတ္ကုန္နဲ႔ ႏုိင္းယွဥ္ လုိက္ရင္ ထုတ္ကုန္အရည္အေသြး ညံဖ်င္းတာ အစ ရိွသျဖင့္ ဒုကၡေတြျဖစ္ပါတယ္။ ဒီၾကားထဲမွာ လူသားေတြ ဘယ္လိုမွ အန္တုလို႔ မရတဲ့ ဒုကၡမ်ားလည္း ရိွပါေသးတယ္။ အဲတာေတြကေတာ့ မုန္တုိင္း၊ မိုးေခါင္တာ၊ ေရႀကီးလြန္းတာ၊ ငလွ်င္ေဘး စတာေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

လူလုပ္ျပႆနာေတြထဲမွာ သဘာဝပတ္ ပတ္ဝန္းက်င္ပ်က္သုန္းတာ ၿပီးရင္ ေနာက္ထပ္ အဆိုးဆံုး ျပႆနာကေတာ့ ေကာ္ရပ္ရွင္ corruption လို႔ ေခၚတဲ့ လာဘ္ေပးလာဘ္ယူ ႀကီးမားလြန္းတဲ့ ကိစၥပါပဲ။

စကၤာပူဟာ ကြ်န္းႏုိင္ငံေသးေသးေလးဆိုေတာ့ အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့အစိုးရအတြက္ သဘာဝ ဝန္းက်င္မထိခုိက္ေအာင္ စီမံရတာ လြယ္ကူတယ္လို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ အားေကာင္းခ်က္က ႏုိင္ငံတကာေငြေၾကးေစ်းကြက္နဲ႔ ႏုိင္ငံတကာ ကုန္သြယ္ ကူးသန္းေရးကို အဆင့္ ျမင့္ျမင့္ နားလည္တတ္ကြ်မ္းမႈ ျဖစ္ပါတယ္။ အရပ္စကားနဲ႔ ေျပာရရင္ စီးပြားေရးလုပ္တတ္တယ္လို႔ ဆိုရမွာေပါ့။ ေနာက္ထပ္ အားအေကာင္းဆံုး အခ်က္ကေတာ့ စကၤာပူႏုိင္ငံရဲ့ အစိုးရအဆင့္ဆင့္ အာဏာပုိင္ေတြၾကား ထဲမွာ လာဘ္ေပးလာဘ္ယူ အေတာ္ေလး ကင္းစင္တဲ့ အခ်က္ျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာႏုိင္ငံလို ျခစားမႈျမင့္မားတဲ့ ႏုိင္ငံမွာ ေဒသတခုကို ငါးႏွစ္အတြင္း စကၤာပူလို တိုးတက္ေအာင္ လုပ္ဖို႔ဆိုတာ အေဝးႀကီးပါ။ ဘယ္လိုမွမျဖစ္ႏုိင္ပါ။

ဧရာဝတီတုိင္း ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္လုပ္မယ့္ စီမံကိန္းမွာ ဧရာဝတီတုိင္းအတြင္းက တခ်ဳိ႔ေသာ စပါးစုိက္ပ်ဳိးေျမေတြကို စက္မႈဇံု အတြက္ သိမ္းယူဦးမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီမွာတင္ပဲ လယ္ပုိင္ရွင္လယ္သမားနဲ႔ ျပႆနာျဖစ္ဖို႔ စလာၿပီဆိုႏုိင္ပါတယ္။ စပါး စုိက္ပ်ဳိးေျမကို သိမ္းယူတယ္ဆိုတာ စပါးအထြက္က်ဆင္းဖို႔ လုပ္တာနဲ႔ အတူတူပါပဲ။ အခုေတာင္ ေခတ္အဆက္ဆက္ အစိုးရေတြ ေျမယာသိမ္းယူခဲ့လို႔ ျဖစ္ေနတဲ့ ျပႆနာေတြဟာ မၿပီးေသးပါ။ ေနာက္တခ်က္ကေတာ့ ဘူးေလးရာ ဖရံု ဆင့္ဆိုသလို ဧရာဝတီ တုိင္းအတြင္းမွာ မိုးမ်ားလြန္းလို႔ ေရႀကီးတာ၊ အခ်ိန္အခါမိုး မဟုတ္တာေၾကာင့္ စပါးပ်က္တာ၊ စပါးေစ်းမေကာင္းလို႔ ေတာင္သူေတြ အေºကြးတင္သထက္ တင္လာေနတာမ်ဳိးေတြလည္း ႏွစ္တုိင္းေတြ႔ေနရဆဲ ျဖစ္ပါတယ္။ လူႀကီးသားတဦးက သူေရာင္းတဲ့ ဓာတ္ေျမၾသဇာ မဝယ္မေနရလုပ္လို႔ ခံရတာမ်ဳိးလည္း ပါပါတယ္။ မူလအေျခခံျဖစ္တဲ့ စပါးစုိက္ေတာင္သူေတြရဲ့ အဆင္မေျပျဖစ္ေနတဲ့ ဘဝေတြကို ဆယ္မဖို႔ မႀကိဳးစားပဲ

စက္မႈဇံုေထာင္မယ္၊ ဟိုလုပ္ငန္းလုပ္မယ္၊ ဒီလုပ္ငန္းလုပ္မယ္ ဆိုတာ စိတ္ကူးယဥ္သလို ျဖစ္ေနတယ္လို႔ ေျပာလိုပါတယ္။
ဧရာဝတီတုိင္းအတြင္း ျပည္သူေတြ သံုးစြဲဖို႔၊ စက္မႈဇံုေတြအတြက္ သံုးစြဲဖို႔ လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အားကိုေတာ့ ေက်ာက္မီးေသြး ေလာင္စာသံုး ဓာတ္အားေပးရံုေတြေဆာက္ၿပီး ထုတ္ယူမယ္လို႔ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္က ေျပာျပန္ပါတယ္။ နဂိုကမွ စပါးအထြက္ ထင္သေလာက္မေကာင္းရတဲ့အထဲ အဲဒီ ေက်ာက္မီးေသြးေၾကာင့္ ျပႆနာက တက္လာပါဦးမယ္။ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ အေျပာ ကေတာ့ ဂ်ပန္ႏုိင္ငံမွာလည္း ေက်ာက္မီးေသြးကို ေလာင္ကြ်မ္းရာကေန လွ်ပ္စစ္ထုတ္တာပဲ နည္းပညာျမင့္တာေၾကာင့္ လူေတြရဲ့ က်န္းမာေရးကို မထိခုိက္သလို သဘာဝဝန္းက်င္ကိုလည္း မပ်က္စီးဘူးလို႔ ရဲရဲႀကီးအာမခံေနပါတယ္။ နည္းပညာ ဘယ္ေလာက္ျမင့္ျမင့္ ေက်ာက္မီးေသြးကို အသံုးျပဳရင္ လူသားေတြအတြက္ ေရရွည္မွာ မေကာင္းဘူးဆိုတာ ကေန႔ေခတ္ ႏုိင္ငံတကာက ပညာရွင္ေတြအားလံုး ဝန္ခံထားၿပီးသားပါ။

ဥပမာ တခုေလာက္ျပရရင္ ဂ်ပန္ႏုိင္ငံမွာ အသံုးျပဳတဲ့ နည္းပညာက လူေတြ၊ သဘာဝဝန္းက်င္ေတြကို မထိခုိက္ဘူးပဲ ထားပါဦး။ အဲဒီလို နည္းပညာနဲ႔ တည္ေဆာက္တဲ့ ေက်ာက္မီးေသြးသံုး လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အားေပး စက္ရံုေတြဟာ လည္ပတ္ဖို႔အတြက္ ေငြကုန္ေၾကးက် အလြန္အမင္း မ်ားျပားတယ္လို႔ ကြ်မ္းက်င္သူမ်ားက ဆိုပါတယ္။ တရုတ္ႏုိင္ငံမွာ အခုရိွေနတဲ့ ေက်ာက္မီးေသြး သံုး လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အားထုတ္ စက္ရံုေတြက နည္းပညာနိမ့္တာေၾကာင့္ ေစ်းေပါေပါနဲ႔ လည္ပတ္ႏုိင္ေပမယ့္ သဘာဝ ပတ္ဝန္းက်င္ကိုလည္း ပ်က္သုန္းေစသလို လူေတြရဲ့က်န္းမာေရးကိုလည္း ထိခိုက္ ေနပါတယ္။ ဂ်ပန္ကစက္ရံုေတြက ပိုေကာင္း တယ္ ဆိုတာ ေငြကိုပိုသံုးရလို႔ပါ။ အဲဒီလို လွ်ပ္စစ္စြမ္းအင္ရဖို႔ ပိုသံုးရတဲ့ ေငြကို ဘယ္ကရသလဲ။

ဂ်ပန္ဟာ ဟိုတုန္းကထဲက စက္မႈထြန္းကားတာေၾကာင့္ ကမၻာတဝွမ္း ေရာင္းခ်ေနတဲ့ ထုတ္ကုန္မ်ဳိးစံုကေန ေငြေတြ ရပါတယ္။ အဲဒီေငြထဲကေန လွ်ပ္စစ္စြမ္းအင္အတြက္ ျပန္သံုးပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေငြကုန္ေၾကးက်မ်ားတဲ့ နည္းပညာနဲ႔ စြမ္းအင္ ထုတ္လုပ္ တယ္ဆိုေပမယ့္ သူ႔ဝင္ေငြနဲ႔ ျပန္သံုးရတဲ့ေငြဟာ ကာမိပါတယ္။ လံုေလာက္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အဆင့္ျမင့္ နည္းပညာေတြကို လိႈင္လိႈင္သံုးျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒါကို ဧရာဝတီတုိင္း ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္က ဘယ္ကေငြနဲ႔ ဂ်ပန္လို အဆင့္ျမင့္ ေက်ာက္မီးေသြးသံုး စြမ္းအင္စက္ရံုကို တည္ေဆာက္မွာလဲ။ အမွန္ေျပာရရင္ ျမန္မာျပည္က ထြက္တဲ့ သဘာဝဓာတ္ေငြ႔ေတြကို ျပည္တြင္းမွာ လွ်ပ္စစ္စြမ္းအျဖစ္ ေစ်းခ်ဳိခ်ဳိနဲ႔ ထုတ္ယူလို႔ ရပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူမ်ားႏုိင္ငံေတြကို ထုတ္ေရာင္းၿပီး ကုိယ့္ျပည္တြင္း အတြက္ အလံုအေလာက္ မသံုးစြဲတာသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါသာလွ်င္ အဓိက တရားခံလို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။

ဂ်ပန္က ေက်ာက္မီးေသြးသံုး အဆင္ျမင့္ လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အားထုတ္ စက္ရံုေတြဟာ လူေတြကို အႏၱရာယ္ မေပးဘူးဆိုတာ မမွန္ပါဘူး။ ဘယ္လိုအဆင့္ျမင့္ နည္းပညာကိုသံုးသံုး လူေတြအတြက္ ေရရွည္မွာ အႏၱရာယ္ရိွပါတယ္။ တရုတ္ ေက်ာက္မီးေသြးသံုး စက္ရံုမ်ားမွာေတာ့ ေခါင္းတုိင္က တလူလူထြက္ေနတဲ့ ေက်ာက္မီးေသြး မီးခိုးကုိ ျမင္ရပါတယ္။ ဂ်ပန္ မွာေတာ့ မီးခိုးထြက္တာ မျမင္ရပါဘူး။ မီးခိုးထြက္တာကို စစ္ထုတ္ယူတဲ့ နည္းပညာေၾကာင့္ပါ။ မီးခိုးထြက္တာ မျမင္ရတာနဲ႔ အႏၱရာယ္ကင္းတယ္လို႔ မေျပာႏုိင္ပါ။ ဒါေၾကာင့္ ေက်ာက္မီးေသြးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဂ်ပန္သံုးစြဲေနတဲ့ ပမာဏအေပၚမွာ အေမရိကန္ဟာ ဂ်ပန္နဲ႔ တက်က္က်က္ ျငင္းခံုေနရပါတယ္။ ေနာက္တခ်က္က ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ သတိမထားမိလို႔ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္ ဂ်ပန္ႏုိင္ငံမွာ တကယ္တန္းေတာ့ လွ်ပ္စစ္စြမ္းအင္ကို ထုတ္ယူရာမွာ ေက်ာက္မီးေသြးသံုး စက္ရံုတမ်ဳိးထဲ အဓိက မဟုတ္ပါဘူး။ ညဴကလီးယား စြမ္းအင္အပါအဝင္ တျခားစြမ္းအင္မ်ားကေနလည္း လွ်ပ္စစ္ထုတ္ပါေသးတယ္။
ဂ်ပန္မွာ ေက်ာက္မီးေသြးေလာင္ကြ်မ္းရာကေန လွ်ပ္စစ္ထုတ္တဲ့စက္ရံု ၁၇ ရံု ရိွပါတယ္။ ညဴကလီးယားကေနထုတ္တဲ့ စက္ရံု ၅ဝ ခန္႔ရိွပါတယ္။ ဖူကူရီွမားစက္ရံု ေပါက္ကြဲတဲ့ ျပႆနာ ေနာက္ပုိင္း ညဴစြမ္းအင္သံုးစက္ရံု ၂၂ ရံုကို ျပန္စစ္ေဆးဖို႔ ပိတ္ထားပါတယ္။ စက္သံုးဆီကေနတဆင့္ လွ်ပ္စစ္ထုတ္တဲ့ စက္ရံုကေတာ့ ၉ ရံုရိွပါတယ္။ ဒီဇယ္နဲ႔လွ်ပ္စစ္ထုတ္တဲ့ စက္ရံုက ၁ ရံုရိွပါတယ္။ ေရအားလွ်ပ္စစ္စက္ရံုကေတာ့ ၆ဝ ေက်ာ္ရိွပါတယ္။ ေလအားကေနလွ်ပ္စစ္ထုတ္တဲ့ စက္ရံုကေတာ့ ၂၈ ရံုရိွပါတယ္။ ေနေရာင္ျခည္ ကေန လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အား ထုတ္လုပ္တဲ့ စက္ရံုကေတာ့ ၄ ရံု ရိွပါတယ္။
ေနာက္တခ်က္ကေတာ့ အခုအခ်ိန္မွာ ဂ်ပန္ဟာ ဆင္းရဲတဲ့ ႏုိင္ငံျခားတုိင္းျပည္မ်ားမွာ ေက်ာက္မီးေသြးသံုး လွ်ပ္စစ္ ဓာတ္အားေပး စက္ရံုေတြ တည္ေဆာက္ဖို႔ ေငြအကုန္ခံၿပီး အားေပးေနပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔တုန္းဆိုေတာ့ လွ်ပ္စစ္ေရာင္းၿပီး ဝင္ေငြရွာဖို႔ပါ။ ဒါေၾကာင့္ ႏုိင္ငံတကာက သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ အဖြဲ႔အစည္းမ်ားရဲ့ အေဝဖန္ကိုလည္း ခံေနရပါတယ္။

သူ႔တုိင္းျပည္ထဲမွာေတာ့ ဘာျဖစ္လို႔ ေက်ာက္မီးေသြးသံုး လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အားေပးစက္ရံုေတြ ထပ္ၿပီးတိုးခ်ဲ့ မေဆာက္တာလဲ။ ေမးစရာေကာင္းတဲ့ ေမးခြန္းပါ။ ေျပာရရင္ ဂ်ပန္ကထုတ္တဲ့ အခ်ဳိမႈန္႔ကို ဂ်ပန္ႏုိင္ငံမွာ ဘယ္ဂ်ပန္မွ မသံုးၾကပါ။ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ အေနနဲ႔လည္း ဒါမ်ဳိးေတြကို တြက္ခ်က္စဥ္းစားဖို႔ အႀကံေပးလိုပါတယ္။

ေက်ာက္မီးေသြးေလာင္ကြ်မ္းရာကေန ထြက္လာတဲ့ မီးခိုးနဲ႔ျပာေတြရဲ့ အႏၱရာယ္ကို ျမန္မာေတြ ေန႔တုိင္းစားသံုးေနတဲ့ ငရုတ္သီးမႈန္႔နဲ႔ ဥပမာေပးလိုပါတယ္။ ဘာဆိုးေဆး ဘာအေရာအေႏွာမွ မပါတဲ့ သန္႔ရွင္းစြာ ထုတ္လုပ္ထားတဲ့ ငရုတ္သီးမႈန္႔လို႔ ဆိုေပမယ့္ ပါကင္ထုတ္တာ သိမ္းဆည္းတာ စနစ္မက်ရင္ မိႈတက္ပါတယ္။ တခ်ဳိ႔မိႈေတြဟာ ဒီအတုိင္း ျမင္ရေပမယ့္ တခ်ဳိ႔မိႈေတြကေတာ့ သာမန္မ်က္ေစ့နဲ႔ မျမင္ရပါဘူး။ မိႈကို မျမင္ရလို႔ ဒီငရုတ္သီးမႈန္႔ဟာ လတ္တယ္ထင္ၿပီး ေန႔တုိင္းစားသံုးရင္ ေနာင္မွာ ကင္ဆာျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ေက်ာက္မီးေသြး ျပႆနာဟာ ဒီသေဘာနဲ႔ ဆင္တူပါတယ္။
ေနာက္တခ်က္ကေတာ့ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ေျပာသလို ငါးႏွစ္အတြင္း ဧရာဝတီတုိင္းဟာ စကၤာပူလို ျဖစ္ရေစမယ္ဆိုတဲ့ ကိစၥပါ။ စစ္ၿပီးေခတ္ကေန ၁၉၈ဝ ေႏွာင္းပုိင္းကာလမ်ားအထိ ဖြံ႔ၿဖိဳးတုိးတက္ေရး ပညာရပ္မွာ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ တိုးတက္လာတာကို ခ်ီးမြမ္းၾကပါတယ္။ အခ်ိန္တိုတိုအတြင္းမွာ တိုးတက္ဖြံ႔ၿဖိဳးလာတာကို အဂၤလိပ္လိုေတာ့ leap-frog development လို႔ သံုးႏႈန္းပါတယ္။ ဖားခံုသလို ခံုပ်ံေက်ာ္လႊားတိုးတက္မႈလို႔ ေျပာႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီလို ခံုပ်ံေက်ာ္လႊားတိုးတက္မႈဟာ ခဏပဲ စံစားရၿပီး ႏုိင္ငံတကာ စီးပြားေရးကပ္ေတြ၊ ေငြေၾကးဆုိင္ရာ ျပႆနာေတြ၊ တျခားေသာ မိမိျပည္တြင္း ျပႆနာ ေတြနဲ႔ ရင္ဆုိင္ရတဲ့ အခါမွာ ေတာင့္မခံႏုိင္ပဲ တေဝါဝါနဲ႔ ၿပိဳလဲကုန္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အခုေခတ္မွာေတာ့ ခုန္ပ်ံေက်ာ္လႊား တိုးတက္မႈမ်ဳိး ျဖစ္လာရင္ ပညာရွင္ေတြက သတိထားဖို႔ ေျပာလာကုန္ပါၿပီ။

ဒီမိုကေရစီတုိင္းျပည္ေတြမွာ ပညာရွင္ေတြ ဘယ္လိုေထာက္ျပသလဲဆိုေတာ့ ျပည္သူေတြဆီက မဲလိုခ်င္တဲ့ ေပၚျပဴလာ ျဖစ္ခ်င္တဲ့ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြဟာ ဘယ္ႏွစ္ႏွစ္အတြင္း ဘာျဖစ္ေစရမယ္ဆိုၿပီး လူေတြဆီက မဲကိုျခဴၿပီး ယူေလ့ ရိွတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီမိုကေရစီတုိင္းျပည္ေတြမွာ ကတိေပးလြန္းတဲ့ အာမခံလြန္းတဲ့ ႏုိင္ငံေရးသမားကို အခုေခတ္မွာ မယံုၾကေတာ့ပါဘူး။ စဥ္ဆက္မျပတ္ ဖြံ႔ၿဖိဳးတုိးတက္ဖို႔အတြက္ စိတ္ရွည္ရွည္နဲ႔ ျဖည္းျဖည္းျခင္း ေဆာင္ရြက္ ရပါတယ္။ ေရာမၿမိဳ႔ႀကီးဟာ တရက္ထဲနဲ႔ တည္ေဆာက္ခဲ့တာ မဟုတ္ပါေၾကာင္း။

ေဇာ္မင္း
၁၅ ရက္၊ ဇန္နဝါရီလ၊ ၂ဝ၁၅ ခုႏွစ္

ဆက္လက္ဖတ္႐ႈရန္...

Thursday, January 22, 2015

Transition without Justice

ၿပီး
ခဲ့တဲ့အပတ္က က်ေနာ္ဘာသာျပန္ခဲ့တဲ့ စာအုပ္တစ္အုပ္ ပံုႏွိပ္ထုတ္ေဝျဖစ္တယ္။ ဘာသာျပန္ထားတာေတာ့ အေတာ္ ၾကာပါၿပီ။ ေတာင္အာဖရိကႏိုင္ငံက ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးပြဲေတြအေၾကာင္း အတြင္းက်က်ေရးထားတဲ့ စာေရးဆရာ၊ သတင္းစာ ဆရာ အယ္လစ္စတာ စပါ့ခ္ရဲ႔ (Tomorrow is Another Country) စာအုပ္ကို ဘာသာျပန္ထားတာပါ။ ဒီအထဲမွာ အတက္ အက်ေတြ ရွိတယ္။ ႏိုင္ငံေရးရဲ႔ ပံုေဆာင္ခဲမဆန္၊ အရည္ဆန္တဲ့ ေပ်ာ့ေျပာင္းမႈေတြ ေတြ႔ရမယ္။ ႏိုင္ငံတစ္ခု ကံၾကမၼာကို ေတြ႔ရမယ္။

ေဆြးေႏြးပြဲေတြမတိုင္မီ မင္ဒဲလားက သမၼတဘိုသာဆီ ေတာင္းဆိုခဲ့ရတာ အႀကိမ္ႀကိမ္၊ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ေတ့ေတ့ဆိုင္ဆိုင္ ေတြ႔ၾကၿပီးတာေတာင္ အေျပာင္းအလဲအတြက္ ထပ္ေစာင့္ရတဲ့ႏွစ္က မနဲမေနာ။ တစ္ခါ ေဆြးေႏြး ေနစဥ္မွာ ANC စစ္ေရးေခါင္းေဆာင္ ခရစၥဟာနီ လုပ္ၾကံခံရတာ၊ ဘိုပါေတာင္ အၾကမ္းဖက္မႈ အေရးအခင္းႀကီးျဖစ္တာ.. အခု KIO ဌာနခ်ဳပ္က သင္တန္းေက်ာင္းကို ပစ္တာမ်ဳိး၊ ၾကားျဖတ္ လက္ပံေတာင္း၊ ကိုပါႀကီး ေသြးထြက္သံယုိျဖစ္တာမ်ဳိး ေတြနဲ႔ ဆင္လွတယ္။

က်ေနာ္ဘာသာျပန္ျဖစ္တာက ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးပြဲေတြနဲ႔ပဲ၊ ေနာက္ဆံုး က်ေနာ္တို႔တိုင္းျပည္ ျပႆနာကိုေျပလည္ေအာင္ ေျဖရွင္းႏိုင္မယ္ ယံုၾကည္လို႔ပဲ။ ပိုလို႔တိတိက်က် ေျပာရရင္.. Grand coalition (အမ်ဳိးသား ျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရး ညြန္႔ေပါင္းအစိုးရ) လိုမ်ဳိး လိုအပ္တယ္လို႔ ထင္ျမင္မိလို႔ပါပဲ။ လက္ရွိအစိုးရမွာ ေျပာရရင္ အရင္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေဟာင္းေတြက အမ်ားစု၊ အစိုးရဗ်ဴရိုကေရစီ ယႏၱယားထဲမွာ စစ္ထြက္အရာရွိေဟာင္းေတြက ဒုနဲ႔ေဒး၊ အခု အျမဲတန္းအတြင္းဝန္စနစ္ (Permanent secretary) လုပ္မယ္ဆိုေတာ့ အဲသည္စစ္တပ္အရာရွိေဟာင္းေတြက လိုအပ္တဲ့ အရည္အခ်င္းေတြ ျပည့္မီလို႔ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အျမဲတန္းအတြင္းဝန္ေတြ ျဖစ္လာႏိုင္တယ္။ (ဥပမာ-လုပ္သက္ ဌာနတစ္ခုမွာ ၁၅ ႏွစ္ရွိေနတာ၊ မဟာဘြဲ႔တစ္ခု ရထားတာ.. စသည္ျဖင့္)။ ဒါက လက္ရွိ ႀကိဳက္သည္ရွိ-မႀကိဳက္သည္ရွိ အရွိတရား။ တစ္ဖက္ အတိုက္အခံ NLD ကေတာ့ လူထုေထာက္ခံမႈေတြ ရေနတုန္းပဲ။ သို႔ေသာ္ အနာဂတ္ ႏိုင္ငံေတာ္ပံုစံ ပီပီျပင္ျပင္ ေျပာဆိုတာ မေတြ႔ရ။ အထူးသျဖင့္ အေျပာင္းအလဲကို ဘယ္လို မိုဒယ္နဲ႔သြားမွာလဲဆိုတာ.. ေျပာဆိုတာမ်ဳိး မေတြ႔ရေသး။ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး အေတြ႔အၾကံဳက မရွိ။ တိုင္းရင္းသားေတြနဲ႔ ျပည္တြင္းစစ္မီးကလည္း ေျဖရွင္းၾကရမယ္။ အုပ္စုတစ္ခုခုက တစ္ဘတ္သတ္ လႊမ္းမိုးထားတာမ်ဳိးမဟုတ္ဘဲ… National Unity Government (အမ်ဳိးသား ျပန္လည္ သင့္ျမတ္ေရး အစိုးရ) မ်ဳိး ေတာင္အာဖရိကမွာ ျဖတ္သန္းခဲ့ၾကသလို၊ လိုအပ္မယ္ ထင္ျမင္မိတယ္။ သူတို႔က The Rainbow Nation သက္တန္႔ေရာင္စံု ႏိုင္ငံေတာ္ကို တည္ခဲ့ၾကတယ္။ ဒီလိုစိတ္ကူး အိပ္မက္ေတြနဲ႔ ဒီစာအုပ္ကို ဘာသာ ျပန္ပါတယ္။

၁၉၉၀ အေစာပိုင္းက ျမန္မာျပည္ဟာ အာရွတိုက္တဲ့ ေတာင္အာဖရိကလို႔ တင္စားေျပာခဲ့ၾကတယ္။ အထူးသျဖင့္ ဆန္ရွင္ ကိစၥေတြနဲ႔ တိုက္တြန္းေျပာဆိုၾကစဥ္ကပါ။ မတူတာက လံုးဝမတူပါဘူး။ မင္ဒဲလား ေထာင္ထဲႏွစ္ရွည္ ရွိေနစဥ္မွာ ျပည္တြင္း အင္အားစု ၄၀၀ ေက်ာ္ မဟာမိတ္ဖြဲ႔ထားတဲ့ UDF က သပိတ္ေတြ တစ္ၿခိမ္းၿခိမ္း။ ဒီမွာေတာ့ ေဒၚစုအက်ယ္ခ်ဳပ္ က်သြားရင္ NLD က တိတ္ဆိတ္။ ဟိုမွာေတာ့ "Make Townships Ungovernable" (ၿမိဳ႔နယ္ေတြ အုပ္ခ်ဳပ္မရေစရ) ဆိုၿပီး အံုးအံုးႂကြႂကြ။ ဒီမွာေတာ့ "မတရားတဲ့ အမိန္႔အာဏာဟူသမွ် ဖီဆန္ၾက" ဆိုၿပီး၊ ၿပီးေတာ့ ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္။ ဆင္ေျခ ေပးၾကရင္ ျမန္မာစစ္အစိုးရက သူမတူေအာင္ ဖိႏွိပ္တယ္ဆိုၾကမယ္။ တကယ္ေတာ့ ေတာင္အာဖရိကမွာလည္း အသက္ ေသြးေခၽြး ထိခိုက္ခဲ့ၾကတာ မနည္းပါဘူး။ ၁၉၉၀-၁၉၉၄ အတြင္းမွာပဲ အစီရင္ခံစာတစ္ခုအရ ၁၄၀၀၀ ေသ၊ ၂၂၀၀၀ ထိခိုက္ ဒဏ္ရာရတယ္ဆိုတယ္။ အေၾကာင္းကေတာ့ လူမ်ဳိးစုခ်င္းတိုက္ခိုက္မႈေတြ အပါအဝင္၊ ႏိုင္ငံေရးအၾကမ္းဖက္မႈ ေတြေၾကာင့္ပါ။ ၁၉၉၄ ခုႏွစ္ ေရြးေကာက္ပြဲ မတိုင္မီ ၁၀-လ ေလာက္မွာ တစ္လလွ်င္ လူေသေပ်ာက္မႈႏႈန္း ၄၆၀ ထိေတာင္ ရွိတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ေတာင္အာဖရိက ရဲေတြေၾကာင့္ လူျဖဴေဒသမွာ၊ ဆႏၵျပသူေတြနဲ႔ လံုျခံဳေရးတပ္ဖြဲ႔ေတြအၾကား အဓိကရုဏ္းေတြေၾကာင့္ ေသေၾကၾကရမႈက ၆၀၀ အထိ ရွိခဲ့တယ္။ ဒီအတြင္းမွာ အစိုးရက လက္ပါတဲ့၊ လက္က်ာ အစြန္း ေရာက္အုပ္စုေတြရဲ႔ လုပ္ၾကံသတ္ျဖတ္မႈ ေတြလည္း မနည္းမေနာ ရွိခဲ့ေသးတယ္။ ၁၇၃ ေယာက္ေတာင္ ရွိခဲ့တယ္ ဆိုတယ္။ အတိုက္အခံေတြေၾကာင့္ ေသေၾက ေသြးထြက္သံယိုကိစၥေတြလည္း ရွိခဲ့ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ Fire necklace မီးလည္ဆြဲလို႔ေခၚတဲ့ သတင္းေပးေတြကို ကားတိုင္ယာကြင္းစြပ္ မီးရႈိ႔သတ္ပစ္တာမ်ဳိးကိစၥေတြလည္း အမ်ားႀကီး ရွိခဲ့ ပါတယ္။ (Human Rights Committee 1997)

ေတာင္အာဖရိက အေျပာင္းအလဲ ျဖစ္လာၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ ဘာရလဒ္က်န္သလဲ။ လူဦးေရ သန္း ၄၀ မွာ ၂၃ သန္းက လွ်ပ္စစ္နဲ႔ သန္႔ရွင္းေရးစနစ္ေတြ ရွိမေနဘူး။ လူ ၁၂ သန္းက သန္႔ရွင္းတဲ့ ေရေပးေရးစနစ္ မရွိဘူး။ ကေလး ၂ သန္း ေက်ာင္းမေနႏိုင္ဘူး။ လူဦးေရရဲ႔ သံုးပံုတစ္ပံုက စာမတတ္ၾကဘူး။ အလုပ္လက္မဲ့က ၃၃% ရွိေနခဲ့တယ္။ လူဦးေရတစ္ဝက္ နီးပါး ဆင္းရဲမႈမ်ဥ္းေအာက္ ေရာက္ေနတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ႏိုင္ငံနဲ႔လည္း သိပ္မထူးပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဒီအခက္အခဲေတြကို သူတို႔ ေက်ာ္ခဲ့ၾကတယ္။ အတိတ္က အင္အားစုႏွစ္ဖက္အၾကား ရန္လိုသတ္ျဖတ္ရင္း ျဖစ္ခဲ့ၾကတဲ့ ကိစၥေတြကို အသြင္ေျပာင္းကာလ တရားမွ်တမႈ ေဖာ္ထုတ္ခဲ့ၾကတယ္။ အမွန္တရားေပၚေပါက္ေရးနဲ႔ ျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရး ေကာ္မရွင္ (Truth and Reconciliation Commission) လိုမ်ဳိး ဖြဲ႔စည္း ေဆာင္ရြက္ခဲ့ၾကတယ္။

က်ေနာ္ စာအုပ္ဘာသာျပန္ၿပီးတဲ့ေနာက္၊ ေတာင္အာဖရိကက ပညာရွင္တစ္ေယာက္ Patrick Bond နဲ႔ ခ်င္းမိုင္က ဆယ္မီနာတစ္ခုမွာ ေတြ႔ျဖစ္တယ္။ က်ေနာ္ Tomorrow is another country စာအုပ္ ဘာသာျပန္ထားေၾကာင္း သိတဲ့ သူက သူ႔စာအုပ္ကို ေျပာျပတယ္။ Elite transition တဲ့။ က်ေနာ္ ဘာသာျပန္ထားတဲ့စာအုပ္က ေတာင္အာဖရိက အေျပာင္းအလဲကို တစ္စိတ္တစ္ပိုင္းပဲ လႊမ္းျခံဳမယ္လို႔ သူကဆိုတယ္။ တကယ္က ေခါင္းေဆာင္လူနည္းစုေတြက သေဘာ တူညီလိုက္ၾကတဲ့၊ အေပၚပိုင္းမွာသာ ေက်လည္ၿပီးစီးသြားတဲ့ Elite transition ပဲ။ က်န္တဲ့ စီးပြားေရး၊ ပိုင္ဆိုင္မႈ အခင္းအက်င္း၊ နီယို လစ္ဘရယ္ အာဂ်င္ဒါ အားလံုး က ဒီအတိုင္းပဲ။ အဲသည္ေတာ့ အက်ပ္အတည္း (Crisis) ေတြနဲ႔ လူမႈလႈပ္ရွားမႈေတြ ဆက္လက္ဆင္ႏႊဲေနရေသးတဲ့ ေတာင္အာဖရိက သင္ခန္းစာကို သူတင္ျပတယ္။ သူကေျပာတယ္။ ဒါၿပီးရင္ သူ႔စာအုပ္လည္း ဆက္ျပန္ပါတဲ့။ ဒါမွ ျပည့္စံုလိမ့္မယ္တဲ့။ သို႔မဟုတ္ရင္လည္း အျခားတစ္ဖက္က ၾကည့္ျမင္မႈကို ရႏိုင္မယ္။

က်ေနာ္တို႔လည္း သင္ခန္းစာယူဖို႔ မေကာင္းဘူးလား။ အခင္းအက်င္းက အရင္အတိုင္း၊ ပိုင္ဆိုင္မႈေတြ၊ ခရိုနီေတြ၊ ေနာက္ေၾကာင္းမျပန္ရ ဥပေဒေတြ၊ လယ္သိမ္းေျမသိမ္း ကိစၥေတြ၊ … စစ္ဗိုလ္စစ္သားေဟာင္းေတြ ဦးစီးေနဆဲ အစိုးရယႏၱယားေတြ။ ဒီၾကားထဲ က်ေနာ္တို႔လို ျပည္ပေရာက္ေတြ အိမ္ျပန္ခဲ့ၾကတယ္။ အမ်ဳိးသားရင္ၾကားေစ့လိုစိတ္၊ ျပန္လည္သင့္ျမတ္လိုစိတ္ အရင္းခံနဲ႔ အိမ္ျပန္ခဲ့ၾကတယ္။ ခုအခ်ိန္အထိ တရားမွ်တမႈကိစၥ မေျပာၾကရေသးဘူး။ ၈၈၈၈ ေငြရတုလို ျပန္လည္ေအာင့္ေမ့ အထိမ္းအမွတ္ေလာက္ကလြဲလို႔ အမွန္တရားကို မတို႔ထိႏိုင္ၾကေသးဘူး။ ျပည္ပေရာက္ ဒုကၡသည္ေတြ၊ ႏိုင္ငံေရးခိုလႈံသူေတြ အိမ္ျပန္ေရး စိတ္ကူးမယဥ္ႏိုင္ၾကေသးဘူး။ အနည္းဆံုး ထိပ္သီးေခါင္းေဆာင္ေတြ ၾကား Elite transition ေတာင္ မစႏိုင္ေသးဘူး။ အဲသည္ေတာ့ လူမႈေရး တရားမွ်တမႈ လႈပ္ရွားမႈ ေတြက ဆက္ရွိေနမွာပဲ။ အခြင့္အေရးေတာင္းတာေတြလည္း ဆက္ရွိေနမွာပဲ။ အက်ပ္အတည္းေတြကလည္း ခဏခဏ လာဦးမွာပဲ။ က်ေနာ္တို႔ ႏိုင္ငံကို သက္တန္႔ေရာင္စံု ႏိုင္ငံေတာ္ျဖစ္ေအာင္လည္း ဆက္ၿပီး ႀကိဳးပမ္းၾကရဦးမွာပဲ။

Patrik Bond ရဲ႔ စာအုပ္ Elite transition ကို ဒီလင့္ခ္မွာ ရႏိုင္ပါတယ္။

ေအာင္သူၿငိမ္း

ဆက္လက္ဖတ္႐ႈရန္...

 
 
©2007 Fine-Leaves.blogspot.com, Powered by Blogger.