ရြက္မြန္စာမ်က္ႏွာ

Monday, September 15, 2014

ေက်ာက္မီးေသြး အစိုးရနဲ့ ဆင္ျခင္တံုတရား


ဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ ထိန္းသိမ္းေရးအဖြဲ႔အစည္းေတြ၊ ဒီဘာသာရပ္နဲ့ ဆက္စပ္ေနတဲ့ လူပုဂၢိုလ္ေတြ၊ နားလည္ ကြ်မ္းက်င္ သူေတြ အစရိွသူမ်ား ေျပာခဲ့တာ ေတြလည္း မ်ားလွပါျပီ။ ေထာက္ျပ အျကံေပးတာေတြလည္း အျကိမ္္ေပါင္း မ်ားစြာပါ။ အခုဒီေဆာင္းပါးကလည္း ထပ္ျပီးေဝဖန္ အျကံျပုတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အစိုးရတရပ္လံုး အေနနဲ့ေရာ၊ သက္ဆိုင္ရာေဒသခံ အာဏာပိုင္ေတြေရာ ဒီလိုအျကံေပး ေထာက္ျပတာေတြကို အေလးမထားျကပါ။ ေရရွည္မွာ ရင္ဆိုင္ ရမယ့္ အႏၱရာယ္ကို မျမင္နိုင္ဘဲ ဆက္ျပီးမွားယြင္း လုပ္ေဆာင္ေနတာေတြကလည္း မ်ားလွပါတယ္။ အဲဒီအထဲက တခုကေတာ့ ေက်ာက္မီးေသြး ေလာင္စာသံုး လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အားေပးစက္ရံုေတြ တည္ေဆာက္ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။

ေက်ာက္မီးေသြးကို ေလာင္ကြ်မ္းေစျပီး လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အား ထုတ္လုပ္တာဟာ လူသားေတြအတြက္ ဘယ္ေလာက္ အႏၱရာယ္ ရိွတယ္ဆိုတာ ကေန့တကမၻာလံုးမွာ ေျပာေနတဲ့ ကိစၥပါ။ အခုဆိုရင္ နိုင္ငံေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ေက်ာက္မီးေသြးကို အသံုးျပုတဲ့ လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အားေပး စက္ရံုေတြ တျဖည္းျဖည္းျခင္း ပိတ္လာကုန္ပါျပီ။
ေက်ာက္မီးေသြးကို သံုးရတာက ေျမျကီးထဲကေန လြယ္လြယ္နဲ့ ထုတ္ယူနိုင္ျပီး ကုန္က်စရိတ္သက္သာလို့ပါ။ ကုန္က်စရိတ္ နည္းနည္းနဲ့ လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အားကို ထုတ္လုပ္နိုင္တယ္၊ လူေတြေစ်းခ်ိဳခ်ိဳနဲ့ လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အားကို သံုးစဲြ နိုင္တယ္ဆိုေတာ့ တခိ်န္တုန္းက ေက်ာက္မီးေသြးသံုး ဓာတ္အားေပးစက္ရံုေတြ နိုင္ငံအေတာ္မ်ားမ်ားမွာ မိႈလို ေပါက္ခဲ့ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ စက္မႈထြန္းကားတဲ့ အေနာက္နိုင္ငံမ်ားမွာ ပိုလို့ေက်ာက္မီးေသြးကို သံုးစဲြခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ေက်ာက္မီးေသြးကို ေလာင္ကြ်မ္းေစျပီး လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အားထုတ္လုပ္တာဟာ ေရရွည္မွာ ဆိုးက်ဳိးေတြနဲ့သာ ပိုလို့ရင္ဆိုင္ရတာကို နားလည္လာပါတယ္။ အဲတာေျကာင့္ ေက်ာက္မီးေသြးအစား တျခားပစၥည္း တခုခုကို အသံုးျပုျပီး လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အား ထုတ္လုပ္နိုင္ဖို့ ျကိုးစားလာခဲ့ပါတယ္။

အဂၤလန္နိုင္ငံဟာ တခိ်န္တုန္းက ေက်ာက္မီးေသြးေလာင္စာသံုး ဓာတ္အားေပးစက္ေတြ လက္ညိုးထိုးမလဲြ ရိွခဲ့တဲ့ တိုင္းျပည္ တခုပါ။ ေက်ာက္မီးေသြးေလာင္စာကေနတဆင့္ ထုတ္လုပ္လိုက္တဲ့ လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အားကို တနိုင္ငံလံုး သံုးစဲြ ခဲ့ပါတယ္။ အဲတာ အျပင္ လူလတ္တန္းစားနဲ့ ဆင္းရဲတဲ့သူေတြဟာ ေဆာင္းတြင္း အိမ္ထဲမွာ အေနြးဓာတ္ရေအာင္ မီးလင္းဖိုေတြ ဖိုတဲ့အခါမွာ ေက်ာက္မီးေသြးကို သံုးပါတယ္။ ဘာေျကာင့္လဲ ဆိုေတာ့ အစိုးရေပးတဲ့ လွ်ပ္စစ္က အိမ္ထဲမွာ မီးထြန္းတာ၊ ခ်က္တာျပုတ္တာ ေလာက္မွာပဲ သံုးနိုင္လို့ပါ။ ေဆာင္းတြင္းမွာ တအိမ္လံုးကို အေနြးဓာတ္ေပးမယ္ဆိုရင္ မီတာခက ေစ်းျကီးေနဆဲျဖစ္ တာေျကာင့္ လူအမ်ားစုဟာ ေက်ာက္မီးေသြးကို ဆက္ျပီးသံုးေနရပါတယ္။ ေရရွည္မွာ ေက်ာက္မီးေသြးကို အဲသလို ေဖာေဖာသီသီ သံုးစဲြခဲ့တဲ့ အက်ဳိးဆက္ေျကာင့္ လူျကီးလူငယ္မေရြး အဆုတ္နာေရာဂါ ရသူေတြ ပိုမ်ားျပားလာပါတယ္။ အသက္ရႈ လမ္းေျကာင္းမွာ ေရာင္ရမ္းတာ ေရာဂါျဖစ္တာေတြလည္း မ်ားလာပါတယ္။

ေလထုထဲမွာ မ်ားျပားေနတဲ့ ေက်ာက္မီးေသြး မီးခိုးေတြကို ရႈရိႈက္ရတဲ့အတြက္ ကိုယ္ဝန္ေဆာင္မိခင္ေတြ ကေလးေမြးဖြား တဲ့အခါမွာ ေမြးလာတဲ့ ကေလးေတြဟာ တနည္းမဟုတ္ တနည္း က်န္းမာေရးခ်ိဳ့ယြင္းတဲ့ ကေလးေတြျဖစ္ေနပါတယ္။
ေက်ာက္မီးေသြးရဲ့ ဆိုးက်ဳိးကို အဂၤလန္မွာ လူေတြတျဖည္းျဖည္းနဲ့ သိလာပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေက်ာက္မီးေသြးသံုး လွ်ပ္စစ္ ဓာတ္အားေပး စက္ရံုေတြကို ပိတ္ပစ္လိုက္ဖို့ကလည္း အစားထိုးရမယ့္ ေနာက္ထပ္နည္းလမ္း မေတြ႔ေသးေလေတာ့ အခက္ေတြ႔ေနရပါတယ္။ ဒီလိုနဲ့ ဒုတိယကမၻာစစ္ျကီးအျပီး ေလးငါးဆယ္နွစ္ေလာက္မွာေတာ့ စေကာ့တလန္ ကမ္းလြန္ ပင္လယ္ျပင္ထဲကေန သဘာဝဓာတ္ေငြ႔သိုက္ေတြ ေတြ႔ရိွလာပါတယ္။ တိုတိုေျပာရရင္ ထြက္ရိွလာတဲ့ သဘာဝဓာတ္ေငြ႔ကို နိုင္ငံျခားကို ေရာင္းမပစ္ဘဲ ျပည္တြင္းမွာတင္ ဓာတ္ေငြ႔အသံုးျပုတဲ့ လွ်ပ္စစ္ ဓာတ္အားေပးစက္ရံုေတြ ေပၚေပါက္ လာပါတယ္။ ေက်ာက္မီးေသြးသံုး ဓာတ္အားစက္ရံုေတြကို တဆင့္ျခင္းဆိုသလို ပိတ္လိုက္ပါတယ္။ သဘာဝဓာတ္ေငြ႔ကို ေလာင္ကြ်မ္းေစျပီး လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အား ထုတ္လုပ္တာဟာ ေက်ာက္မီးေသြးကို အသံုးျပုတာထက္ လူေတြကို အႏၱရာယ္ ေပးတဲ့အပိုင္းမွာ နည္းပါးတယ္လို့ ဆိုနိုင္ပါတယ္။ ေနာက္တခ်က္က လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အားခ ေပးေဆာင္ရာမွာလည္း အရင္ ကထက္ ေစ်းပိုသက္သာလာပါတယ္။ ဒါေျကာင့္ အိမ္တိုင္းလိုလိုမွာ ေဆာင္းတြင္းဆိုရင္ ဟိုတုန္းကလို ေက်ာက္မီးေသြးသံုး မီးလင္းဖိုေတြ မလိုေတာ့ဘဲ လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အားသံုး အေနြးဓာတ္ေပးတဲ့ ကိရိယာေတြ တပ္ဆင္လာနိုင္ျကပါတယ္။

အဂၤလန္နိုင္ငံမွာ ကေန့ေခတ္ေရာက္ေတာ့ လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အားကို သဘာဝဓာတ္ေငြ႔တခုထဲကေန ထုတ္တာမဟုတ္ေတာ့ဘဲ ေလရဟတ္ျကီးေတြ တည္ေဆာက္ျပီး ထုတ္ယူလာပါတယ္။ ေနေရာင္ျခည္ကို ဆိုလာျပားေတြ ကေနတဆင့္ အိမ္သံုး လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အားကိုလည္း ထုတ္ယူလာနိုင္ပါတယ္။ စြန့္ပစ္အမိႈက္ေတြကေနတဆင့္လည္း လွ်ပ္စစ္ဓာတ္ကို ထုတ္ယူ ပါေသးတယ္။ ျကားထဲမွာေတာ့ အနုျမူစြမ္းအင္ကို အသံုးခ်ျပီး လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အားေတြ ထုတ္ယူ လာျပန္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အနုျမူဓာတ္ေပါင္းဖိုေတြရဲ့ အႏၱရာယ္ကလည္း မေသးေလေတာ့ အခုေနာက္ပိုင္းမွာ အနုျမူ ဓာတ္ေပါင္းဖိုေတြကိုလည္း ထပ္ျပီး ေလွ်ာ့ခ်လာပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ ေထာက္ျပလိုတာက လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အား ထုတ္ယူရာမွာ လြယ္လြယ္နဲ့ ေစ်းခ်ိဳရင္ ျပီးေရာ ဆိုျပီး မလုပ္ခဲ့တာကို သင္ခန္းစာယူသင့္ပါတယ္။ သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ ထိခိုက္မွာနဲ့ ကိုယ့္နိုင္ငံသားေတြရဲ့ က်န္းမာေရး ေရရွည္မွာ ထိခိုက္ လာတာကို ကာကြယ္တဲ့ စိတ္ဓာတ္မ်ဳိးကလည္း ခီ်းက်ဴးစရာပါ။

က်ေနာ္တို့ရဲ့ အိမ္နီးခ်င္းျဖစ္တဲ့ ထိုင္းနိုင္ငံမွာလည္း စြမ္းအင္လိုအပ္မႈေျကာင့္ ျဖစ္လာရတဲ့ ျပႆနာေတြကို အေျမာက္ အမ်ား ရင္ဆိုင္ ေနရပါတယ္။ မဲ့တဖြတ္လို့ေခၚတဲ့ စက္မႈဇုန္ျကီးရိွတဲ့ေဒသမွာ သံမဏိစက္ရံုေတြ၊ ဓာတုေဗဒပစၥည္းေတြ ထုတ္လုပ္တဲ့ စက္ရံုျကီးေတြ အမ်ားအျပားရိွပါတယ္။ အဲဒီစက္ရံုအျကီးစားေတြ လည္ပတ္ဖို့ လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အား လိုလာ ပါတယ္။ လိုလာတဲ့ စြမ္းအင္ထုတ္လုပ္ဖို့ ေက်ာက္မီးေသြးေလာင္စာသံုး လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အားေပးစက္ရံုျကီး တည္ေဆာက္ပါတယ္။

ေနာက္ဆက္တဲြ ျပႆနာေတြကေတာ့ အင္မတန္ျကီးမားလွပါတယ္။ သံမဏိစက္ရံုေတြ၊ ဓာတုေဗဒပစၥည္း ထုတ္လုပ္တဲ့ စက္ရံုေတြက စြန့္ပစ္ပစၥည္းေတြေျကာင့္ ေခ်ာင္းေျမာင္းေတြထဲက ေရေတြသံုးမရေလာက္ေအာင္ ညစ္ညမ္းလာပါတယ္။ လယ္ေတြကိုေရေပးလို့ မရေအာင္ ညစ္ညမ္းလာတာပါ။ ေနာက္ ေက်ာက္မီးေသြးေလာင္ကြ်မ္းမႈကတဆင့္ ထြက္လာတဲ့ ျပာမႈန္ေတြဟာ အဲဒီေဒသအတြင္းက စိုက္ခင္းေတြကို ပ်က္စီး ေစတာေျကာင့္ ေဒသခံလယ္သမားေတြ နွစ္တိုင္းဆိုသလို ဆံုးရံႈးမႈနဲ့ ရင္ဆိုင္ရျပန္ပါတယ္။ တျဖည္းျဖည္းနဲ့ ပိုဆိုးလာတာက မဲ့တဖြတ္ေက်းရြာအတြင္းက ရြာသားေတြ ကင္ဆာေရာဂါ ျဖစ္နႈန္း ျမင့္တက္လာတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ကင္ဆာေျကာင့္ ေသဆံုးမႈ တျဖည္းျဖည္းမ်ားလာသလို အိမ္တိုင္းလိုလိုမွာ ကင္ဆာေရာဂါ ျဖစ္သူေတြ ရိွလာပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ ထိန္းသိမ္းေရး အဖြဲ႔အစည္းေတြ၊ လူမႈ အဖြဲ႔အစည္းေတြက မဲ့တဖြတ္စက္မႈဇံုကို ရပ္ဆိုင္းဖို့ အစိုးရကို ဆႏၵျပဖိအားေပးလာပါတယ္။

ဒါနဲ့ ထိုင္းအစိုးရက မဲ့တဖြတ္စက္မႈဇံုကို ေနရာေရႊ့ဖို့ စီစဥ္လာပါတယ္။ ဘယ္ကိုေရႊ့မွာတုန္းဆိုေတာ့ ထိုင္းနိုင္ငံ ေတာင္ပိုင္း တေနရာကို ေရႊ့ေျပာင္းဖို့ ျဖစ္လာပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ မဲ့တဖြတ္ေဒသက စက္မႈဇံုတခုလံုး ေရႊ့ေျပာင္းလာမွာကို ထိုုင္းနိုင္ငံ ေတာင္ပိုင္းက ေဒသခံေတြက လက္မခံပါဘူး။ ေဒသခံေတြက ျကိုတင္ကန့္ကြက္ ဆႏၵျပျကပါတယ္။ အဲတာနဲ့ စက္မႈဇံု ေျပာင္းေရႊ႔ဖို႔ကိစၥက မေျပလည္ဘူး ျဖစ္ေနပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ အဲဒီ စက္မႈဇုန္ျကီးကို ေရႊ့ေျပာင္းဖို့ ေနရာေတြ႔ လာပါတယ္။ အဲဒီေနရာကေတာ့ ျမန္မာျပည္ေတာင္ပိုင္းက ထားဝယ္ေဒသပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ စာဖတ္သူမ်ား စဥ္းစားသာ ျကည့္ျကပါလို့ ေျပာလိုပါတယ္။ အခု ထားဝယ္ေဒသမွာ ေဆာက္ေနတဲ့ ေက်ာက္မီးေသြးသံုး လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အားေပး စက္ရံု ဟာ အေတာ္ေလး တည္ေဆာက္ျပီးစီးေနျပီလို့ သိရပါတယ္။ လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အားေတာင္ တခ်ိဳ့တဝက္ စတင္ ထုတ္လႊတ္ ေပးေနပါျပီ။ နွစ္အနည္းငယ္အတြင္းမွာ အဲဒီစက္ရံုဟာ အျပီးသတ္တည္ေဆာက္ျပီးစီးေတာ့မွာပါ။

ဒီလိုအေျခအေနမ်ဳိးအတြင္းမွာ ကြမ္းျခံကုန္းျမို႔နယ္မွာလည္း ေက်ာက္မီးေသြးသံုး လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အားေပးစက္ရံု တခု ေဆာက္ဦးမယ္ဆိုျပီး ျဖစ္လာျပန္ပါတယ္။ ကြမ္းျခံုကုန္းျမို့နယ္ကေန အေနာက္ဖက္ပိုင္း ေတာက္ေလွ်ာက္ဟာ ျမစ္ဝ ကြ်န္းေပၚ ေဒသျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာနိုင္ငံရဲ့ ဆန္စပါးအထြက္အမ်ားဆံုး ျဖစ္တဲ့ ေဒသျကီးထဲမွာ တည္ေဆာက္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ စပါးစိုက္ ပို်းေရးအတြက္ ေရရွည္မွာ ဘယ္ေလာက္ထိခိုက္လာမလဲ ဆိုတာကလည္း ေတြးျကည့္ရင္ေတာင္ အေတာ္ေလး ရင္ေလးစရာပါ။ ေဒသခံေတြ လယ္သမားေတြ အေနနဲ့ ကြမ္းျခံကုန္းမွာ လာေဆာက္မယ့္ ေက်ာက္မီးေသြး သံုး လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အားေပး စက္ရံုကို သပိတ္ေမွာက္ဖို့ လိုပါတယ္။ ကိုယ့္ေဒသအတြင္းမွာ မတည္ေဆာက္ဖို့ အစိုးရက ေတာင္းဆိုဖို့လိုပါတယ္။ ဒါဟာ ဆူပူေအာင္ ေသြးထိုး ေျမွာက္ပင့္ေပးတာ မဟုတ္ပါ။ ေနာင္ အနာဂတ္မွာ ျဖစ္လာမယ့္ ဆိုးက်ဳိးေတြကို နိုင္ငံသားေတြ မခံစားရေအာင္ ျကိုတင္ ကာကြယ္တာသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေက်ာက္မီးေသြးသံုး လွ်ပ္စစ္ ဓာတ္အားေပး စက္ရံုက ရလာမယ့္ အက်ဳိးနဲ့ ေနာင္ခံစားရမယ့္အျပစ္ ဘယ္ဟာက ပိုမ်ားတယ္ဆိုတာကို တြက္ထုတ္ဖို့ လိုပါတယ္။ ကုလားခပ္တဲ့ေရ ကုလားဖင္ေဆးတာနဲ့ပဲကုန္ ဆိုသလိုမ်ဳိး ျဖစ္လာရင္ ဒါမ်ဳိးကို ဖံြ႔ျဖိုးတိုးတက္တယ္လို့ မဆိုနိုင္ပါဘူး။ အဲ လူတစုကေတာ့ျဖင့္ ေကာင္းစားသြားမွာေပါ့။

အခုျမန္မာျပည္မွာ သဘာဝဓာတ္ေငြ႔ေတြ ထြက္ေနတာပဲ။ ဒီ ဓာတ္ေငြ႔ေတြကို အသံုးျပုျပီး လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အား ထုတ္လုပ္မယ္ ဆိုရင္ ပိုျပီးမသင့္ေတာ္ေပဖူးလား။ ကိုယ့္မွာရိွေနတဲ့ သဘာဝဓာတ္ေငြ႔ကိုေတာ့ သူမ်ားတိုင္းျပည္ေတြကို ေရာင္းစားတယ္။ ေရာင္းလို့ရတဲ့ ေငြေျကးကို ဘယ္လိုေနရာမွာ သံုးစဲြတယ္ဆိုတာကလည္း ဘယ္သူမွမသိ။ သဘာဝဓာတ္ေငြ႔ကို ေရာင္းစားလို့ရတဲ့ ေငြေတြအေပၚမွာ ေမာင္ပိုင္စီးခ်င္တာေျကာင့္ ေစ်းခ်ိဳေပမယ့္ ေဘးျဖစ္ေစတဲ့ ေက်ာက္မီးေသြးသံုး လွ်ပ္စစ္ဓာအားေပး စက္ရံုကို ေဆာက္မယ္ဆိုတဲ့ အျကံဉာဏ္မ်ဳိးျဖစ္ေနတာကို ရွင္းရွင္းျကီး ျမင္ေနရပါတယ္။ သာမန္အျမင္မ်ဳိးနဲ့ ျကည့္ရင္ေတာ့ အစိုးရက နိုင္ငံသားေတြ လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အား ေဖာေဖာသီသီ သံုးစဲြနိုင္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေပးေနတယ္လို့ ထင္စရာရိွတာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ လက္ေတြ႔ျဖစ္ေနတာက အစိုးရရယ္၊ ခရိုနီေတြရယ္၊ နိုင္ငံျခားကုမၸဏီေတြရယ္ ငါးျကင္းအလယ္သား စားရေအာင္ လုပ္ေနတာနဲ့ အတူတူပဲလို့ ဆိုခ်င္ပါတယ္။
အစိုးရတရပ္ဆိုတာ ဆင္ျခင္တံုတရားကို လက္ကိုင္ထားနိုင္ဖို့ အေရးျကီးပါတယ္။ ျမန္မာအစိုးရေခါင္းေဆာင္မ်ား ဆင္ျခင္တံုတရား ဆိုတာကို နားလည္ျကပါသလားလို့ ေမးလိုပါတယ္။ အရင္စစ္အစိုးရမ်ားကေတာ့ ျမန္မာနိုင္ငံျကီး ေခ်ာက္ထဲက်ဖို့ လက္တလံုးအလိုမွာ တပ္မေတာ္က ကယ္တင္ခဲ့ရတယ္လို့ မျကာမျကာ ေျပာခဲ့ပါတယ္။ အခုအစိုးရ လုပ္ေနပံုကေတာ့ အစိုးရ ကိုယ္တိုင္ ျမန္မာျပည္ကို တျဖည္းျဖည္းနဲ့ ေခ်ာက္ထဲတြန္းခ်ေနသလို ျဖစ္ေနပါတယ္။ သူမ်ား နိုင္ငံေတြမွာ မွားမွန္းသိလို့ အဲဒီအမွားေတြကို ျပင္ဆင္ခဲ့ျကတယ္၊ ျပင္ဆင္ဖို့လည္း တနည္းတလမ္း ျကိုးစားေနျကတယ္။ အဲသလို အခိ်န္မ်ဳိးမွာ ကိုယ္က သူတို့အရင္က မွားခဲ့တာမ်ဳိးကို ျမင္ရဲ့သိရဲ့သားနဲ့ လိုက္မွားမယ္၊ အဲတာအျပင္ အမွားကို ပံုတူပါ လိုက္ကူးဦးမယ္ ဆိုတာကေတာ့ ဆင္ျခင္တံုတရား ေခါင္းပါး လြန္းတယ္လို့ အတိအလင္း ေျပာလိုပါေျကာင္း။

ေဇာ္မင္း
၁ဝ ရက္၊ စက္တင္ဘာလ၊ ၂ဝ၁၄ ခုနွစ္

ဆက္လက္ဖတ္႐ႈရန္...

Monday, September 8, 2014

ပညာေရးမွာလဲ လြတ္လပ္မႈလိုသည္


ဂၤလိပ္ေတြ ျမန္မာျပည္ကို မသိမ္းခင္တုန္းက ျမန္မာျပည္ရဲ့ ပညာေရးစနစ္ဟာ ဘုန္းျကီးေက်ာင္း ပညာေရးစနစ္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘုန္းေတာ္ျကီးေက်ာင္းေတြက အဲဒီေခတ္ရဲ့ လိုအပ္ခ်က္နဲ့အညီ လူေတြကို ပညာသင္ျကားေပးခဲ့ပါတယ္။ အေျခခံ ျဖစ္တဲ့ အေရး၊ အဖတ္၊ အတြက္၊ ေဗဒင္၊ ေဆးက်မ္း စတာေတြကို ဘာသာေရးစာမ်ားနဲ့အတူ ကေလးမ်ား သင္ျကားရပါတယ္။ မနၱေလးလို ျမို့ေတြကို အသာထား၊ ေခ်ာင္က်တဲ့ေက်းလက္ ေတာရြာေတြမွာေတာင္ ဘုန္းေတာ္ျကီးေက်ာင္းေတြကေန ပညာေရးကို တာဝန္ယူခဲ့တယ္လို့ ဆိုနိုင္ပါတယ္။

ျမန္မာဘုရင္ေတြ ပေဒသရာဇ္ေတြ အုပ္ခ်ဳပ္ေနတဲ့ ကာလျဖစ္ေပမယ့္ ဘုန္းေတာ္ျကီးေက်ာင္း ပညာေရးကို ဘယ္လို သင္ရမယ္၊ ဘာေတြထည့္မသင္ရဘူး၊ ဘာေတြျဖည့္စြက္ သင္ရမယ္လို့ ျမန္မာဘုရင္မ်ားက ဝင္စြက္ဖက္ခဲ့တာမ်ဳိး မရိွခဲ့ပါဘူး။ ဘုန္းေတာ္ျကီးေက်ာင္း ပညာေရးစနစ္ကို ဘုရင္ေတြက ယံုျကည္မႈရိွလို့ ဝင္မစြက္ဖက္တာလို့ ဆိုနိုင္ပါတယ္။ ေရွးေခတ္ ဘုန္းေတာ္ျကီးေက်ာင္း ပညာေရးဟာ အေနာက္တိုင္းပညာေရးနဲ့ ကြာဟခ်က္ေတြ ရိွေပမယ့္ အဓိကအားျဖင့္ စာေရးစာဖတ္ တတ္ဖို့နဲ့ လိမၼာေရးျခားရိွေအာင္ သင္ျကားပို့ခ် ေပးတယ္လို့ ဆိုနိုင္ပါတယ္။ ဆိုလိုတာက လယ္လုပ္ဖို့၊ စပါးစိုက္ဖို့ စတာေတြအျပင္ အျခားေသာ အေျကာင္းေျကာင္းေျကာင့္ ေက်ာင္းသားေတြ ဘုန္းျကီးေက်ာင္းက ေစာေစာ ထြက္တယ္ ဆိုရင္ေတာင္ လူ့အသိုင္းအဝိုင္းထဲမွာ အဆင္ေျပေျပ ေနနိုင္ေရးအတြက္ လမ္းညႊန္ဆံုးမ သင္ျကားခဲ့ရတာမို့ လူ့အသိုင္း အဝိုင္းအတြက္ မနစ္ေစရပါဘူး။
အဂၤလိပ္ေတြ ျမန္မာျပည္ကို သိမ္းျပီးတဲ့ေနာက္ပိုင္း အေနာက္တိုင္းပညာေရး စနစ္ကို မိတ္ဆက္လာပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ၁၈၂၄ အဂၤလိပ္ျမန္မာ ပထမစစ္ပဲြအျပီးမွာ ရခိုင္ေဒသနဲ့ တနသၤာရီေဒသမွာ အေနာက္တိုင္းပညာေရးအတိုင္း သင္ျကားတဲ့ ေက်ာင္းေတြ ေပၚလာပါတယ္။ ေျပာင္းလဲလာတဲ့ ေခတ္နဲ့အညီ ျမန္မာကေလးမ်ား အေနာက္တိုင္းပညာေရးကို သင္ျကား လာျကပါတယ္။ ဒါေတာင္ အေတာ္ေစာေစာကာလမွာ မိဘေတြက အေနာက္တိုင္း ပညာေရးကို အယံုအျကည္ မရိွေသး လွပါဘူး။

သူတို့ကေလးေတြကို အေနာက္တိုင္း ပံုစံအတိုင္း၊ စနစ္အတိုင္း သင္ျကားတဲ့ ေက်ာင္းေတြကို ပို့မယ္ဆိုရင္ သင္ျကား ေပးတဲ့ ဆရာေတြရဲ့ ျသဇာေျကာင့္ ေနာင္မွာ သူတို့ရဲ့ ဗုဒၶဘာသာဝင္ ကေလးေတြ ခရစ္ယာန္ျဖစ္သြားမွာကို စိုးရိမ္တာလည္း ပါတယ္လို့ ေရွးလူျကီးမ်ားေျပာတာ မွတ္မိပါတယ္။ အဂၤလိပ္စာသင္တဲ့ေက်ာင္းကို စာျဖူသင္တဲ့ ေက်ာင္းလို့ ေခၚခဲ့ပါတယ္။ ရခိုင္နဲ့ တနသၤာရီေဒသမွာ ေပၚလာခဲ့တဲ့ အေနာက္တိုင္းစနစ္ ေက်ာင္းေတြရဲ့ သင္ျကားမႈ ေအာက္မွာ အဲဒီေဒသမ်ားက လူငယ္မ်ား ေခတ္ပညာကို စတင္ျမည္းစမ္းခြင့္ရလာပါတယ္။ အဲဒီကာလမ်ားမွာ အထက္ ျမန္မာျပည္က ျမန္မာဘုရင္ လက္ေအာက္မွာပဲ ရိွေနေသးတယ္ဆိုေတာ့ ပညာေရးစနစ္ဟာ ဘုန္းျကီးေက်ာင္း ပညာေရး စနစ္ပဲ ရိွေနပါေသးတယ္။ တခါ ၁၈၅၂ အဂၤလိပ္ျမန္မာ ဒုတိယစစ္ပဲြအျပီးမွာေတာ့ ေျမထဲေအာင္လံအထိ အဂၤလိပ္က သိမ္းလိုက္ပါတယ္။ ေျပာရရင္ ျမန္မာျပည္ တဝက္ေလာက္ အဂၤလိပ္လက္ေအာက္ ေရာက္သလို ျဖစ္သြားပါျပီ။

အဲဒီလို အသိမ္းခံရတဲ့ နယ္ေျမမ်ားမွာလည္း အဂၤလိပ္အစိုးရက ေခတ္သစ္ေက်ာင္းမ်ား ထူေထာင္သင္ျကားလာပါတယ္။ အထက္ျမန္မာျပည္ကေတာ့ ဘုန္းေတာ္ျကီးေက်ာင္း စနစ္ေအာက္မွာပဲ စာသင္ေနျကဆဲပါ။ မင္းတုန္းမင္း လက္ထက္ ေရာက္ေတာ့မွ အေနာက္တိုင္းစနစ္အတိုင္း ပညာသင္ျကားပို့ခ်တဲ့ ေက်ာင္းတေက်ာင္းကို မနၱေလးမွာ ဖြင့္ခြင့္ျပုပါတယ္။ သံတဲေက်ာင္းလို့ လူသိမ်ားခဲ့ပါတယ္။ ေဒါက္တာမာ့ခ္ ဆိုသူက ဦးစီးျပီး ဖြင့္လွစ္တဲ့ေက်ာင္းျဖစ္ပါတယ္။ အရပ္ထဲက လူေတြကေတာ့ ဆရာမွတ္ျကီးေက်ာင္းလို့ ေခၚပါတယ္။ ကုလားျပည္ကို ပါသြားတဲ့ ျမန္မာျပည္ရဲ့ ေနာက္ဆံုးဘုရင္ျဖစ္သူ သီေပါမင္းဟာ မင္းသားငယ္ဘဝက သံတဲေက်ာင္းမွာ တျခားမင္းသားမ်ား နည္းတူ စာသင္ခဲ့ရပါတယ္။ အဲဒီေက်ာင္း ဖြင့္တုန္းက သင္ရိုးညႊန္းတန္းဟာ ဘယ္လိုျဖစ္ရမယ္၊ ဘာေတြထည့္သင္ရမယ္၊ ဘာေတြထည့္မသင္ရဘူးလို့ မင္းတုန္းမင္းက ဝင္ေရာက္စြက္ဖက္ခဲ့ျခင္း မရိွခဲ့ပါ။ အမွန္တကယ္ဆို ဘုရင္လုပ္သူက စြက္ဖက္ရင္ ရတာေပါ့။ သူ့မင္းေနျပည္ေတာ္မွာ နိုင္ငံျခားသား တေယာက္ ေက်ာင္းလာဖြင့္တဲ့ ကိစၥမွာ စြက္ဖက္မယ္ဆိုရင္ စြက္ဖက္လို့ ရတာေပါ့ မဟုတ္ဘူးလား။

မင္းတုန္းမင္း ကိုယ္၌ကလည္း အေနာက္တိုင္းစနစ္ပညာေရး အေရးပါလာတယ္ဆိုတာကို ရိပ္စားမိပံုေပၚပါတယ္။ သိပံၸပညာကို လိုခ်င္ရင္ အေနာက္တိုင္းေက်ာင္းမ်ားမွာသာ ပညာသင္ျကားမွ ရနိုင္မယ္ဆိုတာကို နားလည္လာတာပါ။ ဒါေျကာင့္ ဆရာမွတ္ျကီး ေက်ာင္းကို ဖြင့္ခြင့္ျပုတာတင္မကပဲ အေနာက္နိုင္ငံေတြကိုပါ ပညာသင္ေတြ စတင္ေစလႊတ္ ခဲ့ပါေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူမ်ားတိုင္းျပည္ေတြနဲ့ ယွဥ္လိုက္ရင္ အခိ်န္အားျဖင့္ အေတာ္ေတာ့ ေနာက္က်သြားျပီလို့ ဆိုနိုင္ပါတယ္။ မင္းတုန္းမင္း လက္ထက္မွာ အဂၤလန္ကို ပညာသင္ ဆယ္ဦးခန့္ သို့မဟုတ္ ဆယ္ဦးေက်ာ္ခန့္ လႊတ္ျပီး ပညာသင္ခိုင္းတဲ့ အခိ်န္မွာ ဂ်ပန္ဘုရင္ ေစလႊတ္လိုက္လို့ ပညာသင္ေနတဲ့ ဂ်ပန္လူငယ္ေက်ာင္းသားေပါင္းဟာ အဂၤလန္ တနိုင္ငံထဲမွာပဲ ငါးရာေက်ာ္ ရိွေနျပီလို့ သုေတသီေတြက ဆိုပါတယ္။ ဒါေတာင္ ျပင္သစ္တို့၊ ဂ်ာမဏီတို့၊ အေမရိကန္တို့မွာ ပညာင္သင္ေနတဲ့ ဂ်ပန္ ေက်ာင္းသားေတြကို ထည့္မတြက္ရ ေသးပါဘူး။ ေနာက္ေတာ့ သီေပါမင္း ပါေတာ္မမူခင္ ကတည္းကပဲ နန္းတြင္းနိုင္ငံေရး အရႈတ္အရွင္းေတြေျကာင့္ နိုင္ငံျခားပညာေတာ္သင္ လႊတ္တဲ့ ကိစၥဟာ နိတၳိတံ
သြားခဲ့ပါတယ္။

အဂၤလိပ္ေခတ္ တေလွ်ာက္လံုးမွာေတာ့ အေနာက္တိုင္းစနစ္အတိုင္း သင္ျကားတဲ့ေက်ာင္းေတြ အေျမာက္အမ်ား ေပၚထြက္ လာခဲ့ပါတယ္။ ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရးအတြက္ ဦးေဆာင္ခဲ့တဲ့ သမိုင္းဝင္ေခါင္းေဆာင္မ်ားဟာလည္း တကယ္တန္းေတာ့ အေနာက္တိုင္းပညာေရးစနစ္ကို ျဖတ္သန္းသင္ျကား ေလ့လာခဲ့ရသူေတြပါ။ အဂၤလိပ္ကို ဆန့္က်င္ေနတဲ့ ျကားထဲကေန ျမန္မာအမ်ဳိးသားေက်ာင္းေတြ ေပၚလာပါတယ္။ အမ်ဳိးသားေက်ာင္း ဆိုေပမယ့္ သက္ဆိုင္ရာ ဘာသာရပ္မ်ားရဲ့ သင္ရိုး ညႊန္းတန္း အမ်ားစုဟာ အေနာက္တိုင္းစနစ္အတိုင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အဂၤလိပ္နယ္ခဲ့်ကို မုန္းလို့ သူတို့ ဘာသာစကားနဲ့ သူတို့ ပညာေတြကို မသင္ေတာ့ဘူးရယ္လို့ မလုပ္ခဲ့ပါဘူး။ ေခတ္နဲ့အညီ သင္ျကားပို့ခ်ခဲ့ျကပါတယ္။ အုပ္စိုးသူ အဂၤလိပ္ အစိုးရကိုယ္တိုင္က အမ်ဳိးသားေက်ာင္းေတြမွာ ဘာေတြကို ထည့္မသင္ရဘူး၊ ဘာေတြကိုေတာ့ မျဖစ္မေန ထည့္သြင္း သင္ျကား ရမယ္လို့ ဖိအားေပးတာ အျကပ္ကိုင္တာမ်ဳိး မရိွခဲ့ပါ။ အမ်ဳိးသားေက်ာင္းက ဆရာျကီးေတြဟာ သင္ရိုးညႊန္းတန္း ကို ေခတ္နဲ့အညီ စနစ္တက် စီစဥ္ျပီးမွ ေက်ာင္းသားမ်ားကို သင္ျကားေပးခဲ့တာပါ။ မ်ဳိးခ်စ္စိတ္ တခုထဲကို အရင္းခံျပီး အဂၤလိပ္ကို မုန္းရင္ျပီးေရာ သင္ခ်င္သလို သင္မယ္ ဆိုတဲ့လုပ္ရပ္မ်ဳိးကို မလုပ္ခဲ့ျကပါဘူး။ ဒါကိုျကည့္ျခင္းအားျဖင့္ ပညာေရးနဲ့ ပတ္သက္လို့ အဲဒီေခတ္က အမ်ဳိးသားေက်ာင္းေတြက ဆရာျကီးေတြ ဆရာမျကီးေတြရဲ့ အျမင္က်ယ္မႈကို ျမင္နိုင္ပါတယ္။

ပညာေရးနဲ့ ပတ္သက္လို့ ကုန္ကုန္ေျပာရရင္ အျမင္က်ယ္တဲ့ သံဃာေတာ္မ်ားလည္း အဂၤလိပ္စာေပကို ေလ့လာလိုက္စား လာျကပါတယ္။ နယ္ခဲ့်စာေပ ျဖစ္တာေျကာင့္ မသင္ဘူးဆိုတဲ့ အျမင္မ်ဳိးကို မထားဘဲ၊ အဂၤလိပ္စာဟာ ကမၻာမွာ အေရးပါ လာတဲ့ ဘာသာစာေပ ျဖစ္တယ္ဆိုတာကို လက္ခံလာတဲ့ အျမင္ေျကာင့္လို့ ဆိုရမွာပါပဲ။ တကမၻာလံုးနဲ့ ဆက္ဆံဖို့ ဝိဇၨာ၊ သိပံၸပညာရပ္ေတြကို ေလ့လာသင္ယူဖို့ အဂၤလိပ္စာ တတ္မွျဖစ္မယ္ဆိုတဲ့ အျမင္ကလည္း က်ယ္ျပန့္လာတဲ့ ကာလလို့ ဆိုနိုင္ပါတယ္။

အဂၤလိပ္ေခတ္မွာ တကၠသိုလ္ပညာေရး အဆင့္အတန္းဟာ တစတစျမင့္မားလာပါတယ္။ ပထမေက်ာင္းသားသပိတ္ ျဖစ္ေတာ့ ၁၉၂ဝ ခုနွစ္ပါ။ ဒုတိယေက်ာင္းသားသပိတ္ကေတာ့ ၁၉၃၈ ခုနွစ္လို့ ထင္ပါတယ္။ အဂၤလိပ္အစိုးရရဲ့ တကၠသိုလ္ ပညာေရးဟာ ကိုလိုနီစနစ္ သက္ဇိုးရွည္ဖို့ျဖစ္တယ္၊ ဒါေျကာင့္ ကိုလိုနီပညာေရး အလိုမရိွ စသျဖင့္ ေႂကြးေက်ာ္ခဲ့တာဟာ နိုင္ငံေရးအရ မွားတယ္လို့ မဆိုနိုင္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ျမန္မာျပည္က တကၠသိုလ္ေတြလည္း ေနာက္ပိုင္းမွာ တျဖည္းျဖည္းျခင္း အဆင့္ျမင့္လာတယ္လို့ ဆိုပါတယ္။ ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရးအတြက္ အဂၤလိပ္ကို ဆန့္က်င္ခဲ့တဲ့ ထိပ္ထိပ္ျကဲ နိုင္ငံေရး သမားေတြ၊ နာမည္ေက်ာ္ စာေရးဆရာေတြ၊ ကဗ်ာဆရာေတြ၊ အနုပညာသည္ေတြ အမ်ားစုဟာ အဲဒီေခတ္က တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသား ေတြနဲ့ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းထြက္ေတြ မ်ားပါတယ္။ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္က ေက်ာင္းသားေတြ ပညာသင္ ဆုရလို့ အဂၤလန္နိုင္ငံက ေအာက္စဖို့တို့ ကိန္းဘရစ္ခ်္တို့မွာ ပညာသင္ျကားခြင့္ ရတဲ့အခါမွာလည္း စာမလိုက္နိုင္လို့ ျပန္လာခဲ့ရတယ္ဆိုတာ တခါမွ မျကားမိခဲ့ပါဘူး။ သူမ်ားနိုင္ငံက တကၠသိုလ္ေတြမွာ တန္းတန္းတူတူ ယွဥ္ေဘာင္တန္းျပီး စာသင္နိုင္ခဲ့ျကပါတယ္။

ဆိုလိုတာက ဒီလိုပါ။ အဲဒီအခိ်န္က ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ရဲ့ ပညာေရးစနစ္ဟာ ကိုလိုနီပညာေရးစနစ္လို့ ဆိုေပမယ့္ ကမၻာ့ တန္းဝင္တယ္လို့ ေျပာခ်င္တာပါ။ အဂၤလိပ္လက္ေအာက္မွာ ျဖစ္တာေျကာင့္ အုပ္စိုးသူေတြက တကၠသိုလ္က ဆရာေတြကို ဆရာစားခ်န္ထားျပီး သင္ျကားရမယ္လို့ ညႊန္ျကားခဲ့တာမ်ဳိး မရိွခဲ့ဘူးလို့ ေျပာနိုင္ပါတယ္။ အဂၤလိပ္အစိုးရ လိုခ်င္တာက ပညာေတာ္တဲ့ ေက်ာင္းသား ဘဲြ့ရရင္ သူခိုင္းခ်င္သလို ခိုင္းနိုင္ေရးဆိုတဲ့ အေပၚမွာသာ အကြက္ခ်န္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေက်ာင္းတက္ေနတုန္း တန္းလန္း ပညာကိုေလွ်ာ့သင္ေပးတယ္ ဆိုတာမ်ဳိးက စနစ္တခုအတြင္းမွာ ဘယ္လိုမွ လုပ္လို့ မရနိုင္ပါ။ ပညာေရးနားလည္သူမ်ား တတ္ကြ်မ္းသူမ်ား ပိုသိပါတယ္။ အစကတည္းက စနစ္မေကာင္းရင္ေတာ့၊ သင္တဲ့ဆရာကလည္း မေကာင္းရင္ေတာ့ ခပ္ခ်ာခ်ာ ေက်ာင္းသားေတြပဲ ထြက္လာမွာပါ။ ကိုလိုနီေခတ္က နယ္ခဲ့်အုပ္ခ်ဳပ္ ေနတယ္ဆိုေပမယ့္ အေျခခံေက်ာင္းမ်ားကေန တကၠသိုလ္အဆင့္အထိ ပညာေရးစနစ္ဟာ အဲဒီေခတ္နဲ့အညီ တန္းဝင္ တယ္လို့ ဆိုနိုင္ပါတယ္။ ပညာေရးစနစ္ဟာ အဆင့္ျမင့္ပါတယ္။

အခုလက္ရိွ ျမန္မာနိုင္ငံရဲ့ ပညာေရးစနစ္ကေတာ့ စနစ္အရ အဆင့္အတန္းအရလည္း မေကာင္းပါ။ အားမနာတန္း ေျပာရရင္ ဘယ္မွာမွ တန္းမဝင္ပါ။ ေပမီေဒါက္မီ မဟုတ္ပါ။ ျမန္မာျပည္ရဲ့ ပညာေရးစနစ္ဟာ ဘယ္နိုင္ငံ စနစ္မ်ဳိးနဲ့ အလားတူသလဲလို့ ေမးလာရင္ ေျပာရခက္ပါတယ္။ ျဗိတိသွ်စနစ္လား၊ အေမရိကန္စနစ္လား၊ ျသစေတးလ်စနစ္မ်ဳိးလား၊ ဂ်ာမန္စနစ္လား၊ ဒါမွမဟုတ္လဲ စကင္ဒီေနးဗီးယန္း နိုင္ငံေတြျဖစ္တဲ့ ဆီြဒင္တို့၊ ဒိန္းမတ္တို့ စနစ္မ်ဳိးလား။ တိုင္းျကည့္ လိုက္ရင္ ျမန္မာျပည္ရဲ့ ပညာေရးစနစ္ဟာ ဘယ္နိုင္ငံက စနစ္နဲ့မွ ကိုက္ညီတာမ်ဳိး ရိွမေနပါဘူး။ အေတာ္ဂြက်ပါတယ္။

အရင္တုန္းကလည္း ျမန္မာနည္းျမန္မာ့ဟန္ ဆိုရွယ္လစ္ေျကာင့္ ငါးပါးေမွာက္ခဲ့ ဘူးပါျပီ။ အခုေခတ္က်ေတာ့ ျမန္မာ့နည္း ျမန္မာ့ဟန္ ဒီမိုကေရစီတဲ့၊ စည္းကမ္းျပည့္ဝေသာ ဆိုတာကိုေတာင္ ေရွ့ကေန ေပါင္းထည့္လိုက္ေသးတယ္။ အခုလက္ရိွ ျမန္မာ့ ပညာေရးစနစ္ဟာ နိုင္ငံတကာက ဘယ္စနစ္နဲ့မွ ကိုက္ညီတာ အကံု်းဝင္တာမ်ဳိး မရိွတာေျကာင့္ ျမန္မာ့နည္း ျမန္မာ့ဟန္ ပညာေရး စနစ္လို့သာ ေျပာရေတာ့မွာပါ။ အနာဂတ္မ်ဳိးဆက္သစ္ လူငယ္မ်ားအတြက္ ရင္ေလးလွပါတယ္။ ပညာေရး တိုးတက္လိုသလား။ ရိုးရိုးေလးပါ။ ပညာေရးကို လြတ္လပ္ခြင့္ျပုဖို့ လိုပါတယ္။ ဘယ္လိုလြတ္လပ္ခြင့္လဲ။ ပညာေရးကို နားလည္သူေတြ ဦးေဆာင္ျပီး လုပ္ပါေစ။ အခုေတာ့ ပညာေရးကို နားမလည္သူေတြက ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြ ခ်ေနတာဟာ အေတာ္ေလး ရုပ္ဆိုးလွပါတယ္။ ခ်ဳပ္ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ပညာေရး လြတ္လပ္ခြင့္ မရိွတဲ့တိုင္းျပည္ရဲ့ အနာဂတ္ဟာ လွပလိမ့္မယ္ မဟုတ္ပါေျကာင္း။

ေဇာ္မင္း
၂၅ ရက္၊ ျသဂုတ္လ၊ ၂ဝ၁၄ ခုနွစ္

ဆက္လက္ဖတ္႐ႈရန္...

Thursday, August 28, 2014

အတုေတြ အတုေတြ

တုေတြမ်ားလာေနတဲ့ေခတ္ႀကီး။ အတုမဟုတ္ေပမယ့္ ဓာတုေဆးဝါးေတြ က်ားကန္ၿပီး ထုတ္လုပ္ထားတဲ့ ပစၥည္းေတြလည္း မ်ားလာတဲ့ ေခတ္ႀကီး။ ေျပာရရင္လည္း အေတာ္မ်ားပါတယ္။ အရက္အတု၊ ပဲဆီအတု၊ ႏွမ္းဆီအတု၊ ႏို႔မႈန္႔အတု၊ ပဲမႈန္႔အတု၊ ငရုတ္သီးမႈန္႔နဲ႔ နႏြင္းမႈန့္အတု စတာေတြ ရိွေနသလို ေဆးဆိုးထားတဲ့ လက္ဖက္၊ အက္စစ္ပါေနတဲ့ ငပိ၊ အက္စစ္နဲ႔ မကင္းတဲ့ အခ်ဥ္ေရ၊ လူစားဖို႔မသင့္တဲ့ စားအုန္းဆီ၊ ဓာတုေဆးရည္မ်ားနဲ႔ မွည့္ေစတဲ့ သစ္သီးဝလံ၊ ဓာတုေဗဒဓာတ္ေတြ ပါေနတဲ့ မံု႔ပဲသြားေရစာ စသျဖင့္ စံုလွပါတယ္။ လူေတြမစားအပ္တဲ့ ဓာတုေဗဒ ေဆးဝါးမ်ားနဲ႔ ထုတ္လုပ္ထားတဲ့ စားသုံးကုန္ေတြေၾကာင့္ ျမန္မာႏုိင္ငံသားေတြ အေသေစာၾကပါတယ္။ ကင္ဆာလို ေရာဂါဘယေတြကို ခံစားရပါတယ္။ အဲသလို ေရာဂါေတြ တြယ္ကပ္လာတာကို ကုသၾကရေတာ့ မလိုအပ္ဘဲ ေငြေတြလည္း ကုန္ၾကပါတယ္။ ေရာဂါျဖစ္သူ ကာယကံရွင္ေရာ သက္ဆုိင္ရာမိသားစုေရာ စိတ္ဆင္းရဲမႈကို ခံစားရျပန္ပါတယ္။

အႏၱရာယ္ရိွမွန္း သိရဲ့သားနဲ႔ ဘာျဖစ္လို႔ ဓာတုေဗဒပစၥည္းေတြကို စားသုံးကုန္ေတြမွာ ထည့္သြင္း ထုတ္လုပ္ေနၾကတာလဲ။ အေျဖကေတာ့ ရွင္းပါတယ္။ အခ်ိန္တိုတိုအတြင္းမွာ အရင္းနည္းနည္းနဲ႔ အျမတ္မ်ားမ်ား ရတာေၾကာင့္ပါ။ ဓာတုေဗဒ ေဆးဝါးေတြ ပစၥည္းေတြနဲ႔ ထုတ္လုပ္ထားတဲ့ စားေသာက္ကုန္ေတြထဲမွာ အရင္ဆံုးေထာက္ျပလိုတဲ့ စားေသာက္ကုန္ ကေတာ့ အရက္နဲ႔ ဘီယာေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္တုန္း ဆိုေတာ့ အခုေခတ္မွာ အရက္နဲ႔ဘီယာကို လူႀကီးလူငယ္ ေယာက္်ားေတြ ညေနတုိင္းလိုလို မီွဝဲလာၾကတာေၾကာင့္ပါ။ မိန္းကေလးေတြေတာင္ ဘီယာေသာက္လာၾကတာ ေတာ္ေတာ္မ်ားလာေနၿပီလို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ အရက္ရဲ့ သဘာဝဟာ မူလကတည္းက စစ္စစ္မွန္မွန္ ခ်က္လုပ္ထား တာေတာင္ ေသာက္တာမ်ားလာရင္ လူကို အခ်ိန္တိုတိုနဲ႔ ေဘးျဖစ္ေစပါတယ္။ ဓာတုေဗဒ ပစၥည္းေတြထည့္သြင္းၿပီး ခ်က္လုပ္တဲ့ အရက္ေတြကို ေန႔တုိင္းေသာက္ရင္ ပိုဆိုးလိမ့္မယ္ဆိုတာ လူတုိင္း သေဘာေပါက္ ၿပီးသားပါ။
စေကာ့တလန္ဟာ ဝီစကီခ်က္လုပ္ရာမွာ ကမBာေက်ာ္တဲ့ ေဒသတခုပါ။ နာမည္ႀကီး ဝီစကီေတြမွန္သမွ် စေကာ့တလန္က အမ်ားဆံုး ထုတ္လုပ္ပါတယ္။ ေယဘုယ်အားျဖင့္ ေျပာရရင္ ဝီစကီကို ဘာလီစပါး တမ်ဳိးကေန ခ်က္လုပ္ပါတယ္။ ရမ္အရက္ကို ထုတ္လုပ္တာကေတာ့ ႀကံကေန ခ်က္ယူတာျဖစ္ပါတယ္။ စေကာ့တလန္က ရာသီဥတု ေအးျမတာေၾကာင့္ ႀကံစုိက္လို႔ မရပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဝီစကီကိုသာ ခ်က္လုပ္ပါတယ္။ ရမ္အရက္ ထုတ္လုပ္တာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ နာမည္ႀကီး တာကေတာ့ က်ဴးဘားႏုိင္ငံ အပါအဝင္ ကာေရဘီယံကြ်န္းစုဝင္ ႏုိင္ငံေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔က ႀကံစုိက္ၿပီး သၾကား ထုတ္လုပ္တာ ျဖစ္ေလေတာ့ ရမ္အရက္ကိုသာ ခ်က္ပါတယ္။

စေကာ့တလန္ အစိုးရဟာ ဝီစကီခ်က္လုပ္တာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး တင္းက်ပ္တဲ့ စည္းမ်ဥ္းေတြ ဥပေဒေတြ ျပဌာန္းထား ပါတယ္။ ဒါကို မလုိက္နာတဲ့ အရက္ဖိုေတြ အရက္ကုမၸဏီေတြကို ျပင္းျပင္းထန္ထန္ အေရးယူပါတယ္။ အရင္ေခတ္ကေရာ အခုေခတ္မွာေကာ စေကာ့တလန္က အရက္ဖိုေတြဟာ အႀကံအဖန္လုပ္ၿပီး အရက္ခ်က္ေရာင္းတယ္ ဆိုတာမ်ဳိး မရိွခဲ့ပါဘူး။ ကိုယ့္အရက္ အမွတ္တံဆိပ္ တန္ဖိုးက်သြားေစမဲ့ ကိစၥမ်ဳိးေတြကို ေရွာင္ရွားပါတယ္။ စေကာ့တလန္အစိုးရရဲ့ ဥပေဒအရ ဝီစကီခ်က္ၿပီဆိုရင္ ခ်က္ၿပီးတာနဲ႔ ခ်က္ျခင္း ထုတ္ေရာင္းခြင့္ မရိွပါဘူး။ ဧရာမသစ္သားစည္ႀကီး ေတြထဲမွာ အနည္းဆံုး ႏွစ္ႏွစ္ထားရပါတယ္။ ႏွစ္ႏွစ္ျပည့္ေတာ့မွ ပုလင္းသြတ္ တံဆိပ္ကပ္ၿပီး ေရာင္းခ်ခြင့္ျပဳပါတယ္။

အရက္ခ်က္ရာမွာလည္း သဘာဝအတုိင္း ေဖာက္လုပ္ၿပီးမွ ခ်က္ရပါတယ္။ ဘာညာ ဓာတုေဗဒပစၥည္းေတြ ထည့္သြင္း ခ်က္လုပ္ တာမ်ဳိးကို ခြင့္မျပဳပါဘူး။ စစ္ေဆးလို႔ ေပၚသြားလို႔ကေတာ့ ေရာ္ေၾကးအေျမာက္အမ်ား ေပးရတဲ့အျပင္ အရက္ဖို ပုိင္ရွင္လည္း ေထာင္ထဲသြားရပါတယ္။ သူတို႔ စေကာ့ခ်္ ဝီစကီကို နည္မည္ပ်က္ေစမဲ့ ဘယ္လိုကိစၥမ်ဳိးကိွ ဘာခြ်င္းခ်က္နဲ႔မွ လက္မခံပါဘူး။ လူႀကီးပုိင္တဲ့အရက္ဖို မို႔လို႔၊ လူႀကီး ရွယ္ယာပါထားတဲ့ အရက္ခ်က္စက္ရံုမို႔လို႔ မ်က္ႏွာသာေပးတာမ်ဳိး လည္း လံုးလံုး မရိွပါဘူး။

ကေန႔ျမန္မာျပည္မွာ အပါအဝင္ အာရွႏုိင္ငံမ်ားမွာ နာမည္ႀကီးၿပီး လူေသာက္မ်ားတဲ့ စေကာ့ခ်္ ဝီစကီမ်ားကေတာ့ ေဂ်ာ္နီဝါကား ဘလက္ေလဘယ္ တဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္သားနဲ႔ ခ်ီးဗားရက္ေဂး ဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္သားတို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္ ဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္သားလို႔ ေခၚတာလဲ။ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ေဖာ္ျမဴလာအတုိင္း သတ္မွတ္ထားတဲ့ အခ်ိန္အတိုင္းအတာ အတြင္း ကေစာ္ ေဖာက္ၿပီးမွ အရက္ျဖစ္လာဖို႔ ေနာက္တဆင့္ ေပါင္းခံယူပါတယ္။ အဲသလို ဝီစကီခ်က္အၿပီးမွာ ထြက္လာတဲ့ အရက္ကို သစ္သားစည္ႀကီးမ်ားထဲမွာ ဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္ ၾကာေအာင္ သိုေလွာင္ထားၿပီးမွ ပုလင္းသြတ္တာေၾကာင့္ အဲသလို ေခၚျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္ ဝီစကီကို သစ္သားစည္ေတြထဲမွာ ဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္ ထားရပါသလဲ။ ႏွစ္ၾကာၾကာ သစ္သားစည္ထဲမွာ သိုေလွာင္ထားတာေၾကာင့္ အရက္ထဲမွာ သဘာဝအတုိင္း ပါဝင္ေနတဲ့ အဆိပ္အေတာက္ ေတြဟာ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ အေငြ႔ျပန္သြားတာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အဲသလို အရက္မ်ဳိးကို ေသာက္ၿပီးရင္ ေနာက္တေန႔မွာ ေခါင္းကုိက္တာမ်ဳိး ေခါင္းခဲတာမ်ဳိး မရိွလို႔ပါ။ လူကိုေဘးျဖစ္ေစတဲ့ အဆိပ္အေတာက္ေတြ အေတာ္ေလး ကင္းစင္သြား တာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။ ႏွစ္ခ်ဳိ႔အရက္ျဖစ္တာေၾကာင့္ ေစ်းႀကီးပါတယ္။ ဒီထက္ပိုၿပီး ႏွစ္ၾကာေလေလ ေစ်းႀကီးေလေလ ျဖစ္ပါတယ္။ ဥပမာအားျဖင့္ ဆယ့္ရွစ္ႏွစ္သား၊ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္၊ သံုးဆယ့္ငါးႏွစ္၊ အႏွစ္ေလးဆယ္ စသျဖင့္ ရိွပါတယ္။ သို႔ေသာ္ ဒီအရက္မ်ဳိးကေတာ့ျဖင့္ ေခါင္းမကုိက္ဘူး၊ လူမထိဘူးဆိုၿပီး ပုိက္ဆံရိွတုိင္း နင္းကန္ေသာက္ရင္ေတာ့ အရက္ဟာ အရက္ပါပဲ။ ေဘးျဖစ္ပါတယ္။

ဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္ၾကာေအာင္ သစ္သားစည္ႀကီးေတြထဲမွာ ထားတာေၾကာင့္ အရက္ရဲ့ အေရာင္ကလည္း သစ္သားစည္ရဲ့ သစ္သား အမ်ဳိးအစားကိုလုိက္ၿပီး အေရာင္ေျပာင္းသြားပါတယ္။ မူလခ်က္တုန္းက ထြက္လာတဲ့ အရက္မွန္သမွ်ဟာ ေရလိုပါပဲ အေရာင္ မရိွပါ။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ဝီစကီေလွာင္တဲ့ သစ္သားစည္ေတြကို ဝက္သစ္ခ်သား၊ ခ်ယ္ရီသား စတာေတြနဲ႔ ျပဳလုပ္ပါတယ္။ အဲသလို သစ္သားစည္ေတြထဲမွာ ထားထားတာေၾကာင့္ ဝီစကီရဲ့ အေရာင္ဟာ သစ္အမ်ဳိး အစားကိုလုိက္ၿပီး ေရႊညိဳေရာင္ ေျပာင္းသြားျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဓာတုဆိုးေဆးထည့္ၿပီး အေရာင္ေျပာင္းထားတာ မဟုတ္ပါ။ သၾကားမီးဖုတ္ၿပီး အေရာင္ဆိုးတာမ်ဳိးလည္း မဟုတ္ပါ။ (ဒီေဆာင္းပါးဟာ ဘလက္ေလဘယ္နဲ႔ ခ်ီးဗားကို ေၾကာ္ညာ ေပးထာမဟုတ္ပါ။ ျမင္လြယ္ေအာင္ တင္ျပျခင္းသာ ျဖစ္ပါတယ္။ စကားခ်ပ္)
အေမရိကန္ႏုိင္ငံက ခ်က္လုပ္တဲ့ ဘာဘြန္းအမ်ဳိးအစား ဝီစကီေတြကေတာ့ တမ်ဳိးတဘာသာ ျဖစ္ပါတယ္။ မ်ားေသာ အားျဖင့္ သဘာဝအတုိင္း ကေစာ္ေဖာက္ၿပီး ခ်က္လုပ္ထားတဲ့ ဘာဘြန္းဝီစကီေတြကို စေကာ့ခ်္ဝီစကီေတြလို သစ္သား စည္ထဲမွာ သိုေလွာင္ေပမယ့္ စေကာ့တလန္မွာလို ႏွစ္ရွည္လမ်ား မထားပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ အရက္မွာပါဝင္ေနတဲ့ အဆိပ္ အေတာက္ေတြကို ဖယ္ရွားတဲ့ေနရာမွာ မီးေသြးတမ်ဳိးကို အသံုးျပဳတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ခ်က္ၿပီးသား ထြက္လာတဲ့ ဝီစကီကို မီးေသြးကန္ေတြထဲမွာ အဆင့္ဆင့္ ျဖတ္သန္းေစတယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ မီးေသြးရဲ့ ထူးျခားခ်က္က မသန္႔စင္တဲ့ ဓာတ္ေတြ၊ အဆိပ္အေတာက္ေတြကို စုပ္ယူတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မီးေသြးကေန အဆင့္ဆင့္ ျဖတ္စီးလာတဲ့ ဘာဘြန္း ဝီစကီေတြလည္း သူ႔နည္းသူ႔ဟန္နဲ႔ လူသိႀကိဳက္မ်ားတဲ့ ဝီစကီေတြအျဖစ္ သတ္မွတ္ ခံရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ႏုိင္ငံတကာ ေစ်းကြက္မွာ တြင္တြင္က်ယ္က်ယ္ ေရာင္းျခႏုိင္ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

ျမန္မာျပည္မွာ အရက္ကို ဘယ္လိုခ်က္ၾကသလဲ။ ၾကားရတဲ့ သတင္းမ်ားအရ အေတာ္ေလး စိတ္မသက္သာစရာပါပဲ။ ကေစာ္ စေဖာက္တဲ့ အခ်ိန္ဟာ ဥပမာအားျဖင့္ ေလးပတ္ၾကာတယ္ ဆိုပါစို႔။ တကယ္တန္း ေလးပတ္ၾကာေအာင္ မထားပါဘူး။ ႏွစ္ရက္အတြင္းမွာ ကေစာ္ေပါက္ေအာင္ ေဖာက္တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ႏွစ္ရက္ထဲနဲ႔ ဘယ္လို ကေစာ္ ေပါက္ေအာင္ လုပ္သလဲ ဆိုေတာ့ စုိက္ပ်ဳိးေရးလုပ္ငန္းမွာ သံုးတဲ့ ဓာတ္ေျမၾသဇာေတြကို ထည့္သြင္း အသံုးျပဳတယ္လို႔ ၾကားရပါတယ္။ စုိက္ပ်ဳိးေရးမွာ သံုးတဲ့ ဓာတ္ေျမၾသဇာဟာ လူေတြဘယ္လိုမွ စားသံုးလို႔ မသင့္တဲ့ ဓာတုေဗဒပစၥည္းပါ။ ႏွစ္ရက္နဲ႔ ကေစာ္ေဖာက္ သံုးရက္ ေျမာက္မွာ အရက္ျဖစ္လာပါတယ္။ ရက္ပုိင္းအတြင္း ပုလြင္းသြတ္ တံဆိပ္ကပ္ၿပီး ေစ်းကြက္ကို တန္းတင္ပါတယ္။ စေကာ့တလန္မွာလို အနည္းဆံုး သစ္သားစည္ထဲမွာ ႏွစ္ႏွစ္ထားရမယ္ ဆိုတာမ်ဳိး ကေတာ့ ေဝးပါေသးတယ္။ ဒီလိုအရက္မ်ဳိးကို ေသာက္သံုးေနတဲ့ လူေတြအဖို႔ ေရာဂါျဖစ္ၿပီး အသက္တိုဖို႔ရာပဲ ရိွပါေတာ့တယ္။ အစိုးရအာဏာပုိင္မ်ား အေနနဲ႔ ျမန္မာျပည္က အရက္ကုမၸဏီေတြ ဒီလို လက္လြတ္စပါယ္ လုပ္ေနတာကို ဘာေၾကာင့္ မတားျမစ္သလဲ၊ ဘာေၾကာင့္ အေရးမယူသလဲ။ ဒီလို အရက္မ်ဳိးေတြကို ခ်က္လုပ္ေရာင္းခ်ေနတာဟာ သြယ္ဝိႈက္ၿပီး တျဖည္းျဖည္းျခင္း မွ်င္းၿပီး လူသတ္ေနတာလို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။

အထက္ကေျပာသလို လူကိုေဘးဥပါဒ္ျဖစ္တာ နည္းေစတဲ့ ဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္သား ဝီစကီမ်ဳိးေတြ ဝယ္ေသာက္မယ္ ဆိုျပန္ ေတာ့လည္း ေစ်းကႀကီးတဲ့အတြက္ လူတန္းစားေပါင္းစံု ဝယ္မေသာက္ႏုိင္ျပန္ပါဘူး။ တခါ ဝယ္ေသာက္ႏုိင္တဲ့ လူေတြ မွာလည္း ေနာက္ထပ္ ျပႆနာတခုကို ထပ္ရင္ဆုိင္ရပါတယ္။ အဲတာကေတာ့ ဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္သား ဝီစကီအတုမ်ား ျမန္မာျပည္မွာ ေဖာျခင္းေသာျခင္း ေရာင္းျခေနတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႔ထဲက ကုန္တုိက္ေတြက ေရာင္းတဲ့ စေကာ့ခ်္ ဝီစကီေတြထဲမွာ အတုေတြ ပါလာေနတယ္ဆိုတာ လူေျပာမ်ားလာပါတယ္။ ဘလက္ေလဘယ္ ဝယ္ဝယ္၊ ခ်ီးဗားပဲဝယ္ဝယ္ အတုမိဖို႔ မ်ားတယ္လို႔ ဆိုၾကပါတယ္။ အဲသလို လူေျပာမ်ားလာတဲ့ အထဲမွာ ရန္ကုန္ေလဆိပ္က အခြန္လြတ္ အရက္ဆုိင္လည္း ပါေနပါတယ္။ အဲဒီမွာ တင္ေရာင္းေနတဲ့ ဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္သားေတြ ကိုယ္တုိင္ အတုျဖစ္ေနတယ္ဆိုတဲ့ သတင္းပါပဲ။ ေသေရာမဟုတ္လား။ အခြန္လြတ္ ဂ်ဴတီဖရီးလို ဆုိင္မ်ဳိးေပၚကို ဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္သား အတုေတြ ဘယ္လိုဝင္ လာသလဲ။ ေမးစရာျဖစ္လာပါတယ္။
ဘလက္ေလဘယ္နဲ႔ ခ်ီးဗားအတု ဘယ္လိုလုပ္ၾကသလဲ ဆိုတာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ မ်က္စိႀကီးနားႀကီး အသုိင္းအဝုိင္းက ဒီလို ေျပာပါတယ္။ ပုလင္းခြံအလြတ္ေတြကို စားေသာက္ဆုိင္ေတြ ဘားေတြကေန ျပန္ဝယ္တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ပုလင္းက အေရးအႀကီးဆံုးလို႔ ဆိုပါတယ္။ အရက္ပုလင္းအတြက္ ေအာ္ရီဂ်င္နယ္ပံုစံအတုိင္း အဖံုး၊ ကပ္ထူဗူးေတြက တရုတ္ျပည္က ဝင္လာပါသတဲ့။ အရက္ကေတာ့ ျမန္မာျပည္ျဖစ္ အရက္ကို သံုးတယ္လို႔ ေထာက္ျပပါတယ္။ ျမန္မာျပည္ျဖစ္ အရက္ ဆိုေတာ့ ပုလင္းကို တူေအာင္ ဘယ္လိုလုပ္ထားလုပ္ထား အရသာကေတာ့ ကြာျခားမႈ ရိွေနႏုိင္ပါေသးတယ္။ အဲတာ ကိုလည္း ဓာတုေဗဒ ေဆးဝါးတမ်ဳိးနဲ႔ ျပန္လည္စီရင္ပါသတဲ့။ ဘယ္လို စီရင္တုန္းဆိုေတာ့ ဘလက္ေလဘယ္ အတြက္ဆို ဘလက္ေလဘယ္ အနံ႔အရသာမ်ဳိးရိွတဲ့ ေဆးရည္ထည့္ရၿပီး ခ်ီးဗားအတြက္ဆိုလည္း သူ႔အနံ႔အရသာမ်ဳိးရိွတဲ့ ေဆးရည္ တမ်ဳိး ထည့္သြင္းရတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ မူလအရက္ အနံ႔အရသာနဲ႔ အတိအက်ႀကီး မတူေပမဲ့လို႔ ဒီလိုအရက္မ်ဳိး ေသာက္ေနၾက မဟုတ္တဲ့ ပရိတ္သတ္ကေတာ့ မရိပ္စားမိပါဘူး။ အဲသလို အရက္ရဲ့ အနံ႔နဲ႔အရသာကို ေျပာင္းေပးႏုိင္တဲ့ ေဆးရည္မ်ဳိးကလည္း တရုတ္ျပည္ကေန ဝင္တယ္လို႔ ေျပာၾကပါတယ္။ ေကာင္းၾကေသးရဲ့လား။

ယမကာ ေသာက္သံုးတဲ့ ျမန္မာျပည္သားေတြ အတြက္ကေတာ့ ဆင္းရဲတဲ့သူပဲျဖစ္ျဖစ္ ခ်မ္းသာတဲ့ သူပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီလို ဓာတုေဗဒ ဓာတ္ေတြ ပါဝင္ေနတဲ့ အရက္ေတြနဲ႔ အရက္အတုေတြကို လြတ္ေအာင္ေရွာင္ဖို႔ ဆိုတာ မလြယ္လွပါဘူး။ စားသုံးကုန္နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ မွန္မွန္ ကန္ကန္ ေစာင့္ၾကည့္ စစ္ေဆးတဲ့ ဌာနေတြ မရိွတာကလည္းတေၾကာင္း၊ လာဘ္ေပးလာဘ္ယူကလည္း ႀကီးထြားလြန္း တာေၾကာင့္ အာဏာပုိင္မ်ား ဖက္က မ်က္စိမိွတ္ေနတာမ်ဳိးေတြလည္း ရိွတာကလည္း တေၾကာင္းဆိုေတာ့ ဒီလိုျပႆနာမ်ဳိးကို ကုိင္တြယ္ေျဖရွင္းဖို႔ ခက္ခဲေနဦးမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ စကားမစပ္ ျမန္မာျပည္မွာ ကေန႔ေျပာေနတဲ့ ဒီမိုကေရစီတို႔၊ အေျပာင္းအလဲတို႔ ဆိုတာေတြလည္း စစ္ေကာစစ္ရဲ့လား။ အတုေတြကမ်ားေနတဲ့ ေခတ္ႀကီးမဟုတ္လား။ ျမန္မာျပည္သားမ်ား အတုမွန္သမွ် ေဘးကေန လြတ္ေျမာက္ဖို႔ လိုၿပီ ျဖစ္ပါေၾကာင္း။

ေဇာ္မင္း
၂ဝရက္၊ ၾသဂုတ္လ၊ ၂ဝ၁၄ ခုႏွစ္

ဆက္လက္ဖတ္႐ႈရန္...

Thursday, August 21, 2014

တူးေျမာင္းမ်ားနဲ႔ တရုတ္ႏုိင္ငံ

တေန႔ က စီအန္အန္တီဗီြကေန သတင္းတခု ၾကည့္လုိက္ရပါတယ္။ အေၾကာင္းအရာကေတာ့ ေတာင္အေမရိကတုိက္က ႏုိင္ငံတခုျဖစ္တဲ့ နီကာရာဂြာ ႏုိင္ငံမွာ မၾကာခင္အတြင္း ပင္လယ္ကူး သေဘၤာေတြ ျဖတ္သန္းသြားလာႏုိင္မယ့္ တူးေျမာင္းတခု ေဖာက္လုပ္မယ္ဆိုတဲ့ ကိစၥပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ေဖာက္လုပ္မယ့္ တူးေျမာင္းက ေသးေသးမႊားမႊား မဟုတ္ပါ။ နီကာရာဂြာ ႏုိင္ငံရဲ့ အေရွ႔ဖက္ ပင္လယ္ကမ္းေျခကေန ႏုိင္ငံတခုလံုးကို ျဖတ္ၿပီး အေနာက္ဖက္ ပင္လယ္အထိ ေဖာက္လုပ္မယ့္ တူးေျမာင္း ျဖစ္ပါတယ္။ အတၱလန္တစ္ သမုဒၵရာနဲ႔ ပစိဖိတ္သမုဒၵရာကို ခ်ိတ္ဆက္ဖို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ အင္မတန္ ႀကီးမားလွတဲ့ စီမံကိန္း တခုလို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။

ကမၻာေပၚမွာ ပင္လယ္ကူးသေဘၤာေတြ ျဖစ္သန္းသြားလာတဲ့ နာမည္ေက်ာ္ တူးေျမာင္းႀကီးေတြ ရိွပါတယ္။ ပထမဆံုး တူးေဖာ္ခဲ့တဲ့ တူးေျမာင္းႀကီးကေတာ့ စူးအက္ တူးေျမာင္း ျဖစ္ပါတယ္။ လူတုိင္း သိၾကပါတယ္။ အီဂ်စ္ႏုိင္ငံမွာ ၿဗိတိသွ်ေတြ ၁၉ ရာစုအတြင္းက ေဖာက္လုပ္ခဲ့တဲ့ တူးေျမာင္းႀကီးပါ။ စူးအက္တူးေျမာင္းႀကီး ေဖာက္လုပ္ခဲ့ရတာက ကမၻာ့ကုန္သြယ္ေရး အတြက္ ကုန္ပစၥည္းေတြ သယ္ယူပို႔ေဆာင္ေနတဲ့ သေဘၤာမ်ားရဲ့ ခရီးလမ္းေၾကာင္းကို ခ်ဳံ႔ပစ္ခ်င္တာေၾကာင့္ပါ။ နဂိုကဆိုရင္ ဥေရာပကေန အာရွတုိက္ကို သြားမယ့္ ပင္လယ္ကူးသေဘၤာေတြဟာ အာဖရိကတုိက္ႀကီး တခုလံုးကို ပတ္ၿပီးသြားရပါတယ္။ အာရွတုိက္ကေန ဥေရာပကို ျပန္လာေတာ့လည္း အာဖရိကတုိက္ႀကီးကို ထပ္ၿပီးပတ္ရျပန္ပါတယ္။ ခရီးလမ္းပန္းက ရွည္လွ်ားလွတာေၾကာင့္ ကုန္က်စရိတ္ကလည္း မ်ားလွပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ အခ်ိန္လည္း ကုန္ပါတယ္။ စက္မႈတိုးတက္ ထြန္းကားၿပီးတဲ့ ႏုိင္ငံမ်ားအေနနဲ႔ သူတို႔ ထုတ္လုပ္လုိက္တဲ့ ကုန္ပစၥည္းေတြကို ေစ်းကြက္ေတြအတြင္း ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ တင္ပို႔ ခ်င္ပါတယ္။ တဆက္ထဲမွာလည္း ေခတ္ေနာက္က်က်န္ေနတဲ့ ႏုိင္ငံမ်ားက သယံဇာတေတြ ကိုလည္း သူတို႔ႏုိင္ငံမ်ားအတြင္းကို ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္နဲ႔ ျပန္ၿပီးတင္သြင္းလိုပါတယ္။ သေဘၤာသက္သက္ကိုပဲ အားကိုးရတဲ့ ေခတ္ဆိုေတာ့ သေဘၤာသြားတဲ့ လမ္းေၾကာင္းတိုေလေလ အျမတ္ကမ်ားေလေလ ျဖစ္တာေၾကာင့္ တူးေျမာင္းေဖာက္ဖို႔ ျဖစ္လာရပါတယ္။
ဒုတိယ လူသိမ်ား ကမၻာေက်ာ္တဲ့ တူးေျမာင္းႀကီးကေတာ့ ပနားမား တူးေျမာင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ေတာင္အေမရိကတုိက္ အတြင္းက ပနားမားႏုိင္ငံကို ျဖတ္သန္းေဖာက္လုပ္ ထားတာျဖစ္ပါတယ္။ အတၱလန္တစ္ သမုဒၵရာနဲ႔ ပစိဖိတ္ သမုဒၵရာကို ဆက္သြယ္ထားတဲ့ တူးေျမာင္းႀကီးျဖစ္ပါတယ္။ ႏွစ္ဆယ္ရာစု ဆန္းစအခ်ိန္မွာ အေမရိကန္ေတြ တူးေဖာ္ခဲ့တဲ့ တူးေျမာင္းႀကီးပါ။ အေမရိကန္ႏုိင္ငံ အေရွ႔ဖက္ျခမ္းက ပင္လယ္ကူးသေဘၤာေတြ အေမရိကန္ႏုိင္ငံ အေနာက္ဖက္ျခမ္းကို ကုန္ပစၥည္းေတြ ပို႔တဲ့ အခါမွာ ေတာင္အေမရိကတုိက္ႀကီး တခုလံုးကို ပတ္ၿပီးသြားရတဲ့ ခရီးစဥ္ကို ခ်ဳံ႔ပစ္ခ်င္တာေၾကာင့္ တူးေဖာ္ခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ တခ်ိန္ထဲမွာလည္း အေမရိကန္အေရွ႔နဲ႔ အေနာက္ဖက္ျခမ္းက ကုန္ပစၥည္းေတြကို အာရွတုိက္ဖက္ကို ပို႔ေတာ့မယ္ဆိုရင္ ပနားမား တူးေျမာင္းကို ျဖတ္သန္းၿပီး တင္ပို႔တာေၾကာင့္ ေတာင္အေမရိက တုိက္ႀကီးတခုလံုးကို ပတ္သြားစရာ မလိုေတာ့သလို ကုန္က်စရိတ္ကလည္း အမ်ားႀကီးသက္သာသြားပါတယ္။
အခု နီကာရာဂြာ ႏုိင္ငံမွာ ေဖာက္လုပ္မယ့္ တူးေျမာင္းႀကီးဟာ လက္ရိွရိွေနတဲ့ ပနားမား တူးေျမာင္းထက္ ႏွစ္ဆပိုၿပီး ရွည္လွ်ားမွာ ျဖစ္သလို အက်ယ္အားျဖင့္လည္း ေနာက္ဆံုးေပၚ ေခတ္မီကုန္သေဘၤာႀကီးေတြ လြယ္လြယ္ကူကူ ျဖတ္သန္း သြားႏုိင္မယ္လို႔ ဆိုထားပါတယ္။ နီကာရာဂြာ ႏုိင္ငံနဲ႔ တရုတ္ႏုိင္ငံတို႔ ပူးေပါင္း တူးေဖာ္မယ့္ တူးေျမာင္းႀကီး ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီႏွစ္ အကုန္မွာ စီမံကိန္းႀကီးကို စတင္မယ္လို႔ သိရပါတယ္။ နီကာရာဂြာ ႏုိင္ငံဟာ ေတာင္အေမရိကတုိက္ အတြင္းက ဆင္းရဲေနဆဲ ျဖစ္တဲ့ ႏုိင္ငံမ်ားထဲက ႏုိင္ငံငယ္ေလး တခုျဖစ္ပါတယ္။ လူမ်ားစုက ဆင္းရဲေနဆဲ ျဖစ္တယ္လို႔ ဆိုေပမယ့္ ႏုိင္ငံအတြင္းက ေခတ္မီအေဆာက္အဦေတြ၊ စီးပြားေရးကုမၸဏီေတြ၊ ဘဏ္ႀကီးေတြ၊ လမ္းတံတားေတြကို ပုိင္ဆုိင္ လုပ္ကုိင္ေနသူ ေတြကေတာ့ လူနည္းစု လက္တဆုပ္စာ လူတန္းစားျဖစ္ပါတယ္။ ဆင္းရဲခ်မ္းသာ ကြာဟမႈဟာ ျမန္မာႏုိင္ငံနဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္တူတယ္လို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။

နီကာရာဂြာ အစိုးရရဲ့ အဆိုအရ တူးေျမာင္းႀကီး ေဖာက္လုပ္ၿပီးရင္ နီကာရာဂြာ ႏုိင္ငံသား အမ်ားစု ဒီတူးေျမာင္းႀကီးကို အမွီျပဳၿပီး အလုပ္အကိုင္သစ္ေတြ ရလာႏုိင္တယ္လို႔ ေထာက္ျပပါတယ္။ စစ္တမ္းမ်ားအရ နီကာရာဂြာ ႏိုင္ငံသား တဝက္ေက်ာ္ကလည္း ဒီတူးေျမာင္းႀကီး ေဖာက္လုပ္မွာကို ေထာက္ခံတယ္လို႔ ဆိုထားပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ရင္ဆုိင္ရမယ့္ စိန္ေခၚမႈေတြက မ်ားလြန္းတယ္လို႔လည္း ဆိုျပန္ပါတယ္။ အဓိက ျပႆနာတခုကေတာ့ တူးေျမာင္းႀကီး ျဖတ္သန္း ေဖာက္လုပ္မယ့္ လမ္းေၾကာင္းအတြင္းမွာ နီကာရာဂြာ ႏုိင္ငံရဲ့ အႀကီးမားဆံုး ေရခ်ဳိအုိင္ႀကီးကို ျဖတ္သန္းေဖာက္လုပ္မွာ ျဖစ္တာေၾကာင့္ သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ ထိန္းသိမ္းေရး သမားမ်ားအေနနဲ႔ အလြန္အမင္း စိုးရိမ္ေသာက ေရာက္ေနၾက ပါတယ္။ အဲဒီ ေရခ်ဳိအုိင္ႀကီးဟာ ႀကီးမားလွတာေၾကာင့္ ကုန္းတြင္းေရခ်ဳိပင္လယ္လို႔ တင္စားၾကပါတယ္။ တူးေျမာင္း ေဖာက္လုပ္တာေၾကာင့္ ေနာင္မွာ ႏွစ္ဖက္ သမုဒၵရာထဲက ေရငံေတြ ေရခ်ဳိအုိင္ႀကီးအတြင္း ေရာက္ရိွလာမွာကို အေတာ္ မ်ားမ်ားက စိုးရိမ္ ေနၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီေရခ်ဳိအုိင္ႀကီးဟာ နီကာရာဂြာႏုိင္ငံရဲ့ ေရခ်ဳိအသက္ေသြးေၾကာလို႔ ဆိုႏုိင္သလို ေရခ်ဳိအုိင္ႀကီးကို အမီျွပဳၿပီး အသက္ ေမြးဝမ္းေၾကာင္း ျပဳေနတဲ့ လူအုပ္စုမ်ားအတြက္ အနာဂတ္မွာ သူတို႔ရဲ့ ရိုးရာအသက္ေမြးေၾကာင္း လုပ္ငန္းေတြ ထိခုိက္လာႏုိင္ တာေၾကာင့္ပါ။ အဓိကအခ်က္ကေတာ့ ေရခ်ဳိအုိင္ႀကီး ေနာင္မွာ ေရငံအုိင္ ျဖစ္သြားမွာကို အေတာ္ မ်ားမ်ားက စိုးရိမ္ၾက ပါတယ္။ နီကာရာဂြာ အစိုးရနဲ႔ တရုတ္အစိုးရ အဆိုကေတာ့ နည္းပညာေတြ ျမင့္ျမင့္မားမားနဲ႔ တည္ေဆာက္တူးေဖာ္မွာ ျဖစ္တာေၾကာင့္ စိုးရိမ္စရာ မလိုဘူးလို႔ ေထာက္ျပပါတယ္။ တရုတ္ဖက္က အေျပာအရဆိုရင္ ေတာင္အေမရိကတုိက္မွာ ပနားမား တူးေျမာင္း ရိွထားၿပီးသား ျဖစ္ေပမယ့္ ပနားမားတူးေျမာင္းဟာ ကေန႔လို ေခတ္ႀကီးမွာ ေခတ္မီကုန္သေဘၤာ အႀကီးစားေတြ ျဖစ္သန္းသြားလာဖို႔ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ခက္ခဲလာတယ္ ေႏွးေကြးလာတယ္ ဒါေၾကာင့္ တူးေျမာင္းအသစ္ တူးေဖာ္ဖို႔ လိုအပ္တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ ျမစ္ဆံုဆည္ႀကီး တည္ေဆာက္မယ္ ဆိုတဲ့ အခါမွာ တရုတ္ဖက္က ျပဳလုပ္ထားတဲ့ သုေတသနအခ်က္အလက္ေတြအရ ေရရွည္မွာ ျမစ္ေအာက္ပုိင္းေဒသေတြကို မထိခုိက္ႏုိင္ဘူးလို႔ ဆိုထား ပါတယ္။ အျမတ္ရလိုတဲ့ အခ်က္ကို အဓိကထားတာေၾကာင့္ အဲသလို သုေတသန အခ်က္အလက္ေတြဟာ ဘယ္ေလာက္ ခုိင္မာသလဲ ဘယ္ေလာက္ တိက်သလဲဆိုတာ အာမခံဖို႔ ေရရွည္မွာ ခက္ခဲလွပါတယ္။ အလြန္႔အလြန္ သတိထားရမယ့္ ကိစၥေတြလို႔ ေျပာပါရေစ။

နီကာရာဂြာႏုိင္ငံမွာ ပင္လယ္ကူးသေဘၤာေတြ ျဖတ္သန္းသြားလာဖို႔ တူးေျမာင္းေဖာက္တဲ့ ကိစၥဟာ လတ္တေလာမွာေတာ့ ရလာမယ့္ အက်ဳိးအျမတ္ဟာ မက္ေလာက္စရာ ရိွပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေနာင္လာမယ့္ အႏွစ္ေလးဆယ္၊ ငါးဆယ္နဲ႔ အႏွစ္ တရာေလာက္ အၾကာမွာေတာ့ ျဖစ္လာမယ့္ ဆိုးက်ဳိးဟာ ရရိွလာမယ့္ အက်ဳိးအျမတ္နဲ႔ ႏုိင္းစာရင္ ကာမိပါ့မလား ဆိုတာကိုလည္း ထည့္သြင္းစဥ္းစားဖို႔ လုိပါတယ္။ တရုတ္ဖက္ကေတာ့ အဆင့္ျမင့္ နည္းပညာေတြနဲ႔ ေဆာင္ရြက္မွာျဖစ္လို႔ စိုးရိမ္စရာ မလိုဘူးလို႔ ေျပာေပမယ့္ ေနာင္မွာ သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ ပ်က္စီးဆံုးရံႈးတဲ့အခါ အိမ္ရွင္ႏုိင္ငံနဲ႔ ႏုိင္ငံသားေတြသာ အဲဒီ ဆိုးက်ဳိးကို အရင္ဆံုး ခံစားရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ တရုတ္ဖက္က အေနသာႀကီးပါ။

သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ ပ်က္စီးဆံုးရံႈးတာမ်ဳိးကို ရင္ဆုိင္ရမယ့္ အလားအလာအျပင္ ေနာင္မွာ ႏုိင္ငံႀကီးမ်ားရဲ့ ႏုိင္ငံေရး၊ စစ္ေရး၊ စီးပြားေရး ကစားကြက္ထဲကို ႏုိင္ငံငယ္ေလးေတြ ကစားခံရတာမ်ဳိးကလည္း ရိွေနျပန္ပါေသးတယ္။ နီကာရာဂြာႏုိင္ငံနဲ႔ အနီးဆံုး ဆူပါပါဝါႏုိင္ငံဟာ အေမရိကန္ႏုိင္ငံျဖစ္ပါတယ္။ တရုတ္ႏုိင္ငံရဲ့ အင္အားခ်ိန္ခြင္ညွာ ေတာင္အေမရိကတုိက္မွာ ႀကီးထြားလာမွာကို အေမရိကန္ေတြက ဒီအတုိင္း လက္ပုိက္ၾကည့္ေနမွာ မဟုတ္တာေၾကာင့္ နီကာရာဂြာႏုိင္ငံဟာ ၾကားညွပ္ ႏုိင္ပါတယ္။ အင္အားႀကီးႏုိင္ငံေတြ ၿပိဳင္ဆုိင္ဖို႔အတြက္ ကစားကြင္းတခု ျဖစ္လာခဲ့ရင္ အိမ္ရွင္ႏုိင္ငံအဖို႔ နစ္နာဖို႔သာ ရိွပါတယ္။ ႏုိင္ငံတခုလံုးကို ျဖတ္သန္းၿပီး တူးေျမာင္းေဖာက္လုပ္တဲ့ ကိစၥဟာ သဘာဝ ပတ္ဝန္းက်င္ ထိခုိက္ပ်က္စီးရံုသာမကဘဲ ႏုိင္ငံေရး အခင္းအက်င္းအရ ထိခုိက္ႏုိင္တာမ်ဳိးလည္း ျဖစ္ႏုိင္ပါေသးတယ္။
ဥပမာ တခုေလာက္ ျပရရင္ အိမ္နီးခ်င္းထုိင္းႏုိင္ငံမွာလည္း အလားတူ ကိစၥမ်ဳိးေတြ ျဖစ္ခဲ့ဘူးပါတယ္။ ထုိင္းဘုရင့္ အစိုးရဟာ ဟိုေရွးတုန္းက ထုိင္းႏုိင္ငံေတာင္ပုိင္းက “ကရာ” ဆိုတဲ့ ေဒသကိုျဖတ္သန္းၿပီး ပင္လယ္ကူး သေဘၤာေတြ အတြက္ တူးေျမာင္း ေဖာက္လုပ္ဖို႔ စီစဥ္ခဲ့ဘူးပါတယ္။ အန္ဒမန္ပင္လယ္နဲ႔ ေတာင္တရုတ္ပင္လယ္ျပင္ကို ဆက္သြယ္ဖို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဂၤလိပ္အစိုးရက ခြင့္မျပဳခဲ့တာေၾကာင့္ ဒီအစီအစဥ္ဟာ ရပ္ဆုိင္းသြားခဲ့ရပါတယ္။ ထုိင္းႏုိင္ငံဟာ အဂၤလိပ္ကိုလိုနီ မျဖစ္ခဲ့ဘူးေပမယ့္ ေဒသတြင္းမွာ အဲဒီအခ်ိန္က အဂၤလိပ္အစိုးရရဲ့ ဆူပါပါဝါကို မလြန္ဆန္ ႏုိင္တာ ေၾကာင့္ပါ။ အဂၤလိပ္အစိုးရက ေသနဂၤဗ်ဴဟာအရ အခ်က္အျခာက်တဲ့ မေလးကြ်န္းဆြယ္က စကၤာပူမွာ ခံတပ္ ေဆာက္ထားၿပီး ေျခကုတ္ယူထားေတာ့ အဂၤလိပ္အစိုးရ အေနနဲ႔ သူကိုယ္တုိင္ ၁ဝဝ% မစိုးမိုးထားႏုိင္တဲ့ ထုိင္းလိုႏုိင္ငံမွာ ေနာက္ထပ္ ဗ်ဴဟာက်တဲ့ ေနရာသစ္တခု ေပၚလာမွာကို မလိုလားတာေၾကာင့္ပါ။ ထုိင္းအစိုးရအေနနဲ႔ ကရာတူးေျမာင္း ေဖာက္လုပ္ဖို႔ ဆိုတဲ့ ကိစၥကို ခဏေမ့ထား လုိက္ရပါတယ္။

ဒီဖက္ေခတ္ေတြ ေရာက္လာေတာ့ ထုိင္းအစိုးရအေနနဲ႔ ကရာတူးေျမာင္း ေဖာက္လုပ္ဖို႔ ျပန္စဥ္းစားလာပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီတခါလည္း တူးေျမာင္းေဖာက္ဖို႔ အစီအစဥ္ကို ေခ်ာင္ထိုးထားရျပန္ပါတယ္။ ဒီတခါျဖစ္ရတာက အဂၤလိပ္အစိုးရက ေႏွာက္ယွက္လို႔ မဟုတ္ပါ။ အဂၤလိပ္အစိုးရက ေႏွာက္ယွက္ဖို႔လည္း အင္အားမရိွေတာ့ပါ။ ျဖစ္ရတာက သူ႔ျပည္တြင္းေရး ေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။ ကရာတူးေျမာင္း ေဖာက္လိုက္မယ္ဆိုရင္ တူးေျမာင္းရဲ့ ေတာင္ဖက္ျခမ္းတခုလံုးဟာ ထုိင္းႏုိင္ငံ အတြင္းမွာ ဆိုေပမယ့္ မေလးစကားေျပာ မြတ္စလင္ကိုးကြယ္သူမ်ား ေနထုိင္ရာေဒသ ျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ပါ။ အဆိုပါေဒသက ထုိင္းႏုိင္ငံသား မေလးစကားေျပာ မြတ္စလင္ဘာသာဝင္ေတြဟာ သူတို႔ေဒသကို ကုိယ္ပုိင္အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ေပးဖို႔ ေတာင္းဆိုေနတာ ႏွစ္ေပါင္းအေတာ္ၾကာပါၿပီ။ အကယ္၍ တူးေျမာင္းေဖာက္လုိက္ရင္ ပထဝီအေနအထားအရ တူးေျမာင္းေတာင္ဖက္ျခမ္း ေဒသဟာ မြတ္စလင္ပုိင္ဆုိင္တဲ့ သီးသန္႔ေဒသ ျဖစ္တယ္လို႔ ေျမပံုေပၚမွာ အတည္ျပဳ လုိင္းဆြဲေပးလုိက္သလို ျဖစ္သြားမွာကို စိုးရိမ္တာေၾကာင့္ပါ။ ဒါေၾကာင့္ ကေန႔ေခတ္လို ကိုလိုနီ ဆူပါပါဝါေတြကို ေၾကာက္စရာမလိုေတာ့တဲ့ အခ်ိန္မွာေတာင္ ကိုယ့္အတြင္း ျပႆနာေၾကာင့္ ေငြေၾကးတတ္ႏုိင္ရဲ့သားနဲ႔ တူးေျမာင္း ေဖာက္ဖို႔ ဆိုတာကို ေခ်ာင္ထိုးထားလုိက္ ရတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္တခ်က္ကေတာ့ အကယ္၍ ကရာတူးေျမာင္း ေဖာက္လုိက္ရင္ အင္အားေကာင္းလာေနတဲ့ တရုတ္ေရတပ္ အေနနဲ႔ အနာဂတ္မွာ ဒီေဒသတြင္း အလံုးအရင္းနဲ႔ အလြယ္တကူ ဝင္ထြက္သြားလာမွာကို စိုးရိမ္တာလည္း ပါပါတယ္။

နီကာရာဂြာႏုိင္ငံမွာ ေဖာက္လုပ္မယ့္ ပင္လယ္ကူးသေဘၤာမ်ား ျဖတ္သန္းသြားလာမယ့္ တူးေျမာင္းကိစၥက ျမန္မာျပည္အပါ အဝင္ အေရွ႔ေတာင္အာရွ ေဒသမ်ားနဲ႔ ေဝးလြန္းေတာ့ အာရွသား အေတာ္မ်ားမ်ား စိတ္မဝင္စားပါဘူး။ ႀကီးမားလာေနတဲ့ တရုတ္ႏုိင္ငံရဲ့ အင္အားအရ နီကာရာဂြာႏုိင္ငံက တူးေျမာင္းဟာ အနည္းဆံုးေတာ့ စီးပြားေရးအရ လက္တင္အေမရိက တုိက္နဲ႔ ခ်ိတ္ဆက္ဖို႔သာမကပဲ သယံဇာတ ေပါºကြယ္ဝတဲ့ အာဖရိကတုိက္ဆီကိုလည္း ေနာက္ထပ္ ထိုးေဖာက္ႏုိင္တဲ့ လမ္းေၾကာင္းသစ္ တခု ျဖစ္ေနပါတယ္။ တူးေျမာင္းေတြေၾကာင့္ အက်ဳိးအျမတ္ ရတယ္ဆိုေပမယ့္ ခ်ဳပ္လုိက္ရင္ေတာ့ စူးအက္တူးေျမာင္းကို ပုိင္ဆုိင္တဲ့ အီဂ်စ္ႏုိင္ငံနဲ႔ ပနားမား တူးေျမာင္းကို ပုိင္ဆုိင္တဲ့ ပနားမား ႏုိင္ငံတို႔ဟာ တူးေျမာင္း ေတြေၾကာင့္ လူတစု အက်ဳိး စီးပြား ျဖစ္လာေနေပမယ့္ ကေန႔အထိ ထိုႏုိင္ငံသား အမ်ားစု ကေတာ့ ဆင္းရဲတြင္းထဲမွာ ေနေနၾကရတယ္ဆိုတာကို မေမ့ဖို႔ လိုပါေၾကာင္း။

ေဇာ္မင္း
၁၈ ရက္၊ ၾသဂုတ္လ၊ ၂ဝ၁၄ ခုႏွစ္

ဆက္လက္ဖတ္႐ႈရန္...

Monday, August 11, 2014

ဖ်ားနာေနတဲ့တုိင္းျပည္

ျမန္ မာျပည္ႀကီး က်န္းမာေရးမေကာင္းပါ။ ခ်ဴခ်ာလြန္းလွပါတယ္။ ႏုိင္ငံသားေတြ က်န္းမာေရးလည္း မေကာင္းပါ။ မေကာင္းတာမွ ကုိယ္ေရာလူပါ မေကာင္းျခင္း ျဖစ္ေနတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ ႏုိင္ငံေရးအရလည္း က်န္းမာေရး မေကာင္းပါ။ စီးပြားေရး အရလည္း က်န္းမာေရးမေကာင္းပါ။ ပညာေရးအရလည္း ဖ်ားနာေနပါတယ္။ စိုက္ပ်ဳိးေရးလည္း နာတာရွည္ လူနာႀကီးလို ျဖစ္ေနပါတယ္။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကလည္း မေရရာတဲ့ အေျခအေနမ်ဳိးပါ။ ဒီလိုမ်ဳိး ဖ်ားနာေနတဲ့ တုိင္းျပည္တခုရဲ့ အနာဂတ္ဟာ ထြန္းေတာက္လင္းလက္ လာဖို႔ထက္ ခ်ဳံးခ်ဳံးက် ျဖစ္ေတာ့မွာပါ။ နာမက်န္းေနတဲ့ တုိင္းျပည္ႀကီးကို ကယ္တင္ဖို႔ လိုေနပါၿပီ။

လူတဦးဟာ ေနမေကာင္းတဲ့အတြက္ ေဆးရံုတခုကို သြားျပပါတယ္။ ေဆးစစ္ပါတယ္။ ေဆးစစ္အၿပီးမွာ ထြက္လာတဲ့ ရလဒ္ ကေတာ့ ကင္ဆာေရာဂါလို႔ သံသယျဖစ္သစရာကို ေတြ႔ရတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ ေဆးရံုက ဘာေျပာသလဲ ဆိုေတာ့ ဘန္ေကာက္မွာ သြားၿပီးကုသရင္ အေကာင္းဆံုးလို႔ ဆိုပါတယ္။ ဘန္ေကာက္မွာ သြားၿပီး ကုသရမယ္ဆိုေတာ့ ျမန္မာႏုိင္ငံက ေဆးရံုေတြ အစိုးရေဆးရံုပဲျဖစ္ျဖစ္ တသီးပုဂၢလေဆးရံုပဲျဖစ္ျဖစ္ ကင္ဆာေရာဂါကို မကုသႏုိင္ဘူးလို႔ အေျဖထုတ္ဖို႔ပဲ ရိွပါေတာ့တယ္။

ဘန္ေကာက္သြားၿပီး ကုသသင့္တယ္လို႔ ဆိုလုိက္တာနဲ႔ တၿပိဳင္နက္ထဲ ေနာက္ဆဲတြဲ ေတြ႔ရတာကေတာ့ ဘန္ေကာက္က ေဆးရံုႀကီးမ်ားရဲ့ ရန္ကုန္မွာ ရိွေနတဲ့ ေဆးရံုကိုယ္စားလွယ္မ်ားဆီက ေစ်းေခၚသံေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ လူနာဆီကို အေရာက္လာၿပီး က်ေနာ္က်မတို႔ ေဆးရံုက ပိုေကာင္းတယ္။ ေစ်းလည္း သူမ်ားေဆးရံုေတြလို အမ်ားႀကီး မယူဘူး။ ကုသမႈကလည္း ပိုေကာင္းတယ္ ေခတ္မီတယ္ စတာေတြနဲ႔ ဆြယ္ပါေတာ့တယ္။ ဒီလိုအေျခအေနမ်ဳိး ဆိုရင္ေတာ့ က်ပ္ေငြ ေလးဆယ့္ငါးသိန္းေလာက္ပဲ က်မယ္။ ဟိုလိုအေျခအေနဆိုရင္ေတာ့ က်ပ္သိန္းေျခာက္ဆယ္ ေလာက္က်မယ္ စသျဖင့္ ေရာဂါ အတြက္ပါ တခါထဲ ေစ်းျဖတ္ေပးေနၾကတာ ဘန္ေကာက္ေဆးရံုႀကီးမ်ားက သမားေတာ္ေတြထက္ေတာင္ ပိုသိပိုေတာ္သလို ျဖစ္ေနၾကပါတယ္။ ခက္လုိက္ပံုမ်ားလို႔သာ ေျပာခ်င္ပါေတာ့တယ္။ ကာယကံရွင္လူနာကေတာ့ ကင္ဆာလို႔ သိလိုက္ရတာနဲ႔ တခါထဲ စိတ္ဆင္းရဲ သြားရသလို ေငြေရးေၾကးေရးအတြက္ပါ စၿပီး တြက္ခ်က္ရပါေတာ့တယ္။ ပူပန္ရပါေတာ့တယ္။

လူနာေတြဟာ ေစ်းကြက္ထဲက ေရာင္းခ်မယ့္ ပစၥည္းမ်ားလို ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဘန္ေကာက္သြားၿပီး ေဆးကုတယ္ စကၤာပူသြားၿပီး ေဆးကုတယ္ဆိုတာ ေငြေၾကးတတ္ႏုိင္တဲ့ သူေတြအတြက္ကေတာ့ ဒီေခတ္မွာ မဆန္းေတာ့ပါဘူး။ ပုိက္ဆံမတတ္ႏုိင္တဲ့ သူမ်ားကေတာ့ ဘယ္ကိုမွ သြားမကုႏုိင္တဲ့အတြက္ သူတို႔အတြက္လည္း ဆန္းတယ္လို႔ မဆိုႏုိင္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ေငြေၾကး မစို႔မပို႔ တတ္ႏုိင္တဲ့ သူမ်ားအတြက္က် ျပန္ေတာ့လည္း ဆန္းေနပါတယ္။ ရိွထားတာ ေလးေတြ စုေဆာင္းတြက္ခ်က္ၿပီး ဘန္ေကာက္လို ေနရာမ်ဳိးမွာ ေဆးသြားကုမယ္ဆိုရင္ ေလာက္ငွႏုိင္ပါ့မလား ဆိုတာမ်ဳိးပဲျဖစ္ပါတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ရင္ ျမန္မာျပည္မွာပဲ အေကာင္းဆံုးလို႔ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ေဆးရံုေတြမွာပဲ ကုသ မလား။ ျမန္မာျပည္မွာကုသလို႔ အဆင္မေျပရင္ ကိုယ့္လူနာ အသက္ဆံုးမွာကိုလည္း တဖက္မွာ ပူပင္ရပါေသးတယ္။ တခါ ဟိုသြားကုလို႔ ေငြမေလာက္မွာကိုလည္း စိုးရိမ္ေနရပါေသးတယ္။ ရိွတာေတြ ေပါင္ႏွံၿပီး ဘန္ေကာက္သြားမလား၊ ဒီမွာပဲ ရိွထားတဲ့ ေငြေလးနဲ႔ပဲ ကုသမလားဆိုတာက အေတာ္ေလး ဆံုးျဖတ္ဖို႔ ခက္လွပါတယ္။

ေနာက္ဆံုးျပန္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ျမန္မာႏုိင္ငံက ေဆးရံုေတြဟာ ကင္ဆာလို ေဝဒနာရွင္ေတြကို ကုသဖို႔ အဆင့္မမီဘူး လို႔ ေျပာရမလို ျဖစ္လာတဲ့ အေၾကာင္းပါပဲ။ ဘာေၾကာင့္ပါလဲ။ အစိုးရအဆက္ဆက္ က်န္းမာေရးက႑ကို လစ္လွ်ဴရႈ ထားလို႔ ဆိုတဲ့ အခ်က္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ တုိင္းျပည္ထြက္ရိွေနတဲ့ သဘာဝသယံဇာတေတြကို လူတစုလက္ထဲ ဝကြက္ အပ္ထားတာေၾကာင့္ က်န္းမာေရးအတြက္ လုိအပ္တဲ့ ေငြေၾကးဟာ ႏုိင္ငံေတာ္လက္ထဲမွာ မရိွတာေၾကာင့္ ႏုိင္ငံသားေတြ သံုးစြဲခြင့္ မရတာပါ။ အတိုဆံုးေျပာရရင္ ျမန္မာႏုိင္ငံသားေတြ ဖ်ားနာေနပါတယ္။ ေဆးကုသဖို႔လည္း ေငြမရိွပါ။
လူေတြက်န္းမာေရးမေကာင္းလို႔ ႏုိင္ငံေရးကလည္း မာမာခ်ာခ်ာ ရိွသလားဆိုေတာ့ ႏုိင္ငံေရးလည္း ဖ်ားနာေနပါတယ္။ အခု လက္ရိွႏုိင္ငံေရးက ဘယ္လိုျဖစ္ေနသလဲဆိုေတာ့ အန္အဲဒီနဲ႔ ေဒၚစု ၂ဝ၁၅ မွာ အႏုိင္မေရးအတြက္ ေထာင့္စံု ကေန လံုးပန္းေန တာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အမ်ဳိးဘာသာ သာသနာ ကာကြယ္ဖို႔ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ ဘာသာေရး လူမ်ဳိးေရး ပဋိပကၡေတြကို ေနာက္လာမယ့္ ေရြးေကာက္ပြဲအတြက္ လိုသလို အသံုးခ်ဖို႔ လုပ္ေနတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ ၂ဝဝ၈ အေျခခံဥပေဒကို ျပင္ဆင္ဖို႔ ကိစၥနဲ႔ ပတ္သက္ရင္လည္း တုတ္တုတ္မွ မလႈပ္ပါဘူး။ ဒီၾကားထဲ ပီအာရ္ စနစ္ကို အသံုးျပဳၿပီး ၿပိဳင္ဖက္ကို အႏုိင္ယူဖို႔ လုပ္ေနတာကလည္း ေျပာင္ၾကလြန္းပါတယ္။

အခုျမန္မာျပည္ရဲ့ အေျခအေနဟာ အဖက္ဖက္မွာ ေဇာက္ထိုးဆင္းေနပါတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ တကယ္လိုအပ္ ေနတာက တုိင္းျပည္ျပန္လည္ တည္ေဆာက္ေရး ျပန္လညထူေထာင္ေရးပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ နာမက်န္းျဖစ္ေနတဲ လူနာႀကီးကို က်န္းမာလာေအာင္ ကယ္တင္ေရး ျဖစ္ပတယ္။ ငါ့ပါတီႏုိင္ေရး၊ သူ႔ပါတီကိုေဆာ္ေရး စတာေတြကိုပဲ ေဇာင္းေပးေနရင္ေတာ့ ျမန္မာျပည္ ျပန္လည္က်န္းမာလာဖို႔ ဆိုတာ မျဖစ္ႏုိင္ပါ။ တုိင္းရင္းသား လူမ်ဳိးမ်ား ေတာင္းဆိုေနတဲ့ ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စု တည္ေဆာက္ေရးကိုလည္း လစ္လွ်ဴမရႈသင့္ပါ။ စစ္မွန္တဲ့ ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စုကို မတည္ေဆာက္သမွ် ကာလပတ္လံုး ေသနတ္သံေတြ စဲလိမ့္မယ္ မဟုတ္ပါ။

အေျခအေနမွန္ကို ေသေသခ်ာခ်ာ သံုးသပ္ဖို႔ လိုပါတယ္။ ျမန္မာျပည္ရဲ့ အခုလက္ရိွ စီးပြားေရးဟာ ဘယ္သူေတြလက္ထဲမွာ အမ်ားဆံုးေရာက္ေနသလဲ ဆိုတာကို မေမ့ဖို႔လိုပါတယ္။ အခုျမန္မာျပည္မွာ အျမင့္ဆံုး ရင္းႏီွးျမႇဳပ္ႏွံ လုပ္ကုိင္ေနသူေတြဟာ တရုတ္ကုမၸဏီေတြသာ ျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔အခ်င္းခ်င္း ရန္သတ္ေနၾက၊ အာဏာအတြက္ ႏုိင္ငံေရးပါတီေတြ ခုတ္က်ထစ္က်၊ အာဏာရပါတီက ဘယ္သူ႔ကိုမွ မငွဲ႔ညွာပဲ မတရားသျဖင့္ လုပ္ခ်င္တာလုပ္ေနၾက၊ ကုိယ္ျပဌာန္းခ်င္တဲ့ ဥပေဒေတြကို ျပဌာန္းက် အစရိွသျဖင့္ လုပ္ေနတာေၾကာင့္ ၾကားလူက အျမတ္ထြက္ေနပါတယ္။ လူနာမ်က္ျဖဴဆုိက္ေလ သမားႀကိဳက္ေလ ဆိုတဲ့ သေဘာမ်ဳိးနဲ႔ အတူတူပဲလို႔ ဆိုရေတာ့မွာပါ။ ကိုယ့္အခ်င္းခ်င္းၾကား အႏုိင္ရလိုမႈအတြက္ တရုတ္ကိုအားကိုးတာ၊ အေနာက္ႏုိင္ငံေတြကို အားကိုးတာ အစရိွတဲ့ လုပ္ရပ္မ်ဳိးေတြဟာ ေနာက္ဆံုးမွာ ကိုယ့္တုိင္းျပည္ကိုပဲ ထိခိုက္မယ္ဆိုတာကို မေမ့အပ္ပါဘူး။ ေျမေခြးက ငါးၾကင္း အလယ္သား စားသြားတာမ်ဳိး မျဖစ္ေအာင္ သတိထားရ ပါလိမ့္မယ္။

ႏုိင္ငံေရးပါတီတုိင္း အႏုိင္ရလိုတာ သဘာဝလို႔ ဆိုရမွာပါ။ ဒါေပမဲ့ အႏုိင္ရရင္ၿပီးေရာ ဘာမဆို လုပ္ထုိက္တယ္ဆိုတဲ့ အယူအဆ မ်ဳိးကိုကုိင္စြဲၿပီး လုပ္တာမ်ဳိးကေတာ့ မတရားတဲ့လုပ္ရပ္လို႔ ဆိုရမွာပါ။ ဒီမိုကေရစီကို စၿပီးထူေထာင္ေနတဲ့ ကာလမ်ဳိးမွာ ဘာျဖစ္လို႔ တဖြဲ႔နဲ႔တဖြဲ႔ၾကား ေဆြးေႏြးညိွႏိႈင္းတာမ်ဳိး တုိင္ပင္တာမ်ဳိး မလုပ္ၾကတာလဲ။ တဖက္က ေဆြးေႏြးဖို႔ ကမ္းလွမ္း လာတာမ်ဳိးကိုလည္း အျပဳသေဘာနဲ႔ တုန္႔ျပန္ဖို႔လိုပါတယ္။ မ်က္ႏွာလုိက္ေျပာတာမဟုတ္ပါ။ ဟိုတေလာက ေဒၚစုက ေလးပြင့္ဆုိင္ေတြ႔ၾကဖုိ႔ ကမ္းလွမ္းတာရိွပါတယ္။ သမတ ဦးသိန္းစိန္ေကာ၊ ဦးေရႊမန္းေကာ၊ ကာခ်ဳပ္ကို ဒီလို ကမ္းလွမ္း လာတာကို အျပဳသေဘာနဲ႔ တုန္႔ျပန္တာမ်ဳိး မေတြ႔ရေသးပါဘူး။

ျမန္မာျပည္ဟာ တရုတ္လို၊ အိႏိၵယလို လူအင္အားေရာ၊ ဓနအင္အားပါ ႀကီးမားတဲ့ ႏုိင္ငံႀကီး ႏွစ္ခုအၾကားမွာ တည္ရိွ ေနပါတယ္။ ကမၻာတည္သေရြ႔ ဆက္ဆံေနရမွာပါ။ ဒါေပမဲ့ တခ်ိန္ထဲမွာလည္း ဘယ္သူ႔ေနာက္လုိက္မွ ျဖစ္မသြားဖို႔ သတိထား လုပ္ကုိင္ေဆာင္ရြက္ဖို႔ လိုပါတယ္။ ၂ဝ၁၅ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ အႏုိင္ရလိုမႈအတြက္ အခုလက္ရိွအစိုးရက တရုတ္ကို သြယ္ဝိႈက္ျဖစ္ေစ တုိက္ရုိက္ျဖစ္ေစ အားကိုးလြန္းတာမ်ဳိး ျဖစ္ေနရင္လည္း ဒါဟာ ေကာင္းတဲ့ လကၡဏာ မဟုတ္ပါ။ အနာဂတ္ ျမန္မာျပည္ရဲ့ ကံၾကမၼာဟာ ျမန္မာႏုိင္ငံသားေတြရဲ့ လက္ထဲမွာပဲ တည္ရိွမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲသလိုမွ မဟုတ္ပဲ ေနာင္မွာ ျမန္မာျပည္ဟာ ဟိုတုိင္းျပည္ရဲ့ မ်က္ႏွာကို ၾကည့္ရ ဒီတုိင္းျပည္ရဲ့ မ်က္ႏွာကို ၾကည့္ရ ဆိုတာမ်ဳိး ျဖစ္လာခဲ့ရင္ အဲတာမ်ဳိးကို ျပန္အဖတ္ဆယ္ဖို႔ဆိုတာ လြယ္တဲ့ကိစၥမဟုတ္ပါ။ ခက္ခဲပါတယ္။

အရွင္းဆံုး ေျပာရရင္ ျမန္မာႏုိင္ငံဟာ ဘယ္သူ႔ေနာက္လုိက္ ဘယ္သူ႔တပည့္မွ မျဖစ္ဖို႔အတြက္ သတိထားရပါလိမ့္မယ္။ အမ်ားကေလးစားၿပီး တည္တည္တံ့တံ့ ေနထုိင္ႏုိင္ဖို႔ မိမိတို႔ အခ်င္းခ်င္းၾကားမွာ ပြင့္လင္းတဲ့၊ လြတ္လပ္တဲ့၊ ေႏွာင္ႀကိဳးကင္းတဲ့ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးမႈေတြ လုိအပ္ပါတယ္။ သို႔ေသာ္လည္း ကားပါမစ္၊ အရက္ေရာင္းခြင့္ပါမစ္၊ ဘာညာပါမစ္ေတြ ေပးၿပီး စကားေျပာတဲ့ ေဆြးေႏြးမႈမ်ဳိးေတြ မဟုတ္ဖို႔ေတာ့ လိုပါတယ္။

အထက္မွာ ေျပာခဲ့သလို ႏုိင္ငံေရးပါတီတုိင္းဟာ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ ရံႈးမွာကို မလိုလားပါဘူး။ အဲသလိုဆိုရင္ အခုလို တုိင္းျပည္ကို ျပန္လည္တည္ေဆာက္ဖို႔ လိုအပ္ေနတဲ့ အခ်ိန္မ်ဳိးမွာ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ထုိင္ၿပီး ေဆြးေႏြးလုိက္ၾကရံုေပါ့။ တုိင္းျပည္က အဖက္ဖက္မွာ နာမက်န္းျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္၊ အဲသလိုအခ်ိန္မ်ဳိးမွာ တုိင္းျပည္ကို ျပန္တည္ေဆာက္ဖို႔ထက္ အာဏာရဖို႔အတြက္ လံုးပန္းေနတာမ်ဳိးဟာ အားလံုးကို ထိခုိက္ေစပါတယ္။ ကိုယ္လိုခ်င္တာ ကုိယ္ျဖစ္ခ်င္တာေတြ အတြက္ ေျပာၾကဆိုၾကေပါ့။ ေစ်းဆစ္ၾက ညိွႏိႈင္းၾကေပါ့။ လုပ္ပုိင္ခြင့္ရိွတဲ့သူက တျခားအဖြဲ႔အစည္းေတြကို ထုေထာင္းေနတယ္ဆိုတာ လမ္းလြဲေနတယ္လို႔ ျမင္ပါတယ္။

ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာရရရင္ အခုဒီစာကို ေရးရတာက အနာဂတ္မွာ တရုတ္ႏုိင္ငံရဲ့ ျမန္မာႏုိင္ငံအေပၚ စီးပြားေရး လူမႈေရး ႏုိင္ငံေရးအရ လႊမ္းမိုးလာမွာကို ဖယ္ခ်ရပ္တန္႔ ပစ္ဖို႔အတြက္ အားလံုးေသာ သက္ဆုိင္သူမ်ား အၾကား စကားေျပာၾကပါ ေဆြးေႏြးၾကပါလို႔ ဆိုလိုရင္းျဖစ္ပါတယ္။ အားနည္းလာရင္ အားႀကီးတဲ့သူက စိုးမိုးတယ္ ဆိုတာကလည္း သဘာဝ ျဖစ္ေနတယ္ မဟုတ္လား။ မက်န္းမာတဲ့ ျမန္မာႏုိင္ငံသားမ်ားနဲ႔အတူ ဖ်ားေနတဲ့ ျမန္မာျပည္ႀကီးကို ေနေကာင္းလာေအာင္ ကုသဖို႔ လိုေနပါတယ္။ တုိင္းျပည္ ျပန္လည္တည္ေဆာက္တဲ့ ေနရာမွာ ခ်ဥ္းကပ္မႈေတြ စူးရွက်ယ္ျပန္႔ၿပီး ေဝးေဝးကို ျမင္ႏုိင္ပါေစလို႔ ေျပာလိုပါေၾကာင္း။

ေဇာ္မင္း
၃ဝ ရက္၊ ဇူလုိင္လ၊ ၂ဝ၁၄ ခုႏွစ္

ဆက္လက္ဖတ္႐ႈရန္...

Thursday, July 31, 2014

ျမစ္ေၾကာင္းဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ေရး

ျမစ္ေၾကာင္းကေန ကုန္ပစၥည္းေတြ သယ္ယူပို႔ေဆာင္တာဟာ ကုန္းလမ္း၊ ေလလမ္းကေန သယ္ယူတာထက္ အဆေပါင္း မ်ားစြာ ကုန္က်စရိတ္ သက္သာ ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ တိုးတက္ဖြံ႔ၿဖိဳးေနတဲ့ တုိင္းျပည္ေတြမွာ ကားလမ္းေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေကာင္းေကာင္း ျမစ္ေၾကာင္း သယ္ယူပို႔ေဆာင္ေရးကို ဆက္ၿပီး ထိန္းသိမ္းထားပါတယ္။ အသံုးျပဳပါတယ္။ သယ္ယူ ပို႔ေဆာင္ေရး စဥ္ဆက္မျပတ္ ေခ်ာေမြ႔ေနေစဖို႔ ျမစ္ေၾကာင္း ထိန္းသိမ္းေရးကို ဂရုစုိက္ပါတယ္။ တႏွစ္ပတ္လံုး ထိန္းသိမ္း ျပဳျပင္ပါတယ္။

ျမစ္ေၾကာင္းေတြကို ထိန္းသိမ္းဖို႔အတြက္ ျမစ္တခုလံုး ျဖတ္သန္းစီးဆင္းလာတဲ့ ေနရာတေလွ်ာက္မွာ ျမစ္ေၾကာင္းေကာမွာ ကို ထိခုိက္ေစတဲ့ လုပ္ငန္းမွန္သမွ်ကို စည္းကမ္းရိွတဲ့၊ ဥပေဒကို နားလည္တဲ့ အစိုးရေတြက ခြင့္မျပဳပါဘူး။ ဥပမာအားျဖင့္ စက္ကိရိယာေတြ၊ ဓာတုပစၥည္းေတြကို အသံုးျပဳၿပီး ေရႊက်င္တာ၊ သတၳဳတူးေဖာ္တာ၊ ျမစ္ေၾကာင္းကိုပိတ္ၿပီး ဆည္ ေဆာက္တာ စတာမ်ဳိးေတြကို ခြင့္မျပဳပါဘူး။
ဆည္ေဆာက္တာမ်ဳိး မဟုတ္ေပမယ့္ စုိက္ပ်ဳိးေရးအတြက္ ျမစ္ေရကို အလြန္အကြ်ံ႔ကဲ့ ယူတာမ်ဳိးကိုလည္း ခြင့္မျပဳပါဘူး။ တခ်ိန္ထဲမွာ ျမစ္ႀကီးထဲကို စီးဝင္ေနတဲ့ တျခားေသာ ျမစ္လက္တက္၊ ေခ်ာင္းလက္တက္ေတြထဲမွာလည္း ျမစ္ေခ်ာင္းေတြ ပ်က္စီးေစႏုိင္တဲ့ လုပ္ငန္းမ်ဳိးေတြ မွန္သမွ် လုပ္ကုိင္ခြင့္ မေပးပါဘူး။ ျမစ္ႀကီးထဲမွာ ေရအလံုအေလာက္ စီးဆင္းႏုိင္ဖို႔ ျမစ္လက္တက္ ေခ်ာင္းလက္တက္ေတြထဲက စီးဝင္လာတဲ့ ေရကလည္း အေရးႀကီးတာေၾကာင့္ပါ။ အကယ္၍ ျမစ္လက္တက္ ေခ်ာင္းလက္တက္ေတြကိုယ္တုိင္ ေရနည္းလာမယ္ ဆိုရင္ အဓိက ျမစ္ေၾကာင္းႀကီးပါ ေရနည္းလာမွာ ျဖစ္တာေၾကာင့္ သယ္ယူပို႔ေဆာင္ေရး လုပ္ငန္းေတြကို ထိခုိက္လာေတာ့မွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ျမစ္ေၾကာင္းကို ပ်က္စီးလာတယ္ ေကာလာတယ္ဆိုတဲ့ေနရာမွာ လူေတြလုပ္တဲ့ ကိစၥမ်ားေၾကာင့္ ေၾကာင့္ျဖစ္တဲ့ ျပႆနာ ေတြ ရိွေနသလို၊ သဘာဝအေလွ်ာက္ ႏုံးေျမသဲေျမ ပို႔ခ်တာေၾကာင့္ ျမစ္ေၾကာင္းေျပာင္းတာ ျမစ္ေၾကာင္းတိမ္ေကာ လာတာ ေတြလည္း ရိွပါတယ္။ သဘာဝေၾကာင့္ ျမစ္ေၾကာင္းေကာလာတာေတြကို ျပဳျပင္ထိမ္းသိမ္းရတာ ေယဘုယ်အားျဖင့္ ဒီေလာက္ မခက္ခဲဘူးလို႔ ကြ်မ္းက်င္သူမ်ားက ဆိုပါတယ္။ လူလုပ္လို႔ ျဖစ္ရတဲ့ ျမစ္ေၾကာင္းေျပာင္းတာ ေကာတာကို ထိန္းသိမ္းရတာ ေငြပိုကုန္တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ လူေတြက ျမစ္ေၾကာင္းတေလွ်ာက္မွာ စက္ယႏၱရားႀကီးေတြကို အသံုးျပဳၿပီး အလုပ္လုပ္တာေၾကာင့္ ပိုဆိုးတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ အဲသလို စက္ယႏၱရားေတြ၊ ဓာတုပစၥည္းေတြကို အသံုးျပဳတာေၾကာင့္ တဖက္မွာ ျမစ္ေၾကာင္းထဲက သဘာဝအတုိင္း တည္ရိွေနတဲ့ ငါးမ်ဳိးစိတ္ေတြ မ်ဳိးတုံးလာရသလို ေဒသခံ ေတြအေနနဲ႔ ေရကို စိတ္ခ်လက္ခ် အသံုးျပဳဖို႔ ခက္ခဲလာပါတယ္။

ျမန္မာျပည္မွာ ျမစ္ေၾကာင္းေတြေျပာင္းလာတာ၊ ေကာလာတာ အားလံုးသိပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ေႏြမွာဆိုရင္ အေတာ္ ေလးကို ျပႆနာတက္ပါတယ္။ ဥပမာအားျဖင့္ မေကြးဖက္၊ ျမင္းၿခံဖက္၊ မႏၱေလးဖက္ေတြမွာ ေႏြဆိုရင္ အထက္က ပို႔ခ်လာတဲ့ သဲေတြေၾကာင့္ ေရက အေတာ္ေလး တိမ္လာပါတယ္။ ေရစူးေလးေပ ေလာက္သာ ရိွတဲ့ ဝမ္းျပား ေမာ္ေတာ္ဘုတ္ ေတြေတာင္ သြားရလာရ ခက္ခဲလာပါတယ္။ အဲသလို ျမစ္ေၾကာင္းအတြင္းမွာ သြားရလာရ ခက္ခဲလာေတာ့ လူေတြက ကုန္းလမ္းကို ပိုၿပီးအားထား လာရပါတယ္။ ကုန္လမ္းကို အားထားရေတာ့ ကူးသန္းသြားလာ ရတာ ေစ်းႏႈန္းျမင့္မားမႈနဲ႔ ရင္ဆုိင္ရျပန္ပါေရာ။ လိုအပ္တာထက္ ေငြပိုကုန္ပါတယ္။ ျမစ္ေၾကာင္းတေလွ်ာက္ ေနထုိင္တဲ့ သူေတြဟာ ျမစ္ကို အမီွျပဳၿပီး ခရီးသြားဖို႔ ကုန္စည္သယ္ယူပို႔ေဆာင္ဖို႔ အခက္အခဲေတြကို ရင္ဆုိင္ရပါတယ္။

အေမရိကန္ႏုိင္ငံမွာ နာမည္အႀကီးဆံုး ျမစ္ေတြထဲက ျမစ္ႀကီးတခုကေတာ့ မစ္စစၥပီျမစ္ႀကီး ျဖစ္ပါတယ္။ ကမၻာမွာ အဓိကက်တဲ့ ျမစ္ႀကီးမ်ားထဲက တခုလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ေျမာက္အေမရိကတုိက္မွာ တတိယေျမာက္ အရွည္ဆံုးျမစ္ ျဖစ္ပါတယ္။ မစ္စစၥပီ ျမစ္ႀကီးကို အမီျပဳၿပီး စုိက္ပ်ဳိးေရး လုပ္ငန္းေတြကို လုပ္ကုိင္လာခဲ့တာဟာ သမုိင္းေၾကာင္းအရ ႏွစ္ေပါင္း ႏွစ္ရာေက်ာ္ခဲ့ပါၿပီ။ ဒီျမစ္ႀကီး ျမစ္ဖ်ားခံရာ ကေန မကၠဆီကို ပင္လယ္ေကြ႔ထဲ စီးဝင္တဲ့အထိ မုိင္ေပါင္း ၂၃၅ဝ ေက်ာ္ပါတယ္။ မစ္စစၥပီျမစ္ဟာ ကေနဒါႏုိင္ငံထဲက ျပည္နယ္ႏွစ္ခုနဲ႔ အေမရိကန္ ႏုိင္ငံအတြင္းက ျပည္နယ္ေပါင္း ၃၁ ျပည္နယ္ကို ျဖတ္သန္းၿပီး စီးဆင္းပါတယ္။ အေမရိကန္ ၿမိဳ႔ႀကီးေပါင္း ၅ဝ ေက်ာ္ဟာ ျမစ္ေရကို မီွခိုသံုးစြဲရပါတယ္။ ျမစ္အထက္ပုိင္းမွာ ဆိုရင္လည္း လူဦးေရ ၁၈ သန္းဟာ ျမစ္ေရကို မီွခိုရပါတယ္။

အေမရိကန္ႏုိင္ငံက ထုတ္လုပ္တဲ့ ျပည္တြင္းစုိက္ပ်ဳိးေရး ထုတ္ကုန္ေတြရဲ့ ၉၂% ကို သယ္ယူပို႔ေဆာင္ရာမွာ ဒီျမစ္ႀကီးကို အသံုးခ်ရ ပါတယ္။ ႏုိင္ငံျခားပို႔တဲ့ စုိက္ပ်ဳိးေရးထုတ္ကုန္ရဲ့ ၆ဝ% ကို ပင္လယ္ဆိပ္ကမ္းေတြကို တင္ပို႔ရာမွာလည္း ဒီျမစ္ႀကီးကိုပဲ အသံုးျပဳေနရပါတယ္။ ျမစ္ေၾကာင္းတေလွ်ာက္ သယ္ယူပို႔ေဆာင္တဲ့ အဓိကကုန္ပစၥည္းေတြကေတာ့ ေကာက္ပဲသီးႏွံမ်ဳိးစံု၊ သံ၊ သံမဏိ၊ ေရာ္ဘာ၊ စကၠဴ၊ သစ္၊ ေကာ္ဖီ၊ ေက်ာက္မီးေသြး စတာေတြ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီေလာက္ဆိုရင္ မစ္စစၥပီျမစ္ႀကီးဟာ အေမရိကန္ႏုိင္ငံအတြက္ ဘယ္ေလာက္ အေရးပါတယ္ ဆိုတာ ခန္႔မွန္းႏုိင္ပါတယ္။ အဲဒီ ျမစ္ႀကီး ျမစ္ေၾကာင္းေျပာင္းသြားေအာင္ ျမစ္ေၾကာင္းေကာသြားေအာင္ လုပ္မွာကို အေမရိကန္အစိုးရက ခြင့္မျပဳပါဘူး။ သက္ဆုိင္ရာ ျပည္နယ္အစိုးရမ်ားကလည္း ခြင့္မျပဳပါဘူး။ ကမၻာမွာ အတုိးတက္ဆံုး ႏုိင္ငံတခုျဖစ္တဲ့ အေမရိကန္ႏုိင္ငံမွာ ကားလမ္းေတြ၊ ေလဆိပ္ေတြ အမ်ားအျပားရိွပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ျမစ္ေၾကာင္းကို ဆက္ၿပီးအသံုးျပဳေနတာလည္း ကေန႔ အထိပါ။ ျမစ္ေၾကာင္းက သယ္ပို႔ရတာ အထက္ကေျပာခဲ့သလို ေစ်းခ်ဳိတာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။ တခ်ိန္ထဲမွာလည္း မစ္စစၥပီျမစ္ႀကီး သဘာဝအတုိင္း အနယ္ပို႔ခ်တာ သဲႏုန္းေတြ ပို႔ခ်တာေတြကိုလည္း ျပဳျပင္ထိန္းသိမ္းေပးပါတယ္။ သဘာဝ ႀကီးက ဖန္တီးေပးထားတဲ့ အသံုးဝင္မႈကို ဖ်က္ဆီးပစ္တာမ်ဳိးမရိွသလို၊ ပ်က္စီးသြားမဲ့ ေဘးအႏၱရယ္ ေပါင္းစံုကေနလည္း ကာကြယ္ ထိန္းသိမ္းေပးပါတယ္။

ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ ဧရာဝတီျမစ္ႀကီးရဲ့ အသံုးဝင္မႈကို ျမန္မာအစိုးရ အဆက္ဆက္ ထိန္းသိမ္းကာကြယ္တာမ်ဳိး လုပ္ပါသလား။ တေခတ္တခါကေတာ့ တႏုိင္တပုိင္ လုပ္ခဲ့တာမ်ဳိး ရိွပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အခုေခတ္မွာေတာ့ ဧရာဝတီျမစ္ဟာ အုပ္ခ်ဳပ္သူ အစိုးရမ်ားရဲ့ ပစ္ထားျခင္းကို ရင္ဆုိင္ေနရပါတယ္။ မုိင္ေပါင္း တေထာင္ေက်ာ္ရွည္လွ်ားတဲ့ ျမစ္ႀကီးအတြင္း ကူးသန္း သြားလာမႈ၊ သယ္ယူပို႔ေဆာင္မႈေတြကို ကားလမ္း၊ ရထားလမ္းေလာက္ ဂရုစုိက္တာမ်ဳိးလည္း မေတြ႔ရပါ။

ကခ်င္ျပည္နယ္ထဲမွာ ဆိုရင္ ေရႊတူးတဲ့ စက္ေဖာင္ေတြရဲ့ ဒဏ္ေၾကာင့္ ျမစ္ေၾကာင္းေျပာင္းလာတဲ့ အေျခအေနကို ဘယ္အာဏာပုိင္ကမွ စိုးရိမ္တယ္ ဆိုတာမ်ဳိးေလာက္ေတာင္ ထုတ္ေဖာ္ေျပာၾကားျခင္း မရိွေသးပါ။

ျမစ္ေၾကာင္းေရလမ္း ဆိုတာ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ သဘာဝအတုိင္း အခမဲ့ဆိုသလို ရရိွထားတဲ့ အခြင့္အလမ္းပါ။ ျမစ္ေၾကာင္းကို ထိန္းသိမ္းရတဲ့ လုပ္ငန္းဟာ ကားလမ္းအသစ္တခု ေဖာက္သလို ကုန္က်စရိတ္မ်ားပါ။ ျမစ္ထဲကေန သြားလာရတာ ေစ်းခ်ဳိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အခုလက္ရိွ အစိုးရက ဘာေၾကာင့္ ျမစ္ေၾကာင္းတေလွ်ာက္ ကုန္ပစၥည္း သယ္ပို႔ရတဲ့ လုပ္ငန္းေတြ အဆင္ေျပလာေအာင္ မေဆာင္ရြက္တာလဲ၊ ဘာေၾကာင့္ ျမစ္ေၾကာင္းထိန္းသိမ္းေရးကို အားတက္သေရာ မေဆာင္ရြက္ တာလဲ ဆိုတာ ေမးစရာ ျဖစ္လာပါတယ္။ ေရွ႔တပါတ္ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ အာဏာရေရးအတြက္ လံုးပမ္းေနၾကရလို႔ ေမ့ေနၾကတာလား။ ဒါမွမဟုတ္ ျမစ္ေၾကာင္းအတြင္း ကုန္စည္ကူးသန္း သယ္ယူပို႔ေဆာင္တဲ့ ကိစၥေတြကို အေရးႀကီးတဲ့ က႑အျဖစ္ နားမလည္တာလား။ ဒါမွမဟုတ္ စိတ္ကို မဝင္စားတာလား။ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ျမန္မာျပည္မွာ ဧရာဝတီလို အသံုးဝင္တဲ့ ျမစ္ႀကီးေတြ ရိွပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေစ်းႏႈန္းခ်ဳိသာတဲ့ ျမစ္ေၾကာင္းအတြင္း ကုန္စည္သယ္ယူပို႔ေဆာင္ေရး လုပ္ငန္းေတြဟာ ျမန္မာျပည္မွာ တျဖည္းျဖည္း တိမ္ေကာလာသလို ျဖစ္ေနပါတယ္။

အိမ္နီးခ်င္း ထုိင္းႏုိင္ငံဟာ အခုဆိုရင္ စီးပြားေရးလည္း ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္လာသလို လမ္းပမ္း ဆက္သြယ္ေရးမွာလည္း ကုန္လမ္း၊ ေလလမ္း တိုးတက္ဖြံ႔ၿဖိဳးတဲ့ ႏုိင္ငံျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ျပည္တြင္းျမစ္ေၾကာင္း ေရလမ္းခရီးကို တြင္တြင္ က်ယ္က်ယ္ အသံုးျပဳေနဆဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ျမစ္ေၾကာင္းေရလမ္းခရီးက ကုန္းလမ္း၊ ေလလမ္းေတြထက္ ေစ်းသက္သာတာကို ေကာင္းေကာင္း သေဘာေပါက္ပါတယ္။ ထုိင္းႏုိင္ငံထဲမွာ အဓိကအားျဖင့္ ကုန္ပစၥည္းေတြကို တင္ပို႔ရာမွာ ေခ်ာင္ဖရာျမစ္ ဟာ အေရးပါတဲ့ ျမစ္တစင္းလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ေခ်ာင္ဖရာျဖစ္ဟာ အရွည္အားျဖင့္ မုိင္ေပါင္း ၂၃ဝ ေက်ာ္သာ ရိွပါတယ္။ ေျမာက္ဖက္ေန ေတာင္ဖက္ကို စီးဆင္းလာၿပီး ဘန္ေကာက္ကို ျဖတ္လို႔ ပင္လယ္ထဲကို စီးဝင္ပါတယ္။ မစ္စစၥပီျမစ္ႀကီးနဲ႔ ႏိႈင္းစာရင္ေတာ့ အေတာ္ေလး ေသးငယ္တဲ့ျမစ္လို႔ ဆိုရမွာပါ။

ေခ်ာင္ဖရာျမစ္ စီးဆင္းလာတဲ့ လမ္းတေလွ်ာက္ဟာ ထုိင္းႏုိင္ငံရဲ့ ဝမ္းပုိက္လို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ အဓိကအားျဖင့္ စပါးထြက္တဲ့ ေနရာေတြ ျဖစ္လို႔ပါ။ အဲသလို ထြက္လာတဲ့ စပါးေတြကို ႏုိင္ငံျခားတင္ပို႔ဖို႔ ဘန္ေကာက္ပင္လယ္ဆိပ္ကမ္းကို တင္ပို႔ဖို႔ လိုပါတယ္။ ကားလမ္းေတြ ေခတ္မီေနေပမဲ့ ကားလမ္းေတြကို အသံုးမျပဳဘဲ ေခ်ာင္ဖရာျမစ္ထဲကေန ဘန္ေကာက္ကို စပါးေတြဆန္ေတြ သယ္ယူပါတယ္။ ျမစ္ေၾကာင္းက သယ္ယူပို႔ေဆာင္ရတာ ေစ်းခ်ဳိလို႔ပါ။ အဲတာအျပင္ ႏုိင္ငံျခားကို တင္ပို႔မဲ့ တျခားေသာ ထုတ္ကုန္ေတြကိုလည္း ျမစ္ေၾကာင္းကေနပဲ သယ္ယူၿပီး ဘန္ေကာက္ဆိပ္ကမ္းကို ပို႔ပါတယ္။ ဘိလပ္ေျမ၊ သစ္၊ သံ၊ ကားအပိုပစၥည္း အစရိွတဲ့ ကုန္ပစၥည္းေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ေခ်ာင္ဖရာျမစ္အတြင္း ေႏြရာသီမွာ ျမစ္ေရနည္းသြားလို႔ ကုန္ပစၥည္း သယ္ယူပို႔ေဆာင္ေရး ရပ္ဆုိင္းသြားတယ္ဆိုတာ တခါမွ မရိွခဲ့ဘူးပါ။ ဘာေၾကာင့္ပါလဲ။ ျမစ္ေၾကာင္းကို ထိန္းသိမ္း ထားလို႔ျဖစ္ပါတယ္။ မွန္ပါတယ္။ ကုန္စည္ပို႔ေဆာင္တဲ့ ေနရာမွာ ျမစ္ေၾကာင္းကို အသံုးျပဳတာ ေစ်းႏႈန္းခ်ဳိသာ တာေၾကာင့္ပါ။

သို႔ေသာ္ ခြ်င္းခ်က္တခုေတာ့ ရိွပါတယ္။ အဲတာကေတာ့ ဘန္ေကာက္အထက္ပုိင္း ေဒသေတြမွာ စက္မႈဇုန္ေတြ ရိွတာေၾကာင့္ စက္မႈဇုန္ထဲက စြန္႔ပစ္ပစၥည္းေတြဟာ ေခ်ာင္ဖရာျမစ္ထဲကို စီးဝင္ပါတယ္။ စြန္႔ပစ္ပစၥည္းေတြမွာ ပါဝင္ေနတဲ့ ဓာတုေဗဒဓာတ္ ေတြေၾကာင့္ ျမစ္ေအာက္ပုိင္း ေရဟာ အဆိပ္သင့္ျခင္းခံရပါတယ္။ ေခ်ာင္ဖရာျမစ္ေအာက္ပုိင္းက ငါးေတြဟာ လူေတြစားသံုးရင္ ေရရွည္မွာ အႏၱရာယ္ ရိွလာပါတယ္။ ငါးေတြမွာ ျပဒါးဆိပ္သင့္တာမ်ဳိး ျဖစ္လာတာေၾကာင့္ အဲသလို ငါးမ်ဳိးကို ေန႔တုိင္း တႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္ စားသံုးမယ္ဆိုရင္ ကင္ဆာေရာဂါ ရႏုိင္တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ အလားတူပဲ ျမစ္ေအာက္ပုိင္းေရကို လူေတြ ေသာက္သံုးဖို႔လည္း အႏၱရာယ္ရိွေနပါတယ္။ ဒီကိစၥကိုလည္း ထုိင္းအစိုးရ ကြယ္ဝွက္ မထားပါဘူး။ ျမစ္ေအာက္ပိုင္းက လူမ်ား အေနနဲ႔ အဲသလို ငါးမ်ဳိးေတြ မစားသံုးဖို႔၊ ျမစ္ေရကို မေသာက္ဖို႔ က်န္းမာေရး ဝန္ႀကီးဌာနကိုယ္တုိင္က ထုတ္ျပန္ေၾကညာ ထားပါတယ္။ က်န္းမာေရးလုပ္ငန္းေတြကို လုပ္ကိုင္ေနတဲ့ အန္ဂ်ီအိုမ်ား ကလည္း ဒီလိုအႏၱရယ္ေတြနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေဒသခံေတြကို ပညာေပးပါတယ္။ အဆိပ္သင့္ေနတဲ့ ျမစ္ေရေၾကာင့္ ျမစ္ေအာက္ပုိင္းမွာ တည္ရိွတဲ့ ဒူးရင္းၿခံေတြ၊ သံပုရာၿခံေတြ ပ်က္စီးကုန္တာမ်ဳိးလည္း ရိွပါေသးတယ္။

ေအာက္ဖက္ေဒသဟာ သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ ပ်က္စီးတာကို ရင္ဆုိင္ေနရပါတယ္။ တဖက္မွာလည္း ေခ်ာင္ဖရာျမစ္ကို ေကာမသြားေအာင္ ျမစ္ေၾကာင္းေျပာင္းမသြားေအာင္ ထိန္းသိမ္းႏုိင္တာကေတာ့ ေတာ္ေသးတယ္လို႔ ဆိုရမွာပါ။ သူမ်ား ႏုိင္ငံေတြမွာ ျဖစ္ပ်က္ေနတာေတြကို သင္ခန္းစာယူၿပီး ျမန္မာျပည္က ျမစ္မ်ားကိုလည္း ထိန္းသိမ္းျပဳျပင္ဖို႔ မေမ့အပ္ဘူးလို႔ ေျပာလိုပါေၾကာင္း။

ေဇာ္မင္း

ဆက္လက္ဖတ္႐ႈရန္...

Saturday, July 19, 2014

လုပ္အားခေတြ တိုးျမႇင့္ေပးဖို႔

ျမန္မာႏုိင္ငံအတြင္းမွာ လာေရာက္ၿပီး ရင္းႏီွးျမႇဳပ္ႏွံလုပ္ကုိင္တဲ့ ႏုိင္ငံျခားသားပုိင္ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြ တည္ရိွလာတာ ႏွစ္ေပါင္း မနည္းေတာ့ပါ။ စစခ်င္း လာေရာက္ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံတဲ့ လုပ္ငန္းေတြထဲမွာ အထည္ခ်ဳပ္လုပ္ငန္းက ထိပ္ဆံုးက ရိွခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ပုိင္းမွာ တျခားေသာ ကုန္ပစၥည္းထုတ္လုပ္တဲ့ လုပ္ငန္းမ်ားလည္း တိုးလာခဲ့ပါတယ္။ အဲသလို ႏုိင္ငံျခား ရင္းႏီွးျမႇဳပ္ႏွံမႈ လုပ္ငန္းအသီးသီးမွာ လုပ္ကုိင္ေနတာ ျမန္မာႏုိင္ငံသားေတြပါ။ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ လာလုပ္တယ္ဆိုေတာ့ ျမန္မာ ႏုိင္ငံသား လုပ္သားေတြကို အလုပ္ခန္႔ရတာ သဘာဝပါ။ လူေတြအလုပ္ရတယ္ဆိုေတာ့ တဖက္က ၾကည့္ရင္လည္း ဝမ္းသာစရာလို႔ ေျပာႏုိင္တာေပါ့။

ဒါေပမဲ့ အခုထက္အထိ ျမန္မာႏုိင္ငံသား လုပ္သားေတြရဲ့ ေန႔စဥ္လုပ္အားခဟာ အလြန္နိမ့္က်ဆဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ရတဲ့ လုပ္အားခဟာ ေန႔စဥ္စားေသာက္ေရး၊ ခရီးစားရိတ္ စတာေတြအေပၚမွာ ျပန္သံုးစြဲရေတာ့ ေလာက္ငွတယ္လို႔ ဘယ္လိုမွ ေျပာမရပါ။ ဖ်ားနာလို႔ ေဆးကုမယ္ဆိုရင္ ေဆးဖိုးေတာင္ အႏုိင္ႏုိင္ ျဖစ္ရတပါတယ္။ မေသရံုတမယ္ ေနထုိင္စားေသာက္ ရတဲ့ ဘဝလို႔သာ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ ဒီလို အေျခအေနမ်ဳိးမွာ လုပ္သားေတြဟာ ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး အိုစာမင္းစာအတြက္ စုေဆာင္းႏုိင္ပါ့မလဲ။ အိုမင္းမစြမ္း ျဖစ္လာရင္ ဘဝရပ္တည္ေရးအတြက္ ဘယ္သူက ကူညီမွာလဲ။ အလုပ္သမားတို႔ ေရွ႔ေရးဟာ မေတြးဝန္႔ စရာပါ။
ႏုိင္ငံျခားရင္းႏီွးျမႇဳပ္ႏွံမႈ ပုိင္ရွင္ေတြ ျမန္မာလုပ္သားေတြကို ထုိက္ထုိက္တန္တန္ လုပ္အားခ ေပးေအာင္ ဘာေၾကာင့္ ျမန္မာအစိုးရက မေဆာင္ရြက္ေပးႏုိင္တာလဲ။ ကိုယ့္ႏုိင္ငံသားလုပ္သားေတြ ဝင္ေငြနိမ့္ၾကေနတာဟာ တဖက္မွာ ေဘာဂေဗဒ အျမင္နဲ႔ ျပန္ၾကည့္ရင္ ႏုိင္ငံရဲ့ဝင္ေငြ နိမ့္က်ေစတယ္ ဆိုတဲ့ သေဘာပါပဲ။ ကိုယ့္လုပ္သားလည္း နစ္နာသလို ႏုိင္ငံေတာ္ အတြက္လည္း နစ္နာပါတယ္။

တခ်ိန္တုန္းက အင္ဒိုနီးရွားႏုိင္ငံမွာ အာဏာရွင္ ဆူဟာတိုလက္ထက္ ႏုိင္ငံျခားရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံသူေတြနဲ႔ အာဏာပုိင္ေတြ အၾကား ဘယ္လိုလက္ဝါးရုိက္ၿပီး အင္ဒိုနီးရွား အလုပ္သမားေတြအေပၚမွာ ရက္ရက္စက္စက္ ေခါင္းပံုျဖတ္ အျမတ္ထုတ္ခဲ့ သလဲဆိုတာ တင္ျပလိုပါတယ္။

၁၉၉၈ ခုႏွစ္မွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေဟာင္းျဖစ္သူ အာဏာရွင္သမတႀကီး ဆူဟာတိုဟာ တုိင္းသူျပည္သားေတြရဲ့ အံုႂကြလာတဲ့ ဖိအား မ်ားေၾကာင့္ သူ႔ရာထူးကေန ႏုတ္ထြက္လုိက္ရပါတယ္။ သူမထြက္ခင္ တႏွစ္ေလာက္အလိုရ ျပဳစုထားတဲ့ စာရင္းဇယားမ်ား အရ အင္ဒိုနီးရွား ႏုိင္ငံသား သန္းေပါင္း ၇ဝ ေက်ာ္ဟာ ႏုိင္ငံတကာစံခ်ိန္အရ ဆင္းရဲတယ္လို႔ သတ္မွတ္ထားတဲ့ အဆင့္ရဲ့ ေအာက္မွာ ေနထုိင္ၾကရ ပါတယ္။ ဘိုလိုေျပာရရင္ေတာ့ ဆူပါဆင္းရဲသားေတြလို႔ ဆိုရမွာပါ။ ဆူဟာတိုဟာ အာဏာရွင္ အျဖစ္ သူ႔ႏိုင္ငံကို ႏွစ္ေပါင္း ၃ဝ နီးပါး အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့သူပါ။ သူႏုတ္ထြက္သြားတဲ့ အခ်ိန္မွာ အင္ဒိုနီးရွားႏုိင္ငံဟာ ႏုိင္ငံျခား ေႂကြးၿမီေတြ ပတ္လည္ပုိင္းၿပီး က်န္ရစ္ခဲ့ပါတယ္။ အေမရိကန္ေဒၚလာ ၁၅ ဘီလီယံေလာက္ အေႂကြးတင္ၿပီး က်န္ရစ္ခဲ့ တာပါ။ အဲဒီ အေႂကြးေတြထဲမွာ ကမၻာ့ဘဏ္ကို ေပးရမဲ့ အေႂကြးေတြက အမ်ားစု ျဖစ္ေနပါတယ္။

အဲသလို ႏုိင္ငံသားေတြမြဲေတၿပီး ႏုိင္ငံေတာ္လည္း အေႂကြးေတြတင္ေနေပမယ့္ ဂ်ာကာတာၿမိဳ႔ေတာ္ႀကီးကေတာ့ မိုးပ်ံတုိက္ ေတြ၊ စက္ရံုေတြနဲ႔ ႏုိင္ငံတကာ စံခ်ိန္မီ ခန္႔ထည္ေနပါတယ္။ ဂ်ာကာတာၿမိဳ႔ေတာ္ႀကီးကို ျပင္ပကေန ပတ္ပတ္လည္ ဝုိင္းထားတာေတြ ကေတာ့ ႏုိင္ငံျခားပို႔ကုန္ေတြ ထုတ္လုပ္တဲ့ ႏုိင္ငံျခားကုမၸဏီမ်ားပုိင္ဆုိင္တဲ့ စက္ရံုႀကီးမ်ား ျဖစ္ပါတယ္။ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ လန္ဒန္၊ နယူးေရာက္ အပါအဝင္ အေနာက္ႏုိင္ငံမ်ားက အဖိုးတန္ အဝတ္အစား အသံုးအေဆာင္ ေရာင္းခ်ေနတဲ့ ကုန္တုိက္ႀကီးေတြက ပစၥည္းေတြဟာ အင္ဒိုနီးရွား အပါအဝင္ တျခားေသာ ဆင္းရဲတဲ့ ႏုိင္ငံေတြကေန ထုတ္လုပ္လုိက္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဥပမာ ေျပာရရင္ ဂက္ပ္၊ ႏုိက္ကီ၊ အက္ဒီဒက္စ္၊ ရီးေဘာ့ အစရိွတဲ့ တံဆိပ္ေတြ ကပ္ထားတဲ့ လမ္းေလွ်ာက္ အားကစား ဖိနပ္ေတြဟာ အင္ဒိုနီးရွားႏုိင္ငံမွာ အေျခစိုက္တဲ့ စက္ရံုမ်ားက ထုတ္လုပ္လုိက္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ လန္ဒန္ၿမိဳ႔လယ္က ကုန္တုိက္ႀကီးေတြမွာ အဲဒီ တံဆိပ္ကပ္ထားတဲ့ ဖိနပ္တရံဟာ အဂၤလိပ္ေပါင္ေငြ ၁ဝဝ ေလာက္နဲ႔ ေရာင္းခ်ပါတယ္။ အေမရိကန္ ေဒၚလာနဲ႔ဆိုရင္ ၁၆ဝ ေလာက္ ရိွပါတယ္။

ဒါေပမဲ့ အဲဒီစက္ရံုမ်ားမွာ အလုပ္လုပ္ေနရတဲ့ အင္ဒိုနီးရွား လုပ္သားေတြရဲ့ တေန႔လုပ္အားခကေတာ့အေမရိကန္ တေဒၚလာ သာ ရပါတယ္။ အဲဒီလုပ္အားခ ေစ်းႏႈန္းဟာ အင္ဒိုနီးရွားအစိုးရ သတ္မွတ္ေပးထားတာ ျဖစ္ပါတယ္။ အင္ဒိုနီးရွား အစိုးရဟာ ဘာျဖစ္လို႔ ကိုယ့္ႏုိင္ငံသား လုပ္သားေတြ ထုိက္တန္တဲ့ လုပ္အားခရေအာင္ ေဆာင္ရြက္မေပး တာလဲ ဆိုတာကလည္း ေမးစရာျဖစ္ပါတယ္။

လုပ္အားခနည္းရတဲ့အျပင္ စက္ရံုအတြင္း အလုပ္ခြင္အတြင္း အေျခအေနကလည္း သိပ္မေကာင္းလွပါ။ အဂၤလန္နဲ႔ အေမရိကန္ကို တင္ပို႔တဲ့ ဂတ္ပ္ တံဆိပ္ပါရိွတဲ့ အဝတ္အစားခ်ဳပ္တဲ့ စက္ရံုတခုမွာဆိုရင္ အလုပ္သမားဦးေရ တေထာင္ ေက်ာ္ ရိွပါတယ္။ လုပ္သားအမ်ားစုဟာ အမ်ဳိးသမီးေတြလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ စက္ရံုထဲမွာ အပူခ်ိန္ဟာ ၄ဝ ဒီဂရီ စင္တီ ဂရိတ္ေလာက္ ရိွပါတယ္။ အလုပ္သမားေတြအတြက္ အေတာ့ကို ပူတယ္လို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ စက္ရံုပုိင္ရွင္ ထုိင္ဝမ္လူမ်ဳိးနဲ႔ မန္ေနဂ်ာတို႔ရဲ့ ရံုးခန္းမ်ားမွာေတာ့ ေလေအးေပးစက္ တပ္ဆင္ထားပါတယ္။ အပ္ထည္ေတြက်တဲ့ အခ်ိန္မ်ဳိးဆိုရင္ လုပ္သားေတြဟာ ၃၆ နာရီ ဆက္တုိက္ အလုပ္လုပ္ရပါတယ္။ ၾကားထဲမွာ နားခ်ိန္က ရိွတယ္ဆိုေပမယ့္ နည္းပါတယ္။ ဆိုလို တာကေတာ့ အထည္ေအာ္ဒါက်ရင္ က်သလို အိမ္ျပန္ခြင့္မရိွဘဲ အလုပ္ကို လုပ္ရပါတယ္။ ဒါက စက္ရံုက သတ္မွတ္ထားတဲ့ ေပၚလစီပါ။ ဂတ္ပ္ ကုမၸဏီဌာနခ်ဳပ္ရံုးကေတာ့ အေမရိကန္ႏုိင္ငံ ဆန္ဖရစ္စစၥကိုၿမိဳ႔မွာ အေျခစုိက္ပါတယ္။

မီဒီယာေတြက ဒီသတင္းေတြၾကားလို႔ လွ်ဳိ႔ဝွက္ၿပီး အလုပ္သမားတခ်ဳိ႔ကို အင္တာဗ်ဴးပါတယ္။ အလုပ္ခ်ိန္အတြင္း အိမ္သာ တက္ခြင့္ရဖို႔ဆိုတာ အေတာ္ကံေကာင္းမွ ရတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဆီးသြားခ်င္လို႔ မေအာင့္ႏုိင္ဘူးဆိုရင္ ကိုယ့္ေဘာင္းဘီထဲ သြားလိုက္ဖို႔သာ ရိွတယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ လူမႈဆက္ဆံေရးမွာလည္း အလုပ္သမားေတြကို ႏိွမ့္ခ်ဆက္ဆံတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ေနာက္ အလုပ္ခြင္အတြင္းမွာ အလုပ္သမားခ်င္း စကားစျမည္ေျပာတာကို ခြင့္မျပဳပါဘူး။ အလုပ္သမားေတြရဲ့ အေျပာအရ ဂတ္ပ္ကုမၸဏီက ႏုိင္ငံျခားသားတခ်ဳိ႔ စက္ရံုကို လာေရာက္စစ္ေဆးတဲ့ အခါမ်ဳိးမွာ အလုပ္သမားေတြရဲ့ အေျခခံအခြင့္အေရးေတြ ရရဲ့လား၊ အဆင္ေျပရဲ့လား ဆိုတာကို ဂရုမစိုက္ပါဘူးတဲ့။ သူတို႔ ဂရုစုိက္တာက ခ်ဳပ္ထားတဲ့ အထည္ေတြ အရည္အေသြး အဆင့္အတန္းမီၿပီး မ်ားမ်ားထုတ္လုပ္ဖို႔သာ ဂရုစုိက္တယ္လို႔ အလုပ္သမားေတြက ရွင္းျပပါတယ္။

ဒါ့အျပင္ စက္ရံုက ေဆာက္ေပးထားတဲ့ အလုပ္သမားတန္းလွ်ားမွာ ေနထုိင္တဲ့ အလုပ္သမားေတြဟာ ျဖစ္သလို ေဆာက္ ထားတဲ့ အခန္းေလးေတြမွာ ေနရပါတယ္။ ေန႔စဥ္ရတဲ့ ဝင္ေငြကနည္းရတဲ့အထဲ ေငြကိုလည္း စုခ်င္ေသးေတာ့ အလုပ္သမား ေတြဟာ ျဖစ္သလို စားေသာက္ရပါတယ္။ အဲတာေၾကာင့္ အဟာရခ်ဳိ႔တဲ့တဲ့ ျပႆနာကိုပါ ရင္ဆုိင္ရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဂလိုဘယ္လုိက္ေဇးရွင္းလို႔ ေခၚတဲ့ ကမၻာရြာျဖစ္စဥ္ဟာ အဆင့္သင့္ ျဖစ္သူမ်ားအတြက္ ပိုတိုးတက္လာတယ္ ဆိုေပမဲ့ အင္ဒိုနီးရွားလုပ္သားမ်ားလို အဆင္သင့္ မျဖစ္ေသးသူေတြကေတာ့ စားေရးေသာက္ေရးမွာပဲ တဝဲလည္လည္နဲ႔ ရုန္းကန္ေနရပါတယ္။

အလုပ္သမားတန္းလွ်ားေတြကလည္း က်န္းမာေရးနဲ႔ ညီညႊတ္ေအာင္ ေဆာက္ေပးထားတာ မဟုတ္ေတာ့ ျခင္ကုိက္ရာ ကေန အလုပ္သမားေတြ ေသြးလြန္တုတ္ေကြး ျဖစ္တာမ်ားျပားလာပါတယ္။ အလုပ္သမားတန္းလွ်ားမွာ မိဘေတြနဲ႔ အတူ ေနတဲ့ ကေလးမ်ားဆိုရင္ ေသတဲ့အထိ ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။ ဒီအင္ဒိုနီးရွား စက္ရံုလုပ္သားေတြဟာ မူလက ေတာနယ္ေတြမွာ စုိက္ပ်ဳိးေရးနဲ႔ အသက္ေမြးတဲ့ လယ္သမားေတြ ေတာင္သူေတြပါ။ စိုက္ပ်ဳိးေရးလုပ္ငန္းမွာ အစိုးရေပးတဲ့ စုိက္ပ်ဳိးစရိတ္ ေခ်းေငြက ကမၻာ့ဘဏ္က ေခ်းထားတဲ့ ေငြေတြျဖစ္ပါတယ္။ အဲတာေၾကာင့္ ကမၻာ့ဘဏ္က ခ်မွတ္ေပးတဲ့ ေပၚလစီအတုိင္း ခုိင္းတဲ့ သီးႏွံကိုသာ စုိက္ပ်ဳိးရပါတယ္။ လယ္သမားေတြ စုိက္ခ်င္တဲ့ သီးႏွံစုိက္ခြင့္ မရပါဘူး။ အဲသလို လုပ္ရင္းကုိင္ရင္းနဲ႔ စုိက္ပ်ဳိးေရးကေန ဘဝဖူလံုမႈ မရိွတာေၾကာင့္ စုိက္ပ်ဳိးေရးလုပ္ငန္းကို စိတ္ကုန္ၿပီး လယ္ကြင္းေတြကို စြန္႔ခြာလာသူေတြ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ၿမိဳ႔မွာ စက္ရံုျဖစ္လာေတာ့ ဘဝက ဖူလံုသလားဆိုေတာ့လည္း အဆင္မေျပလွပါ။ ဘဝေတြက မဲျပာပုဆိုးပဲ ျဖစ္ရျပန္ပါတယ္။ ကမၻာ့ဘဏ္က ခ်မွတ္ေပးတဲ့ ဘာသီးႏွံပဲ စုိက္ရမယ္ဆိုတဲ့ ေပၚလစီေၾကာင့္ လယ္ယာစုိက္ပ်ဳိးေရး က႑ဟာ အၾကပ္အတည္း ေတြ႔လာရပါတယ္။ တသီးပုဂၢလ လယ္သမား နည္းနည္းလာၿပီး ေငြရွင္ေၾကးရွင္ေတြ ပုိင္ဆုိင္တဲ့ ကန္ထရုိက္ လယ္ယာလုပ္ငန္းေတြ ျဖစ္လာေနပါတယ္။ ေငြရွင္ေတြက အခ်ိန္တိုတို အတြင္းမွာ ပိုပိုၿပီးခ်မ္းသာ ခ်င္တာ ေၾကာင့္ လုိက္နာရမဲ့ က်င့္ဝတ္ေတြကို မလိုက္နာေတာ့ ေနာက္ဆံုးမွာ တကယ္နစ္နာသူေတြဟာ အရင္းမရိွတဲ့၊ နည္းပညာ မပုိင္ဆုိင္တဲ့ ဆင္းရဲႏြမ္းပါး သူမ်ားသာ ျဖစ္ရပါေတာ့တယ္။

စက္ရံုလုပ္သားေတြ ေန႔စဥ္လုပ္အားခ နည္းပါးရတာကို ျပန္သြားပါ့မယ္။ ကိုယ့္ႏုိင္ငံသားေတြ လုပ္အားခ ထုိက္သင့္ သေလာက္ မရရိွေအာင္ လုပ္ေနသူေတြကေတာ့ အာဏာပုိင္ေတြ ကိုယ္တုိင္ျဖစ္ပါတယ္။ အာဏာပုိင္ေတြက လမ္းခုလပ္မွာ ျဖတ္စား ထားလို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ အာဏာပုိင္ေတြက ႏုိင္ငံျခားရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံသူေတြနဲ႔ လက္ဝါးရုိက္ၿပီး အႀကီးအက်ယ္လာဘ္စား ထားလို႔ ျဖစ္ရတာပါ။ ကုမၸဏီေတြကလည္း သူတို႔အက်ဳိးအျမတ္ ရေနတဲ့ ကိစၥေတြျဖစ္ေတာ့ အလုပ္သမားေတြ နစ္နာ ေနမွန္း သိေပမဲ့ အသာေလးၿငိမ္ေနပါတယ္။ အင္ဒိုနီးရွားလုပ္သားေတြဖက္က ျပန္ၾကည့္ျပန္ေတာ့လည္း ေတာကတက္ လာၿပီး ဒီေလာက္ေလး ဝင္ေငြရလာေနတာကိုက သူမ်ားထက္ ကံထူးလို႔ရတာလို႔ ေအာက္ေမ့ရပါေတာ့တယ္။ ေရြးစရာ လမ္း မရိွလို႔ ျဖစ္ရတာပါ။

အခု ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ့ ဒုတိယသမၼတ ဦးညဏ္ထြန္းက တေန႔ဝင္ေငြ က်ပ္ႏွစ္ေထာင္ရိွရင္ စားဝတ္ေနေရး ဖူလံုတယ္လို႔ တေလာက ေျပာပါတယ္။ ေတာနယ္မွာ ကိုယ့္တဲကေလးထဲ ကိုယ္ေန၊ ၿခံစည္းရိုးမွာေပါက္ေနတဲ့ သီးပင္စားပင္ေတြက သင့္ႏုိးရာရာေလး ခူးဆြတ္ၿပီးခ်က္ျပဳတ္၊ လုိင္းကားခ အသြားအျပန္လည္း ေပးစရာမလိုတဲ့ အေျခအေနမ်ဳိး ဆိုရင္ေတာ့ ဒုသမၼတေျပာတာ ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေတာင္ ေနမေကာင္းလို႔ ေဆးကုရမယ္၊ ကေလးပညာေရးနဲ႔ တျခားေသာ လူမႈေရး ကိစၥေတြအတြက္ ကုန္စရာမ်ား ရိွလာရင္ ေတာမွာလည္း တေန႔ က်ပ္ႏွစ္ေထာင္နဲ႔ မေလာက္ပါ။ ၿမိဳ႔ေပၚက စက္ရံုလုပ္သား မ်ားကေတာ့ ပိုဆိုးပါတယ္။ ဒုသမၼတက ဘယ္လို သုေတသနလုပ္ထားလို႔ က်ပ္ႏွစ္ေထာင္နဲ႔ တေန႔စား ေလာက္တယ္လို႔ ေျပာတာလဲဆိုတာ စိတ္ဝင္စားဖို႔ ေကာင္းပါတယ္။ သမၼတရဲ့ စီးပြားေရးဆုိင္ရာ အႀကံေပးအဖြဲ႔က ေျပာတာကို ဒုသမၼတက တဆင့္ျပန္ေျပာတာမ်ဳိးလဲ ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ ဧည့္သည္ကို အားနာလို႔ ဒါမွမဟုတ္ မေျပာရဲလို႔ ကိုယ့္ကေလးကိုယ္ ဖိရုိက္ေနတဲ့ မိဘမ်ဳိး မျဖစ္ဖို႔ လိုပါတယ္။ အစိုးရေခါင္းေဆာင္မ်ား အေနနဲ႔ ႏိုင္ငံျခားသားပုိင္ စက္ရံုေတြ၊ ကုမၸဏီေတြမွာ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ ကိုယ့္ရဲ့ ႏုိင္ငံသားေတြ ထုိက္တန္တဲ့ လုပ္အားခရဖို႔ ထိထိေရာက္ေရာက္ ေဆာင္ရြက္ေပးဖို႔လိုတယ္လို႔ ေျပာလိုပါေၾကာင္း။

ေဇာ္မင္း

ဆက္လက္ဖတ္႐ႈရန္...

 
 
©2007 Fine-Leaves.blogspot.com, Powered by Blogger.