ရြက္မြန္စာမ်က္ႏွာ

Tuesday, May 19, 2015

တိရိစၦာန္သာသာ အေျခအေန

ဂၤလိပ္ဘာသာစကားမွာ ဆပ္ဘ္ဟူးမင္း (Subhuman) ဆိုတဲ့ အသံုးအႏႈန္းတခု ရိွပါတယ္။ အဲတာကို ျမန္မာလို ဘာသာျပန္ ဖြင့္ဆိုရမယ္ဆိုရင္ လူမဆန္ဘူး ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္မ်ဳိး သက္ေရာက္ပါတယ္။ ေနာက္ထပ္ အဓိပၸါယ္ တခုကေတာ့ လူသားအဆင့္မရိွေအာင္ နိမ့္က်တဲ့ အေျခအေန လို႔လဲ ဆိုႏုိင္ပါေသးတယ္။ လူသားအဆင့္မရိွေအာင္ နိမ့္က်တဲ့ အေျခအေန ဆိုေတာ့ အဲတာကို ဆီေလွ်ာ္ေအာင္ ဘာသာထပ္ျပန္မယ္ဆိုရင္ တိရိစၦာန္သာသာ အေျခအေန လို႔လည္း ဆိုႏိုင္ပါတယ္။

ဂ်ပန္ေခတ္ကို မီလုိက္တဲ့ လူႀကီးမ်ားေျပာျပခ်က္အရ အဲဒီေခတ္တုန္းက ေခြ်းတပ္ဆြဲတယ္ ဆိုတာရိွပါတယ္။ ေခြ်းတပ္ ဆြဲတယ္ ဆိုတာက အခုေခတ္စကားနဲ႔ ေျပာရရင္ အတင္းအဓမၼလုပ္အား ေပးခုိင္းတာမ်ဳိးနဲ႔ ဆင္တူပါတယ္။ ေခြ်းတပ္ဆြဲ ခံရတဲ့ ေခြ်းတပ္သားေတြဟာ ဘယ္မွာ လုပ္အားေပးရသလဲဆိုရင္ ျမန္မာယိုးဒယား ရထားလမ္းေဖာက္လုပ္ေရးမွာ လုပ္အားေပးၾက ရပါတယ္။ ေသမင္းတမန္လမ္းလို႔ သမုိင္းမွာတြင္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီေခြ်းတပ္သားေတြဟာ ေတာေတာင္ ထူထပ္တဲ့ ေနရာေတြကို ျဖတ္ၿပီး ရထားလမ္းေဖာက္ရတာ ဆိုေတာ့ အလုပ္ပင္ပန္းတဲ့ဒဏ္အျပင္ ငွက္ဖ်ားေရာဂါကိုလည္း ရင္ဆုိင္ရပါတယ္။ ေခြ်းတပ္သားေတြကို ဂ်ပန္စစ္တပ္က အဲသလို အတင္းအဓမၼ ခုိင္းေစေပမယ့္ စားေရရိကၡာက မလံုေလာက္တဲ့အျပင္ အလြန္ညံ့ဖ်င္းတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ေနမေကာင္းရင္ ဖ်ားနာရင္ ကုသဖို႔ ေဆးဝါးကလည္း ရွားပါး လြန္းတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ဒီၾကားထဲမွာ အလုပ္ေကာင္းေကာင္း မလုပ္ဘူးဆိုၿပီး ႏိွပ္စက္တာကိုလည္း ခံရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အစာအဟာရ ျပတ္လပ္တဲ့ဒဏ္ ငွက္ဖ်ားဒဏ္ ႏိွပ္စက္တဲ့ဒဏ္ေတြနဲ႔ ေခြ်းတပ္သား အမ်ားအျပား ေသဆံုး ပါတယ္။ ေသဆံုးခဲ့တာ မ်ားလြန္းလို႔ စာရင္းအင္းေတာင္ မရိွတဲ့အထိ ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။ အဲသလို အေျခအေနမ်ဳိးကို ကိုယ္တုိင္ႀကံဳခဲ့ရလို႔ ျပန္ေျပာင္းေျပာျပတဲ့ လူႀကီးေတြက ဒီလိုဆိုပါတယ္။ “ေခြ်းတပ္သားဘဝမွာ ေနရစားရတာ ကေတာ့ကြာ လူနဲ႔မတူပါဘူး။ တိရိစၦာန္သာသာပါပဲ”။

၁၉၃၇ ခုႏွစ္ တရုတ္ျပည္ နန္ကင္းၿမိဳ႔ေတာ္ကို ဂ်ပန္ေတြ ဝင္သိမ္းတုန္းက နန္းကင္းၿမိဳ႔ေတာ္ထဲမွာ ရက္ေပါင္းမ်ားစြာ လူသတ္ပြဲ ေတြကို ဆင္ႏႊဲခဲ့ပါတယ္။ ေျခာက္ပတ္ေလာက္အတြင္းမွာ တရုတ္လူမ်ဳိး လူႀကီးလူငယ္၊ ကေလး၊ မိန္းမမေရြး သံုးသိန္းေက်ာ္ အသတ္ခံရပါတယ္။ အမ်ဳိးသမီး အမ်ားအျပား အသတ္မခံရခင္မွာ အဓမၼျပဳက်င့္တာကိုလည္း ခံရပါတယ္။ ဒုတိယကမၻာ စစ္ႀကီးၿပီးလို႔ ႏွစ္ေပါင္း ေလးဆယ္ေက်ာ္ေလာက္မွာ အဲဒီနန္ကင္း လူသတ္ပြဲမွာ ပါဝင္ခဲ့တဲ့ ဂ်ပန္စစ္သား ေဟာင္း တခ်ဳိ႔ကို အေနာက္တုိင္း မီဒီယာတခ်ဳိ႔က အင္တာဗ်ဴးလုပ္ပါတယ္။ အဲသလို အင္တာဗ်ဴးလုပ္တဲ့အခါမွာ လက္နက္မဲ့တဲ့ တရုတ္လူမ်ဳိး အရပ္သား အမ်ားအျပားကို ဘာေၾကာင့္ ေသြးေအးေအးနဲ႔ ရက္ရက္စက္စက္ သတ္ခဲ့ တာလဲလို႔ ေမးပါတယ္။ အဲဒီေမးခြန္းကို ဂ်ပန္စစ္သားေဟာင္းတခ်ဳိ႔က အထက္အမိန္႔အရ လုပ္ရတာလို႔ ေျဖပါတယ္။ တခ်ဳိ႔ကေတာ့ ဒီလိုေျပာပါတယ္။ နန္ကင္းကို ဝင္တုိက္တဲ့အခါမွာ ဂ်ပန္စစ္ ေခါင္းေဆာင္ေတြက ေနာက္လုိက္ဂ်ပန္ စစ္သားေတြကို ဦးေႏွာက္ေဆးတဲ့ အယူအဆတခု ႀကိဳတင္ ရုိက္သြင္းထားပါတယ္။ အဲတာကေတာ့ ငါတုိ႔ဂ်ပန္လူမ်ဳိးဆိုတာ ေနမ်ဳိးႏြယ္ေတြျဖစ္တယ္။ ျမင့္ျမတ္တယ္။ တရုတ္လူမ်ဳိးဆိုတာ ကေတာ့ ဒင္ျပည့္က်ပ္ျပည့္ လူသားလို႔ မဆိုႏုိင္ဘူး၊ ညစ္ပတ္နံေစာ္ၿပီး အဆင့္အတန္းနိမ့္က်တဲ့ ေကာင္ေတြ၊ ဇတ္နိမ့္ လူသားေတြ၊ တိရိစၦာန္သာသာ ေလာက္သာရိွတဲ့ အေကာင္ေတြ၊ ဘာမွ တန္ဖိုးမရိွဘူးလို႔ ဆိုတဲ့ အယူအဆကို ရုိက္သြင္းခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဆိုလိုတာကေတာ့ တိရိစၦာန္သာသာ အေကာင္ေတြ ျဖစ္တာေၾကာင့္ သတ္သာသတ္ ဘာမွႏွေမ်ာစရာ မရိွဘူးဆိုတဲ့ အျမင္ ျဖစ္ပါတယ္။

အထက္က ေျပာခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြက စစ္ပြဲေတြေၾကာင့္ လူသားေတြ လူသားဘဝကေန တိရိစၦာန္သာသာ အေျခအေနကို ဆုိက္ေရာက္ခဲ့ရပံုကို တင္ျပတာပါ။ စစ္ႏုိင္တဲ့လူမ်ဳိးက စစ္ရံႈးတဲ့လူမ်ဳိးကို လူသားအေနနဲ႔ မဆက္ဆံပဲ အေပၚစီးကေန တိရိစၦာန္ပမာ ျပဳမူဆက္ဆံခဲ့တာကို ျမင္ရပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ ေမးခြန္းတခ်ဳိ႔ေပၚလာပါတယ္။ လူေတြ တိရိစၦာန္သာသာ အေျခအေနကို ဆုိက္ေရာက္သြားတာဟာ စစ္ျဖစ္ေနတဲ့ ကာလမ်ဳိးမွာပဲ ႀကံဳႏုိင္တာလား။ စစ္မျဖစ္တဲ့ ကာလမ်ဳိးမွာေကာ မရိွႏုိင္ဘူးလား။ လူမ်ဳိးခ်င္း မတူတဲ့အၾကားမွာပဲ ျဖစ္တတ္တာမ်ဳိးလား။ ဒါမွမဟုတ္ စစ္မက္ျဖစ္ပြားျခင္း လည္းမရိွ လူမ်ဳိးခ်င္းလည္းတူၿပီး တုိင္းျပည္တျပည္အတြင္းမွာ အတူတူေနထုိင္ရင္းကေန တိရိစၦာန္သာသာ အေျခအေနမ်ဳိးကို ဆုိက္ေရာက္သြားႏုိင္တဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြေကာ ျဖစ္ပြားႏုိင္သလား အစရိွတဲ့ ေမးခြန္းေတြ ျဖစ္ပါတယ္။

တေလာက အြန္လုိင္းကေန သတင္းတခု ဖတ္လုိက္ရပါတယ္။ ပုသိမ္ၿမိဳ႔က ေခ်ာင္က်က်ေနရာတခုက ထမင္းဆုိင္ တဆုိင္ဟာ အလုပ္ၾကမ္းသမားေတြ အထမ္းသမားလုပ္သားေတြအတြက္ ထမင္းတပြဲကို က်ပ္ႏွစ္ရာဆိုလား ႏွစ္ရာ့ ငါးဆယ္နဲ႔ ဆိုလား ေရာင္းေပးေနတယ္လို႔ ဖတ္လိုက္ရပါတယ္။ လဖက္ရည္ တခြက္ေတာင္ က်ပ္သံုးရာေလာက္ ရိွေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ထမင္းတပြဲကို ႏွစ္ရာ၊ ႏွစ္ရာ့ငါးဆယ္ဆိုေတာ့ ျဖစ္ေကာ ျဖစ္ႏုိင္ပါ့ မလားလို႔ စဥ္းစားမိပါတယ္။ ပုသိမ္ကို အေရာင္းအဝယ္ကိစၥနဲ႔ မၾကာခဏ ခရီးသြားေနရတဲ့ မိတ္ေဆြက ျပန္ေျပာျပမွ ဇာတ္လမ္းအမွန္ကို သိရပါတယ္။

ထမင္းတပြဲကို ႏွစ္ရာ၊ ႏွစ္ရာငါးဆယ္နဲ႔ ေရာင္းတာ ဟုတ္တယ္လို႔ မိတ္ေဆြကဆိုပါတယ္။ ထမင္းတပြဲက ဗုိက္ျပည့္ရံု ပမာဏေတာ့ ပန္းကန္ထဲမွာ ထည့္ေပးတယ္။ ဆန္ကေတာ့ ပုသိမ္လိုေနရာမ်ဳိးမွာ ေစ်းအေပါဆံုး ဆန္လို႔ဆိုပါတယ္။ အဲဒီ ထမင္းေပၚမွာ ပဲဟင္းအရည္က်ဲကို ရြဲရြဲဆမ္းေပးလုိက္ၿပီး ဇြန္းတေခ်ာင္းတပ္ေပးလုိက္တယ္။ အဲတာပါပဲတဲ့။ ဘာဟင္းရန္မွ မပါဘူးလို႔ ဆိုပါတယ္။ ကန္စြန္းရြက္ခ်ဥ္ေရ၊ ငါးပိေရႀကဲေတာင္ မပါဘူးလို႔ ဆိုပါတယ္။ ဟင္းရန္လို႔ ေခၚႏုိင္တာကေတာ့ ဆားထည့္ထားတဲ့ ခြက္ကေလးတခုနဲ႔ ငရုတ္သီးစိမ္းထည့္ထားတဲ့ ပန္းကန္ေလးတခ်ပ္ပဲ ေရွ႔မွာရိွတယ္လို႔ ရွင္းျပပါတယ္။ အဲဒီ ထမင္းဆုိင္ကေလးဟာ တျခားဟင္းအမယ္ေလးေတြလည္း မရိွမဟုတ္ ရိွပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေစ်းအခ်ဳိဆံုး၊ အသက္သာ ဆံုးနဲ႔ စားခ်င္တယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ပဲဟင္းရည္ရြဲရြဲ တမ်ဳိးသာဆမ္းထားတဲ့ ႏွစ္ရာ့ငါးဆယ္တန္ ထမင္းတပြဲျဖစ္ပါတယ္။

အေျခခံ အလုပ္သမားေတြဟာ ရရိွတဲ့ တေန႔တာ လုပ္အားခက နည္းပါးလြန္းတာေၾကာင့္ ဘဲဥဟင္းကိုေတာင္ ေန႔တုိင္း မစားႏုိင္ပါ။ ၾကက္သား၊ ဝက္သားဆိုတာကေတာ့ အိပ္မက္ကမၻာထဲမွာလို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ ဒီၾကားထဲမွာ မိသားစုအေရး ကေလးမ်ားအေရး စတာေတြကလည္း ေန႔တုိင္းရင္ဆုိင္ေနရတဲ့ ကိစၥေတြျဖစ္တာေၾကာင့္ ေငြကို တတ္ႏုိင္သမွ် ေခြ်တာရ ပါတယ္။ ေနမေကာင္းဘူး ဖ်ားတယ္နာတယ္ဆိုရင္ ပိုၿပီးဒုကၡေရာက္ပါတယ္။ ေဆးခန္းကို သြားႏုိင္တဲ့သူက လူနည္းစုသာ သြားႏုိင္ၾကပါတယ္။ နီးစပ္ရာေဆးဆုိင္၊ ကြမ္းယာဆုိင္က အဆင္ေျပမယ္ထင္တဲ့ ေဆးကိုဝယ္ေသာက္ရင္း က်န္းမာေရး ျပႆနာကို ေျဖရွင္းရပါတယ္။ ေနာက္တခ်က္က အိမ္ေထာင္မရိွတဲ့ လူလြတ္ အလုပ္သမားေတြ အေနနဲ႔ကလည္း အိမ္ကေန ထမင္းထုပ္လာတာထက္ အဲဒီဆုိင္ကေလးက ႏွစ္ရာ့ငါးဆယ္တန္ ပဲဟင္းရည္ႀကဲဆမ္း ထမင္းတပြဲဟာ ပိုလို႔အဆင္ေျပေန ပါတယ္။ တဦးထဲသမားမ်ားအေနနဲ႔ ထမင္းခ်က္ဖို႔ ထင္းဝယ္ဦး၊ မီးေသြးဝယ္ဦး၊ မီးေမႊးၿပီးခ်က္ဦး ဆိုတာေတြကို မလုပ္လိုပါဘူး။ ႏွစ္ရာ့ငါးဆယ္တန္ ထမင္းတပြဲကို အဆင္သင့္မွာစားလုိက္တာက ပိုၿပီးအဆင္ေျပ ၾကတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ရတဲ့ လုပ္အားခက နည္းပါးလြန္းတဲ့ သူေတြအတြက္ ဘဲဥဟင္းကိုေတာင္ ေန႔တုိင္းမစားႏုိင္လို႔ ပဲဟင္းရည္ႀကဲဆမ္း ဆန္ၾကမ္းထမင္းတပြဲနဲ႔ ေန႔လည္စာကို ေန႔စဥ္ဆိုသလို ၿပီးလုိက္ရတယ္ဆိုတာ တကယ္တန္း စဥ္းစားၾကည့္မယ္ဆိုရင္ တိရိစၦာန္ထက္ နည္းနည္း ေလာက္ပဲ သာတဲ့ အေျခအေနလို႔ ေျပာရေတာ့မွာပါ။

ကေန႔ ျမန္မာျပည္မွာ လူတခ်ဳိ႔က ဝက္သားနဲ႔ေက်ာ္တဲ့ ေခါက္ဆြဲေက်ာ္ ဒါမွမဟုတ္ ထမင္းေက်ာ္ တပြဲကို တေထာင့္ငါးရာ ေလာက္နဲ႔ ဝယ္စားႏုိင္တဲ့အခ်ိန္မွာ တခ်ဳိ႔ကေတာ့ တရက္လုပ္အားခ တေထာင့္ငါးရာရေအာင္ေတာင္ မနည္းႀကီး ရုန္းကန္ ေနရတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ မနည္းႀကီး ရုန္းကန္ေနရတဲ့ တခ်ဳိ႔ဆိုတာ တကယ္တန္းေတာ့ လူမ်ားစုႀကီးျဖစ္ေနပါတယ္။

အာဏာရပါတီက လူႀကီးတဦးက တေန႔ကို က်ပ္ႏွစ္ေထာင္ဝင္ေငြရိွရင္ ေလာက္ငွတယ္လို႔ေျပာခဲ့ပါတယ္။ တြက္ၾကည့္ရ ေအာင္ပါ။ တေန႔ကို က်ပ္ႏွစ္ေထာင္။ ထမင္းစားေတာ့ ပုသိမ္က ေခ်ာင္ကေလာင္ထဲမွာ ေရာင္းတဲ့ ထမင္းဆုိင္ကေလးက ႏွစ္ရာ့ငါးဆယ္တန္ ပဲဟင္းရည္ဆမ္း ထမင္းမ်ဳိး။ တရက္ကို ႏွစ္ႏွပ္စားရမွာ ဆိုေတာ့ ထမင္းဖိုးသက္သက္ကပဲ တရက္ကို ငါးရာ။ အလုပ္အသြားအျပန္ ကားခမပါေသး။ နံနက္စာ မပါေသး။ ေန႔ခင္းေန႔လည္ ေသာက္မယ့္ လဖက္ရည္ဖိုး မပါေသး။ ေဆးလိပ္ ကြမ္ယာဖိုး မပါေသး။ တေန႔ႏွစ္ေထာင္ဆိုတာ ျဖစ္သလို ပဲဟင္းရည္ႀကဲနဲ႔ စားမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေလာက္ႏိုင္ ပါတယ္။ ပိုေလာက္ငွေအာင္ ညေနစာကို ထမင္းမစားပဲ ဆန္ျပဳတ္ပဲ ေသာက္မယ္ဆိုရင္လည္း ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ လဖက္ရည္ မေသာက္ပဲ ေနဆိုရင္လည္း ေလာက္ငွႏုိင္ပါတယ္။ အဲသလိုသာ ေနၾကစားၾကရမယ္ဆိုရင္ ရေတာ့ရတာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ လူဟာ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ လူအျဖစ္ကေန တိရိစၦာန္သာသာ ဘဝမ်ဳိးကို ေရာက္သြားမွာပါ။ အဲတာမ်ဳိးကိုမွ ဆပ္ဘ္ဟူးမင္းလို႔ မေျပာရင္ ဘယ္လိုေျပာရမွာလဲ။

ရန္ကုန္ၿမိဳ႔ တခုထဲကို ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ လမ္းမေတြေပၚမွာ အဝတ္အစား ခပ္ႏြမ္းႏြမ္းဝတ္ထား သူေတြ၊ အဟာရ ခ်ဳိ႔တဲ့ တာေၾကာင့္ ညိဳးငယ္တဲ့မ်က္ႏွာေတြ၊ ခြန္အားမဲ့သလို ျဖစ္ေနတဲ့ မ်က္လံုးေတြ၊ ဘတ္စ္ကား စပယ္ရာရဲ့ ရုိင္းရုိင္းျပျပ ေအာ္ဟစ္ ေငါက္ငန္းသံေတြနဲ႔ အလုပ္သြားအလုပ္ျပန္ လုပ္ေနရသူေတြ မ်ားလြန္းမက မ်ားလွပါတယ္။ သူတို႔ဟာ တရက္တာ လုပ္အားခကို တိုးေပးလိုျခင္း မရိွတဲ့ အလုပ္ရွင္ေတြဆီမွာ အလုပ္လုပ္ေနရသူေတြပါ။ သူတို႔ေတြဟာ လူေတြျဖစ္ေနေပမဲ့ ဘဝ အဆင့္အတန္းဟာ တိရိစၦာန္ဘဝ ေရာက္မသြားယံု တမယ္ပဲ က်န္ပါေတာ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ တခ်ိန္ထဲမွာလည္း အဖိုးတန္ ႏုိင္ငံျခားျဖစ္ အဝတ္အစား ဝတ္ထားသူေတြ၊ အီတလီလုပ္ ဖာရယ္ရီ ၿပိဳင္ကားတို႔ လမ္ဘာဂီနီ ၿပိဳင္ကားတို႔ကို ေမာင္းၿပီး ေလေအးစက္ ေပးထားတဲ့ ေစ်းႀကီးတဲ့ အထက္တန္းစား စားေသာက္ဆုိင္ေတြ၊ ေကာ္ဖီဆုိင္မွာ ထုိင္ႏုိင္သူေတြကိုလည္း ျမင္ရပါတယ္။ ဘန္ေကာက္၊ စကၤာပူမွာ သြားၿပီး ေစ်းဝယ္ထြက္ သူေတြ၊ ေဆးကုသသူေတြလည္း ရိွပါတယ္။ သူတို႔တေတြ ကေတာ့ လူျဖစ္က်ဴိးနပ္သူေတြလို႔ ဆိုရမွာပါ။

ျပန္ေကာက္ပါ့မယ္။ လူေတြဟာ လူသားဆန္တဲ့ အဆင့္အတန္းနဲ႔အညီ သင့္တင့္ေလွ်ာက္ပတ္စြာ ေနထုိင္စားေသာက္ ပညာသင္ၾကားခြင့္ မရေတာ့ဘူး ဆိုရင္၊ က်န္းမာေရးအတြက္ ေဆးမကုသႏုိင္ေတာ့ဘူးဆိုရင္ တိရိစၦာန္သာသာ ဘဝထက္ ဘာမွ မပိုေတာ့ဘူးလို႔ ေျပာရေတာ့မွာပါ။ ျမန္မာျပည္က လူအမ်ားစုဟာ ဂ်ပန္ေခတ္က ေခြ်းတပ္သားမ်ား ေျပာသလို ေနရစားရတာ တိရိစၦာန္သာသာပါကြာ ဆိုတဲ့ အေျခအေနမ်ဳိးကို ဆုိက္ေရာက္ေနၿပီလား။ အားလံုးဝုိင္းဝန္း စဥ္းစားဖို႔ အထူးလိုအပ္ ေနပါတယ္။ ေနာင္လာေနာက္သား မ်ဳိးဆက္သစ္ေတြကို တိရိစၦာန္သာသာ ဘဝမ်ဳိးေတြထဲမွာ မေနထုိင္ရ ေအာင္ ပထမဆံုး တာဝန္ရိွသူကေတာ့ အုပ္ခ်ဳပ္ေနတဲ့ အစိုးရပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အစိုးရေတြ တုိင္းသူျပည္သားေတြ အေပၚမွာ တာဝန္ေက်ဖို႔ လိုပါတယ္။ ႏုိင္ငံသားအမ်ားစု ရင္ဆုိင္ေနရတဲ့ တိရိစၦာန္သာသာ အေျခအေနမ်ဳိးေတြကို အျမန္ဆံုးရပ္တန္႔ ပစ္ဖို႔ လိုအပ္ေနၿပီလို႔ ေျပာလိုပါေၾကာင္း။

ေဇာ္မင္း
၃ဝ ရက္၊ ဧၿပီလ၊ ၂ဝ၁၅ ခုႏွစ္

ဆက္လက္ဖတ္႐ႈရန္...

Tuesday, May 12, 2015

အနာဂတ္အတြက္ ပူးေပါင္းၾကပါ

ထိုင္း ႏိုင္ငံရဲ့ ႏုိင္ငံေရးနဲ႔ ဒီမိုကေရစီျဖစ္စဥ္ သမုိင္းေၾကာင္းမွာ တခ်ိန္တုန္းက နာမည္ႀကီးလူႀကိဳက္မ်ားသူ တဦးရိွခဲ့ပါတယ္။ သူ႔အမည္ကေတာ့ ပရီဒီဘန္နမ္ေရာင္ လို႔ေခၚပါတယ္။ ပါရဂူ ေဒါက္တာဘြဲ႔ရ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းဆရာတဦး ျဖစ္ပါတယ္။ အခုေခတ္ ထုိင္းႏုိင္ငံမွာ နာမည္ႀကီး တကၠသိုလ္ တခုျဖစ္တဲ့ သမာဆတ္ တကၠသိုလ္ကို ၁၉၃၄ မွာ စတင္ ဦးေဆာင္ တည္ေထာင္ခဲ့သူ တဦးလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒုတိယကမၻာစစ္ အတြင္းမွာ ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္ကို လက္နက္ကုိင္ ေတာ္လွန္ခဲ့တဲ့ "ဆရီထုိင္း" ဆိုတဲ့ ေျမေအာက္ အဖြဲ႔ရဲ့ ေခါင္းေဆာင္လည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒုတိယကမၻာစစ္ မတုိင္မီကာလ ကထဲက
သူဟာ ဂ်ပန္ဆန္႔က်င္ေရး စိတ္ဓာတ္ျပင္းထန္သူလို႔ ဆိုပါတယ္။

ပရီဒီရဲ့ ေနာက္ေၾကာင္းကို ျပန္ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ သူဟာ အဲဒီအခ်ိန္က ထုိင္းႏုိင္ငံရဲ့ ႏုိင္ငံေရးစနစ္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲလိုသူ ထိပ္ပုိင္း စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္တခ်ဳိ႔နဲ႔ နီးစပ္ခဲ့ပါတယ္။ ထုိင္းႏုိင္ငံရဲ့ ထိုအခ်ိန္က ႏုိင္ငံေရးစနစ္ဟာ သက္ဦးဆံပုိင္ပေဒသရာဇ္ စနစ္သာ ျဖစ္ေနဆဲပါ။ ၁၉၃၂ မွာ ပရီဒီ ဦးေဆာင္တဲ့ ဒီမိုကေရစီလုိလားသူ အရပ္သားႏုိင္ငံေရး ေခါင္းေဆာင္မ်ားနဲ႔ စစ္ဗုိလ္ခ်ဳပ္မ်ား အတူပူးေပါင္းၿပီး ဘုရင့္လက္ထဲက အာဏာကို သိမ္းလုိက္ပါတယ္။ သက္ဦးဆံပုိင္ ပေဒသရာဇ္ စနစ္ကို ဖ်က္သိမ္းၿပီး အဂၤလန္ႏုိင္ငံမွာလို စည္းမ်ဥ္းခံ ဘုရင္စနစ္ကို စတင္ထူေထာင္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ပရီဒီနဲ႔ အရင္းအႏီွးဆံုးေသာ အာဏာသိမ္း စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကေတာ့ ပီဘြန္ေဆာင္ကရမ္ ဆိုတဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးျဖစ္ပါတယ္။ သူဟာ တရုတ္ဆန္႔က်င္ေရး စိတ္ဓာတ္ျပင္းထန္သူလို႔ လူသိမ်ားပါတယ္။
စစ္ႀကီးအၿပီးမွာ ပါေမာကၡ ပရီဒီဟာ ထုိင္းႏုိင္ငံရဲ့ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ရႈပ္ေထြးလွတဲ့ ထုိင္းႏုိင္ငံေရး ျဖစ္စဥ္ထဲမွာ သူ႔ရဲ့ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္သက္တန္းဟာ တိုေတာင္းပါတယ္။ ၁၉၄၆ ခုႏွစ္မွာ သူ႔ကို စစ္တပ္က အာဏာသိမ္းတာ ေၾကာင့္ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္အျဖစ္က ႏုတ္ထြက္ခဲ့ပါတယ္။ စကၤာပူမွာ သြားေနပါတယ္။ ၁၉၄၉ မွာေတာ့ ထုိင္းႏုိင္ငံကို စကၤာပူ ကေန လွ်ဴိ႔ဝွက္ ျပန္လာပါတယ္။ တခ်ဳိ႔ေသာ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္မ်ားနဲ႔ ပူးေပါင္းၿပီး လက္ရိွအာဏာသိမ္းထားတဲ့ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္မ်ားကို ျပန္ျဖဳတ္ခ်ဖို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီအစီအစဥ္ဟာ က်ရံႈးခဲ့ရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ပရီဒီဟာ တရုတ္ျပည္မွာ သြားေရာက္ ခုိလႈံပါတယ္။ ေနာက္ပုိင္းမွာေတာ့ ျပင္သစ္မွာ ေျပာင္းေနတာ ၁၉၈၃ ခုႏွစ္ သူကြယ္တဲ့အထိပါပဲ။ သူဟာ ကြန္ျမဴနစ္ အျဖစ္လည္း တံဆိပ္ကပ္ ခံခဲ့ရပါ ေသးတယ္။

ပါေမာကၡ ပရီဒီဟာ သူ႔ေခတ္သူ႔အခါတုန္းက ထုိင္းႏုိင္ငံမွာ နာမည္ႀကီးလူႀကိဳက္မ်ားခဲ့တဲ့ ႏုိင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္တဦး ျဖစ္ခဲ့ ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ေျမရွင္ပေဒသရာဇ္စနစ္ကို ျဖဳတ္ခ်ခဲ့သူ ဒီမိုကေရစီလမ္းစဥ္ ပ်ဳိးေထာင္သူအျဖစ္ လူေတြက ျမင္ပါတယ္။ ႀကိဳက္လည္း ႀကိဳက္ၾကပါတယ္။ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္အျဖစ္လည္း ကာလတို တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ သူ႔မိခင္ႏုိင္ငံကေန ထြက္ခြာသြားရၿပီး ေနာက္ပုိင္းမွာေတာ့ ထုိင္းႏုိင္ငံရဲ့ ႏုိင္ငံေရးေလာကမွာ သူ႔ေလာက္ လူႀကိဳက္မ်ားနာမည္ႀကီးတဲ့ ေခါင္းေဆာင္မ်ဳိး ထပ္မံေပၚေပါက္မလာတာ အခုေခတ္အထိလို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ ထုိင္းႏုိင္ငံရဲ့ ႏုိင္ငံေရးျဖစ္စဥ္မွာ ထူးျခားတာတခုကေတာ့ ေခတ္အဆက္ဆက္ အစိုးရမ်ားဟာ ပါေမာကၡပရီဒီကို ျပည္ေတာ္ျပန္လာဖို႔ ဘယ္တုန္းကမွ မဖိတ္ေခၚတာပါပဲ။ တခ်ိန္ထဲမွာ တျခားေသာ ဒီမိုကေရစီလိုလားသူ၊ စစ္အာဏာရွင္ ဆန္႔က်င္ေရး ထုိင္းႏုိင္ငံေရးသမားမ်ား အေနာက္ႏုိင္ငံမ်ားမွာ ခိုလံႈေနတာလည္း ရိွပါတယ္။ သူတို႔ တေတြကိုေတာ့ ထုိင္းအစိုးရ အဆက္ဆက္က ျပန္လာဖို႔ ဖိတ္ေခၚပါတယ္။ ဒါကေတာ့ ထူးျခားတယ္လို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။

အခုလက္ရိွ ျပည္ေျပး ျဖစ္ေနရတဲ့ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္တပ္ဆင္ လက္ထက္မွာေတာ့ သူလည္း လူႀကိဳက္မ်ားတယ္လို႔ ေယဘူယ် ဆိုႏုိင္ေပမဲ့၊ တႏုိင္ငံလံုး အတုိင္းအတာနဲ႔ ႀကိဳက္ႏွစ္သက္တာမ်ဳိး မဟုတ္တာေၾကာင့္ ပါေမာကၡ ပရီဒီနဲ႔ ႏိႈင္းယွဥ္လို႔ေတာ့ျဖင့္ မရႏုိင္ပါဘူး။ တပ္ဆင္ကို ဆန္႔က်င္တဲ့ အျခားေသာ ႏုိင္ငံေရး အုပ္စုမ်ားကလည္း အင္အားေကာင္းတာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီေနရာမွာ ျဖစ္စဥ္မ်ားကို ျပန္တြက္ခ်က္ၾကည့္တဲ့အခါမွာ ပါေမာကၡပရီဒီ တုိင္းျပည္ကေန ထြက္ေျပးသြားရတဲ့ ေနာက္ပုိင္း သူ႔လို႔ ေအာက္ေျခကစလို႔ လူႀကိဳက္မ်ားတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ ထုိင္းႏုိင္ငံမွာ ထြက္ေပၚလာျခင္း မရိွေတာ့ဘူးလို႔ ဆိုခဲ့ပါတယ္။ ထုိင္းႏုိင္ငံရဲ့ ႏုိင္ငံေရးစနစ္ကလည္း ေနာက္ထပ္ ပရီဒီလို ေခါင္းေဆာင္မ်ဳိး ထပ္မံေမြးဖြားလာျခင္း မရိွေအာင္ တားဆီးခဲ့တာ ေၾကာင့္လို႔လည္း ေျပာႏုိင္ပါတယ္။ လိုရင္းတိုရွင္း ေျပာရရင္ သန္႔စင္တဲ့ သန္႔ရွင္းတဲ့ ဒီမိုကေရစီကိုသာ ဖက္တြယ္တဲ့ ႏုိင္ငံေရး ေခါင္းေဆာင္မ်ဳိး ထပ္မံ ေပၚေပါက္လာဖို႔ ထုိင္းႏုိင္ငံေရးစနစ္က ခြင့္မျပဳေတာ့ပါဘူး။ အုပ္စုလုိက္ အုပ္စုလိုက္ တည္ရိွေနတဲ့ ႏုိင္ငံေရးပါတီေတြ၊ ထုိင္းစစ္တပ္ရဲ့ အခန္းက႑၊ စီးပြားေရးအုပ္စုႀကီးမ်ားနဲ႔ ႏုိင္ငံေရးအုပ္စုမ်ားရဲ့ အျပန္အလွန္ အက်ဳိးစီးပြား ဆက္ႏြယ္မႈ အစရိွတာေတြက အားေကာင္းသထက္ ေကာင္းလာတာေၾကာင့္ ပါေမာကၡပရီဒီလို လူစားမ်ဳိး ေခါင္းေဆာင္မ်ဳိး ဒီဖက္ေခတ္ထုိင္းႏုိင္ငံမွာ ထပ္ထြက္လာဖို႔ ဆိုတာ မျဖစ္ႏုိင္ေတာ့ပါဘူး။

ထုိင္းႏုိင္ငံရဲ့ ႏုိင္ငံေရးျဖစ္စဥ္ကို ေလ့လာၿပီးေတာ့ ျမန္မာျပည္အတြက္လည္း စဥ္းစားမိတဲ့အခါ ျမင္လာတဲ့ ကိစၥရပ္တခု ရိွလာ ပါတယ္။ အဲတာကေတာ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ အလြန္ကာလေတြမွာ ျမန္မာျပည္ႏုိင္ငံေရးဟာ ဘယ္လိုပုံစံနဲ႔ တည္ရိွလာႏုိင္မလဲဆိုတဲ့ အခ်က္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ေဒၚစုဟာ ျမန္မာျပည္ လူထုအမ်ားစုရဲ့ ေထာက္ခံမႈကို ရရိွေနဆဲ ေခါင္းေဆာင္တဦး ျဖစ္ပါတယ္။ ပရီဒီလိုပဲ ဒီမိုကေရစီေခါင္းေဆာင္ တဦး ျဖစ္ပါတယ္။ ေဒၚစုဟာ ပရီဒီလိုေတာ့ ျပည္ေျပး ျဖစ္ရဖို႔ အေျခအေန မရိွဘူးလို႔ တြတ္ဆမိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေဒၚစုဟာ အခုလာမယ့္ ဇြန္လဆိုရင္ အသက္ ၇ဝ ျပည့္ေတာ့ မွာပါ။ က်န္းမာေရး ေကာင္းေနေသးတယ္ဆိုရင္ အသက္ ၇၅ ေလာက္အထိ ႏုိင္ငံေရးမွာ ဦးေဆာင္ႏုိင္ေသးတယ္လို႔ အၾကမ္းဖ်ဥ္း ေျပာႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေဒၚစု အသက္ ၈ဝ၊ ၈၅ ေလာက္ ေရာက္ရင္ေတာ့ သူေပးႏုိင္တဲ့ ႏုိင္ငံေရး ဦးေဆာင္မႈဟာ အေပၚယံ ေလာက္မွာပဲ ရိွႏုိင္ေတာ့မွာပါ။ အသက္ႀကီးလာရင္ သဘာဝအရ အက်ဖက္ကို ေရာက္လာတာ ဟာ ဓမၼတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

အဲဒီေတာ့ ေမးစရာ ျဖစ္လာတာက ေဒၚစု အလြန္မွာ ဘယ္သူေတြဟာ ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရး ေခါင္းေဆာင္ေတြ ျဖစ္လာႏုိင္မလဲ။ ေဒၚစု ေလာက္ေကာ ခ်စ္ခင္ၾကည္ညိဳသူ၊ ႏွစ္သက္သူ မ်ားပါ့မလား။ အကယ္၍ ေဒၚစုေလာက္ အျပည့္အဝ လူႀကိဳက္မမ်ား ရင္ေတာင္ ေဒၚစု တဝက္ေလာက္ ခ်စ္ခင္ၾကည္ညိဳသူ မ်ားရင္လည္း မဆိုးေသးဘူးလို႔ ေျပာႏုိင္ပါေသးတယ္။ ေဒၚစု တဝက္ ေလာက္ ေအာက္ေျခထုကစလို႔ လူခ်င္လူခင္မ်ားတဲ့ ႏုိင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ေလာက္မ်ား ရိွမလဲလို႔ တြက္ခ်က္ၾကည့္တဲ့ အခါမွာ စိတ္ပ်က္ဖြယ္ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ တဦးမွ ရိွမေနတာကို သြားေတြ႔ရပါတယ္။ ဒါဟာ ဘယ္လိုမွာ ဖံုးကြယ္ထားလို႔ မရတဲ့ အေျခအေနပါ။ ႏုိင္ငံသားတုိင္း ဒီအေျခအေနကို သိထားဖို႔ လိုပါတယ္။ တဖက္မွာ ရိွေနတဲ့ ၿပိဳင္ဖက္က ဒီအေျခအေနကို သတိထားမိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အခ်ိန္ဆြဲဗ်ဴဟာနဲ႔ နည္းနာေတြကို သံုးေနတာ အထင္အရွားျမင္ေနပါတယ္။ အဲတာေၾကာင့္ အေျခခံဥပေဒ ျပင္ဆင္ေရးကို အခ်ိန္ဆြဲေနတာ ျဖစ္ပါတယ္။

လူတုိင္းလူတုိင္းဟာ လူသားပီသစြာ လြတ္လပ္စြာေရြးခ်ယ္ပုိင္ခြင့္ ရိွပါတယ္။ အခု ၈၈ ေက်ာင္းသားေဟာင္းမ်ား ပြင့္လင္း အုပ္စု အတြင္းက ေခါင္းေဆာင္မ်ားကို လူေတြက ေဒၚစုနဲ႔ ပူးေပါင္းၿပီး ေဆာင္ရြက္တာမ်ဳိး ျဖစ္ေစခ်င္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔ရဲ့ ေရြးခ်ယ္မႈ သို႔မဟုတ္ ေဒၚစုနဲ႔ တိတိပပ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မယ္ ဆိုတာမ်ဳိးကိုေတာ့ အခုအထိ မၾကားရေသး ပါဘူး။ အကယ္၍ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ျခင္း မရိွဘူးဆိုရင္လည္း သူတို႔ရဲ့ လြတ္လပ္တဲ့ ေရႊးခ်ယ္မႈသာ ျဖစ္ပါတယ္။
ႏုိင္ငံေရးေၾကာင့္ ေထာင္က်တုိင္း ေထာင္ကထြက္လာရင္ ႏုိင္ငံေရး ျပန္လုပ္ရမယ္၊ ႏုိင္ငံေရးပါတီ ဝင္ရမယ္လို႔ ဘယ္သူကမွ သတ္မွတ္မထားပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့ အေျခအေနကိုက ဒီလိုလူေတြ ႏုိင္ငံေရးမွာ ထဲထဲဝင္ဝင္ လုပ္ကုိင္ဖို႔ ျပဌာန္းေနတယ္လို႔ ျမင္ပါတယ္။ ၈၈ ေက်ာင္းသားေဟာင္း ေခါင္းေဆာင္မ်ား ဘာေၾကာင့္ ေဒၚေအာင္ဆန္း စုၾကည္နဲ႔ ပူးေပါင္းလုပ္ေဆာင္ဖို႔ ေႏွးေကြးေနတာလဲ။ ေဒၚစုက မကမ္းလွမ္းလို႔လား။ ဒါမွမဟုတ္ အန္အယ္ဒီ အတြင္းက လူႀကီးပုိင္း ေခါင္းေဆာင္တခ်ဳိ႔က ၈၈ ေက်ာင္းသားေဟာင္း ေခါင္းေဆာင္ေတြ ဝင္လာမွာကို မလုိလားတဲ့ အေနအထား ရိွေနလို႔လား။ ဒါမွမဟုတ္ ၈၈ ေက်ာင္းသားေဟာင္း ေခါင္းေဆာင္မ်ား ကိုယ္တုိင္က အဲသလို ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္လုိက္ရင္ လက္ရိွတည္ရိွေနတဲ့ ေခါင္းေဆာင္မႈထက္ နိမ့္ဆင္း သြားႏုိင္တာေၾကာင့္ တြန္႔ဆုတ္ေနတာလား။ ဒါမွမဟုတ္ အခုတည္ရိွ ေနတဲ့ သက္ေတာင့္သက္သာဇံုကေလး ထဲမွာပဲ ဆက္ၿပီး ေနလိုတာေၾကာင့္လား။ ေမးစရာေတြ မ်ားပါတယ္။

ဒီစကားေတြကို ေျပာေန၊ ေရးေနရတာက ေဒၚစု အလြန္ကာလမွာ အနာဂတ္ ျမန္မာျပည္အတြက္ ေနာက္ထပ္ ဒီမိုကေရစီ ေရး ေခါင္းေဆာင္ေတြ ေပၚေပါက္မလာမွာကို စိုးရိမ္လို႔ ေျပာတာျဖစ္ပါတယ္။ မ်ဳိးဆက္ျပတ္သြားတယ္ ဆိုတဲ့ အေျခအေန ဟာ ပညာေရး၊ က်န္းမာေရး ကိစၥေတြမွာသာမက ႏုိင္ငံေရးမွာလည္း ေခါင္းေဆာင္ေကာင္း မ်ဳိးဆက္ျပတ္သြားမွာကို စိုးရိမ္ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ ေျပာစရာေတြကေတာ့ ရိွလာပါတယ္။ အဲတာက ေဒၚစု ဦးေဆာင္ေနတဲ့ အန္အယ္ဒီ ပါတီအတြင္းမွာေကာ မ်ဳိးဆက္သစ္ ေခါင္းေဆာင္ေမြးထုတ္မႈ အေျခအေန ေကာင္းပါရဲ့လား။ ဘယ္လို အေၾကာင္းနဲ႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ျမန္မာျပည္မွာ လူမ်ားစုႀကီးဟာ ေဒၚစု ဦးေဆာင္တဲ့ အန္အယ္ဒီ ပါတီကို လာမယ့္ေရြးေကာက္ပြဲမွ မဲေပးၾကမွာပါ။
သို႔ေသာ္လည္း ေမးစရာေတြကလည္း ရိွလာပါတယ္။ အကယ္၍ ၉၅ (စ) ကို ျပင္ဆင္ခြင့္ရလို္႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ သမၼတ ျဖစ္ႏုိင္ေခ်ရိွၿပီ ဆိုပါစို႔။ ကာကြယ္ေရးဝန္ႀကီး၊ ႏုိင္ငံျခားေရးဝန္ႀကီး၊ ဘ႑ာေရးဝန္ႀကီး၊ ျပည္ထဲေရးဝန္ႀကီး၊ နယ္စပ္ေရးရာဝန္ႀကီး စတဲ့ တာဝန္ေတြကို အန္အယ္ဒီက ဘယ္သူေတြက ထမ္းေဆာင္မွာလဲ။ ဗဟိုဘဏ္ရဲ့ ဥကၠ႒ အျဖစ္ ဘယ္သူ႔ကို ခန္႔ထားမွာလဲ။ ဒီနယ္ပယ္နဲ႔ ပညာရပ္ကို နည္းလည္ကြ်မ္းက်င္တဲ့သူ ရွာေတြ႔ထားၿပီးၿပီလား၊ ရာထားထားတာ ရိွသလား။ ႏုိင္ငံေရးကို ထဲထဲဝင္ဝင္ စိတ္ဝင္စားသူေတြအဖုိ႔ အစရိွသျဖင့္ ကိစၥေတြကို နားစြင့္ေနၾကပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေရြးေကာက္ပြဲ က်င္းပဖို႔ ခုႏွစ္လ ေလာက္သာလိုေတာ့ေပမယ့္ ဘာသံမွ ထြက္မလားေသးတာေၾကာင့္ အားမလိုအားမရ ျဖစ္ၾကပါတယ္။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ အန္အယ္ဒီ အဖြဲ႔ဝင္မ်ားကို တုိက္တြန္းလိုပါတယ္။ အင္အားသစ္မ်ား အျမန္ဆံုးထပ္မံစုေဆာင္း ျဖည့္ဆည္းဖို႔ လုိေနပါၿပီ။ အဖြဲ႔အစည္းခ်င္း တခ်ိန္က မတူခဲ့ေပမယ့္ အခုအခ်ိန္မွာ လက္တြဲလို႔ရႏုိင္တဲ့ သူမ်ား၊ ေခါင္းေဆာင္ မ်ားနဲ႔ အျမန္ဆံုးလက္တြဲၾကပါလုိ႔ ေျပာလိုပါတယ္။ အလားတူပဲ ၈၈ မ်ဳိးဆက္ေက်ာင္းသားေဟာင္း ေခါင္းေဆာင္မ်ား အေနနဲ႔လည္း ေဒၚစုဦးေဆာင္တဲ့ အန္အယ္ဒီနဲ႔ ဒုတ္ဒုတ္ထိ လက္တြဲလုပ္ကုိင္ဖို႔ လိုအပ္ေနၿပီလို႔ အႀကံေပးလို ပါတယ္။ အခုလို ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ၾကဖို႔ အႀကံေပးတာဟာ အခုလာမယ့္ ေရြးေကာက္ပြဲ တခုထဲအတြက္ မဟုတ္ပါဘူး။ ေနာင္အနာဂါတ္ ျမန္မာျပည္မွာ ဒီမိုကေရစီ လိုလားတဲ့ ျမတ္ႏုိးတဲ့ ေခါင္းေဆာင္မ်ဳိးဆက္ ျပတ္ေတာက္ မသြားဖို႔ အတြက္လည္း ျဖစ္တယ္ဆိုတာ ထပ္ေလာင္းေျပာလုိပါေၾကာင္း။

ေဇာ္မင္း
၂ ရက္၊ ေမလ၊ ၂ဝ၁၅ ခုႏွစ္

ဆက္လက္ဖတ္႐ႈရန္...

Friday, May 1, 2015

ဒီတခါတင္ေနတဲ့အေႂကြးက ဆယ္သိန္း

ျမန္မာျပည္မွာ ေက်းလက္ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးဟာ အခုအထိ အဓိကက်တယ္လို႔ ေျပာတုိင္း ဒီလူဟာ ကြန္ျမဴနစ္လား၊ လက္ဝဲေၾကာင္ လားဆိုၿပီး လူတခ်ဳိ႔ရဲ့ အၾကည့္ခံရပါတယ္။ ေက်းလက္ကိုအေျခခံတဲ့ ကိစၥရပ္မ်ားနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ ဒီလိုခ်ဥ္းကပ္မႈမ်ဳိးဟာ လက္ဝဲေတြပဲ လုပ္ေလ့ရိွတယ္လို႔ အထင္ခံရေလ့ ရိွပါတယ္။ တခ်ဳိ႔ကက်ေတာ့ ဒီကိစၥနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ လက္ဝဲ ဘာညာ စတာမ်ဳိးလို႔ေတာ့ မထင္ဘူး။ ဒါေပမဲ့ ေက်းလက္ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးဆိုတာ တျခားေသာ ၿမိဳ႔ျပကူးသန္းေရာင္းဝယ္ေရး၊ စက္မႈလုပ္ငန္း စတာေတြေလာက္ အေရးမပါဘူးလို႔ ထင္ျမင္ေလ့ရိွပါတယ္။ ဆိုလိုတာကေတာ့ ေတာကေတာ့ ေတာက်မွာပဲ။ တိုးတက္မႈ နိမ့္ေနတာက သဘာဝပဲလို႔ ထင္ျမင္ယူဆသူေတြ ရိွပါတယ္။

ႏုိင္ငံတခုခ်င္းစီမွာ မတူညီတဲ့ သဘာဝေတြရိွပါတယ္။ ဥပမာ စကၤာပူလို ႏုိင္ငံမ်ဳိးမွာ ေက်းလက္ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးလို႔ သြားေျပာရင္ လူရယ္စရာ ျဖစ္မွာပါ။ ဘာေၾကာင့္တုန္းဆိုေတာ့ မူလသဘာဝကို၌က လယ္သမားမရိွသလို ေက်းလက္ဆိုတဲ့ ေဒသမ်ဳိး လည္း မရိွတာေၾကာင့္ပါ။ ႏုိင္ငံေသးတာလည္း ပါတာေပါ့။ ႏုိင္ငံေသးတာေၾကာင့္ ကူးသန္းေရာင္းဝယ္ေရးကို အဓိက ထားပါတယ္။ ႏုိင္ငံတကာက စီးပြားေရး အဖြဲ႔အစည္း ႀကီးငယ္လတ္ေတြ အေျခစိုက္ခြင့္ ျပဳပါတယ္။ အဲဒီ ႏုိင္ငံတကာ စီးပြားေရးအဖြဲ႔ အစည္းေတြအေပၚမွာ အမ်ဳိးစံုတဲ့ ဝန္ေဆာင္မႈေပးတဲ့ လုပ္ငန္းေတြလုပ္ပါတယ္။

ထုိင္းနဲ႔ မေလးရွားလို ႏုိင္ငံမ်ဳိးမွာေတာ့ ႏုိင္ငံတကာ ကူးသန္းေရာင္းေရး လုပ္ငန္းေတြ တည္ရိွေနသလို၊ စက္မႈပုိင္းဆုိင္ရာ မွာလည္း အေနာက္ႏုိင္ငံမ်ားကို မမီေသးေသာ္လည္း အေတာ္ေလး ထြန္းကားလာေနပါတယ္။ တခ်ိန္ထဲမွာလည္း ေက်းလက္ေဒသနဲ႔ လယ္သမားဆိုတဲ့ အဝန္းအဝုိင္းလည္း ဆက္လက္တည္ရိွေနပါတယ္။ စုိက္ပ်ဳိးေရးလုပ္ငန္း ဆိုတာ ေက်းလက္ကို အေျခခံရတာ ျဖစ္တာေၾကာင့္ လယ္သမားလူတန္းစားကို ပစ္မထားပဲ အစိုးရမ်ားအေနနဲ႔ ပံ့ပိုးကူညီ ရပါတယ္။ နည္းပညာ၊ လွ်ပ္စစ္စြမ္းအင္၊ ဓာတ္ေျမၾသဇာ၊ လယ္ယာသံုး စက္မႈပစၥည္းေထြေထြနဲ႔ ထြက္လာတဲ့ စုိက္ပ်ဳိး ကုန္ေတြကို ျပည္တြင္းေစ်းကြက္ ႏုိင္ငံတကာ ေစ်းကြက္ေတြမွာ အျမတ္ရရိွေအာင္ အစိုးရလုပ္သူက ဖန္တီးရွာေဖြ ေပးပါတယ္။ ဥပမာ ထုိင္းဆန္ဟာ ကေန႔ ကမၻာတလႊားမွာ ေနရာယူထားႏုိင္တာကို ၾကည့္ရင္ သိသာပါတယ္။ ထုိင္းႏုိင္ငံမွာ ေက်းလက္ဆိုတာ ဆက္လက္တည္ရိွ ေနပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ မ်ဳိးဆက္သစ္လူငယ္ေတြကေတာ့ ၿမိဳ႔ႀကီးျပႀကီး ေတြကို ထြက္ခြာၿပီး အလုပ္အကုိင္ ရွာေဖြတာ ျမင့္မားလာ တာေၾကာင့္ ေက်းလက္ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းဟာ ေရွးတုန္းကနဲ႔ ႏိႈိင္းစာရင္ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ေသးငယ္စလာပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ လံုးလံုးေတာ့ ေပ်ာက္ပ်က္သြား ျခင္းမရိွပါဘူး။

အိႏိၵယႏုိင္ငံကို ၾကည့္လုိက္ရင္လည္း သေဘာျခင္းတူေနတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ ေက်းလက္ေဒသနဲ႔ ေက်းလက္ လူ႔အဖြဲ႔ အစည္းဟာ ထုႀကီးထည္ႀကီးနဲ႔ တည္ရိွေနတုန္းပါ။ ဒါေၾကာင့္ အိႏိၵယအစိုးရဟာ ေက်းလက္ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးအတြက္ နည္းမ်ဳိးစံု သံုးၿပီး မျဖစ္မေန ေဆာင္ရြက္ပါတယ္။ ျမန္မာအစိုးရလို လယ္သိမ္းေျမသိမ္း လယ္သမားေထာင္ခ်တဲ့ ႏုိင္ငံမ်ဳိး မဟုတ္ဘူး ဆိုတာ ျမင္ရပါတယ္။ အိႏိၵယအစိုးရဟာ စုိက္ပ်ဳိးေရးအမီျပဳေနတဲ့ လယ္သမားလူတန္းစားရဲ့ စီးပြားေရး၊ လူမႈေရး၊ ပညာေရး၊ က်န္းမာေရး ၿပိဳဆင္းမသြားရေအာင္ ဂရုတစုိက္လုပ္ပါတယ္။ ေက်းလက္လူ႔အဖြဲ႔အစည္းက ထုထည္ ႀကီးမား တာေၾကာင့္ ၿပိဳဆင္းသြားတယ္ဆိုရင္ တုိင္းျပည္နစ္နာတာနဲ႔ အတူတူျဖစ္တာေၾကာင့္ ဂရုစုိက္တာ ျဖစ္ပါတယ္။

တခ်ိန္ထဲမွာလည္း တသီးပုဂၢလ စက္မႈလုပ္ငန္းေတြ တိုးတက္လာေအာင္လည္း လမ္းဖြင့္ေပးပါတယ္။ ကန္႔သတ္ထားတာ မ်ဳိး မရိွပါဘူး။ ကန္႔သတ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္တာ မရိွဘူးဆိုေပမယ့္ ေငြရွင္ေၾကးရွင္ေတြ လုပ္ခ်င္သလို မလုပ္ႏုိင္ေအာင္ေတာ့ ေစာင့္ၾကည့္ ထိန္းညိႇပါတယ္။

ကေန႔ေခတ္မွာေတာ့ ကြန္ျပဴတာ ေဆာ့ဝဲပရိုဂရမ္ေတြ ေရးဆြဲတဲ့ ပညာရပ္နဲ႔ လုပ္ငန္းက ႀကီးမားသထက္ ႀကီးမားလာပါ တယ္။ ႏုိင္ငံတကာတန္းမီတဲ့ အိႏိၵယႏုိင္ငံသား ကြန္ျပဴတာပညာရွင္ေတြ တိုးပြားလာပါတယ္။ အေမရိကန္ႏုိင္ငံက စီလီကြန္ဗယ္လီမွာ အိႏိၵယႏုိင္ငံသား ကြန္ျပဴတာပညာရွင္ေတြ တစတစ စိုးမိုးလာေနပါတယ္။ အိႏိၵယႏုိင္ငံရဲ့ အားသာခ်က္က ေက်းလက္ေဒသနဲ႔ ေက်းလက္လူ႔အဖြဲ႔အစည္း ႀကီးႀကီးမား ဆက္လက္တည္ရိွေနသလို စက္မႈလုပ္ငန္း ေတြလည္း ေထာင္တက္လာေနပါတယ္။ တဖက္က အရမ္းျမင့္တက္ေနၿပီး ေနာက္တဖက္က အရမ္းနိမ့္က်ေနတာမ်ဳိး မရိွပါ။ ဒီရလဒ္က ပညာေရးစနစ္ တည္ၿငိမ္ၿပီး ေကာင္းမြန္အေျခခုိင္ခဲ့တာက အေရးႀကီးတဲ့ ေသာ့ခ်က္ ျဖစ္ခဲ့တာေၾကာင့္ပါ။

ျမန္မာျပည္လို စစ္တပ္တခုထဲရဲ့ က႑ကို ေဇာင္းေပးခဲ့တဲ့ ႏုိင္ငံေရးစနစ္မ်ဳိး မက်င့္သံုးဘဲ ဒီမုိကေရစီလမ္းစဥ္ကို ေဇာင္း ေပးခဲ့တဲ့ ရလဒ္ေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။ စက္မႈလုပ္ငန္းေတြ အရိွန္အဟုန္နဲ႔ တိုးတက္လာေနတဲ့၊ ညဴကလီးယား လက္နက္ပါ ပုိင္ဆုိင္ေနတဲ့ ကေန႔ အိႏိၵယႏုိင္ငံမွာ ေက်းလက္လူ႔အဖြဲ႔အစည္းဆုိတာ ဆက္ရိွေနေသးသလို ေက်းလက္ဖြံ႔ၿဖိဳးေရး ဆိုတာကိုလည္း မေမ့မေလွ်ာ့ဘဲ ေဆာင္ရြက္ေနတာ ေတြ႔ရပါတယ္။

ေတာင္အာရွႏုိင္ငံေတြ၊ အေရွ႔ေတာင္အာရွႏုိင္ငံေတြ (စကၤာပူနဲ႔ ဘရူႏုိင္း ႏုိင္ငံမ်ားကလြဲလို႔) မွာ ေက်းလက္ လူ႔အဖြဲ႔အစည္း ဆိုတာ အင္အားေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ဆက္လက္တည္ရိွေနပါတယ္။ အေရွ႔အာရွႏုိင္ငံမ်ားထဲက ဂ်ပန္နဲ႔ ေတာင္ကုိရီးယား ႏုိင္ငံမ်ားမွာေတာ့ ေက်းလက္ဆိုတာ ဆက္လက္တည္ရိွေနေသးေပမယ့္ ထုထည္ေသးသြားပါၿပီ။ စုိက္ပ်ဳိးေရးကို မီွခိုရတဲ့ ဂ်ပန္လယ္သမား ကိုရီးယား လယ္သမား လူတန္းစားဟာ ၿမိဳ႔ေနလူတန္းစားထက္ လူဦးေရအရ ေသးငယ္သြားတာကို ဆိုလိုျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အတုိင္းအတာ တခုအရ ေက်းလက္ေဒသဟာ ဆက္လက္တည္ရိွေနပါတယ္။

ဒုတိယကမၻာစစ္ မတုိင္ခင္က ဂ်ပန္ႏုိင္ငံမွာ ေက်းလက္ေန လူဦးေရဟာ ၿမိဳ႔ေနလူဦးေရထက္ ပိုမ်ားခဲ့ပါတယ္။ စုိက္ပ်ဳိးေရး ကို အမီျပဳတဲ့ လယ္သမားယာသမား လူတန္းစားမ်ားခဲ့တာပါ။ စစ္ႀကီးအတြင္း အာရွတုိက္က ႏုိင္ငံအေတာ္မ်ားမ်ားကို ဂ်ပန္ေတြ သိမ္းပုိက္တုန္းက ပါဝင္ခဲ့တဲ့ ေအာက္ေျခဂ်ပန္စစ္သားအမ်ားစုဟာ လယ္ကြင္းေတြထဲကေန မျဖစ္မေန စစ္ထဲကို ဝင္လာရတဲ့ သူမ်ား ျဖစ္ပါတယ္။ စစ္ႀကီးၿပီးေတာ့ စက္မႈလုပ္ငန္းေတြ အရိွန္အဟုန္ျမင့္မားေအာင္ ေဆာင္ရြက္မယ္လို႔ ဂ်ပန္အစိုးရက ဆံုးျဖတ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ရိုးရာအရ အလြန္အင္မတန္ ခ်မ္းသာတဲ့ ေျမပုိင္ရွင္ႀကီးေတြဆီက လယ္ေတြကို အစိုးရက ဝယ္ယူၿပီး ေဒသခံေျမမဲ့ လယ္သမားေတြကို ေဝျခမ္းပါတယ္။ ပထမေတာ့ ေျမရွင္ႀကီးေတြက သူတို႔ေျမေတြကို မေရာင္းလိုပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ မေရာင္းရင္လည္း အစိုးရက သိမ္းမွာဆိုေတာ့ ေရာင္းရပါတယ္။

ဒီေတာ့ အစိုးရဖက္က ဘာျပန္လုပ္ေပးသလဲဆိုေတာ့ ေျမရွင္ႀကီးေတြ သူတို႔ေျမကို ေရာင္းခ်ၿပီး စြန္႔လႊတ္လုိက္ရတဲ့အတြက္ ေျမေရာင္းလို႔ရတဲ့ ေငြမ်ားကို စက္မႈလုပ္ငန္းေတြမွာ ရင္းႏီွးျမဳတ္ႏွံေစပါတယ္။ ေနာက္ပုိင္းမွာေတာ့ စက္မႈလုပ္ငန္းမ်ားမွာ ရင္းႏီွးျမႇဳပ္ႏွံျခင္းဟာ စိတ္ခ်ေသခ်ာမႈရိွတယ္ ဆိုတာ ျမင္လာပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဂ်ပန္ေျမပုိင္ရွင္ေတြဟာ တဆင့္ျခင္း ဆိုသလို ေျမရွင္ဘဝကို စြန္႔လႊတ္ၿပီး စက္မႈလုပ္ငန္းရွင္ေတြ ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ အခု ေျမယာေတြကို အစုလုိက္အၿပံဳလုိက္ ပုိင္ဆုိင္ေနတဲ့ ေျမပုိင္ရွင္ႀကီးေတြရိွပါတယ္။ ဘယ္သူေတြပါလဲ။ တေခတ္တခါက ဂ်ပန္ေျမပုိင္ရွင္ ႀကီးေတြလုိ ေရွးႏွစ္ေပါင္း ေလးငါးရာကတည္းက အစဥ္အဆက္ ပုိင္ဆုိင္တာမ်ဳိးလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ေနာက္ပုိင္းကာလၾကမွ ဇြတ္အတင္းသိမ္းယူလို႔ ပုိင္တာမ်ဳိးလား ဆန္းစစ္ၾကည့္ဖို႔ လိုပါတယ္။ ဂ်ပန္ေျမရွင္ေတြက သူတို႔ပုိင္ဆုိင္တဲ့ လယ္ယာေျမကို လယ္မဲ့ယာမဲ့ လယ္သမားေတြဆီ ေရာက္ေစခဲ့ပါတယ္။ ေျမရွင္ကေန စက္မႈလုပ္ငန္းရွင္ေတြ ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။

ျမန္မာျပည္မွာက ေျပာင္းျပန္ပါ။ အခုေခတ္အထိ ေျမမဲ့လယ္သမားေတြကို ေျမယာျပန္လည္ေဝျခမ္းရမယ့္အစား လယ္သမားဆီက လယ္ေျမ ယာေျမေတြကို သိမ္းေကာင္းေနတုန္းပါ။ ဒီလိုျဖစ္ေနတာက ဘာကို ျပေနသလဲဆိုရင္ ျမန္မာျပည္မွာ အဆင့္ဆင့္ေသာ စက္မႈလုပ္ငန္းမ်ား တုိးတက္လာဖို႔အတြက္ ေသခ်ာတဲ့ အေျခအေနတရပ္ မရိွေသးဘူး ဆိုတာကို မီးေမာင္းထိုးျပေနတာပါ။

ေကာင္းပါၿပီ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ စက္မႈလုပ္ငန္းဖြံ႔ၿဖိဳးလာဖို႔ အေျခအေနက မေပးေသးဘူးရင္ဆိုရင္ စုိက္ပ်ဳိးေရးကို အေျခခံေနတဲ့ ေက်းလက္ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးကို ပိုၿပီးဦးစားေပး မလုပ္သင့္ဘူးလားလို႔ ေမးစရာ ျဖစ္လာပါတယ္။ တခါ ေက်းလက္ဖြံ႔ၿဖိဳးဖို႔ လုပ္မယ္ ဆိုေတာ့ ေငြကလိုလာပါတယ္။ သမဝန္ႀကီးက တရုတ္ဆီက အတိုးမ်ားတဲ့ ေငြေၾကးေခ်းယူမႈ လုပ္ပါတယ္။ အဲသလို အတိုး မ်ားတဲ့ ေခ်းေငြဟာ ေက်းလက္ေဒသ ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးအတြက္ အမွန္တကယ္ အလုပ္မျဖစ္ႏုိင္ဘူးဆိုတာ လူတုိင္း သေဘာေပါက္ ေနပါတယ္။ ဒီၾကားထဲ အဲဒီေခ်းေငြကို လည္သလိုလုပ္စားမယ့္ ဆုိင္ရာပုိင္ရာေတြကလည္း ရိွပါေသးတယ္။

အဲသလိုဆိုေတာ့ စီးပြားေရး ပညာရွင္ေခၚၿပီး တြက္ခ်က္ခုိင္းစရာေတာင္ မလုိပါဘူး။ ပရမ္းပတာ စီမံမႈေအာက္က အတိုးမ်ား တဲ့ ေခ်းေငြကို တေန႔ ျပန္ဆပ္ရတဲ့အခါ ကိုယ့္ဖက္ပဲ နာမယ္ဆိုတာ အားလံုးျမင္ေနၾကပါတယ္။ သမဝန္ႀကီးရဲ့ စဥ္းစား ေမွ်ာ္ျမင္မႈဟာ ဘယ္ေလာက္ တိမ္သလဲ ဆိုတာ ျမင္ရပါတယ္။ အဂၤလိပ္လိုဆိုရင္ေတာ့ Common sense ေလာက္ေတာင္ မရိွဘူးလို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။

အခုကမၻာ့ဘဏ္က ေက်းလက္ေဒသဖြံ႔ၿဖိဳးေရးအတြက္ အတုိးမဲ့ေခ်းေငြေပးဖို႔ ျဖစ္လာပါတယ္။ ၾကားရတဲ့ သတင္းမ်ားအရ ေတာ့ အေမရိကန္ေဒၚလာ သန္းေပါင္း ၁၆ဝဝ အထိ ပမာဏမ်ားတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ႏွစ္အလုိက္ေပးသြားမယ္လို႔ ၾကားရပါတယ္။ နည္းနည္းေနာေနာ မဟုတ္ပါ။ စုိက္ပ်ဳိးေရး အတြက္သာ မဟုတ္ဘဲ၊ ေက်းလက္မွာ လွ်ပ္စစ္မီးရရိွေရး၊ က်န္းမာေရး စတဲ့က႑ေတြ အတြက္လည္းပါဝင္ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ အဲသေလာက္ ပမာဏမ်ားျပားလွတဲ့ ေငြေၾကးကို ဘယ္သူေတြက ဘယ္လိုစီမံမွာလဲဆိုတဲ့ ကိစၥျဖစ္ပါတယ္။ ေခတ္အဆက္ဆက္ အစိုးရမ်ား လက္ထက္ကလုိ ပလုိင္း ေပါက္နဲ႔ဖားေကာက္သလို ျဖစ္ၾကဦးမွာလား။ အမွန္တကယ္ အကူအညီလုိအပ္ေနတဲ့ လယ္သမားေတြ လက္ထဲ အဲသည့္ေငြက ဒုတ္ဒုတ္ထိ ေရာက္မွာလား။ ဒါမွမဟုတ္ ဘာေကာ္မတီ ညာေကာ္မတီနဲ႔ ဟိုဝန္ႀကီးဌာန ဒီဝန္ႀကီးဌာနေတြ အၾကားမွာ ဇီးသီးဗန္းႀကီး ေမွာက္က်ဦးမွာလား။ ေနာက္တခ်က္ကလည္း လယ္သမားေတြလက္ထဲ အမွန္တကယ္ေရာက္ဖို႔ လိုတယ္လို႔ ေထာက္ျပေတာ့ ေခတ္သစ္ေျမပုိင္ရွင္ႀကီးေတြက တျခားဟုတ္ရိုးလား က်ေနာ္တို႔က အဲဒီလယ္ေျမေတြ ပုိင္ဆုိင္တဲ့ လယ္သမားေတြပါလို႔ ရိုက္စားလုပ္ၾကဦးမွာလား။

အတုိးမဲ့ေခ်းတဲ့ေငြဆိုေပမယ့္ ေခ်းေငြဆိုတာ တေန႔ျပန္ဆပ္ရမယ္ဆိုတာ ေမ့ထားလို႔ မျဖစ္ပါဘူး။ အခုေတာင္ အစိုးရ အေျပာ အရ ႏုိင္ငံသားတဦးခ်င္းစီမွာ တင္ေနတဲ့ ႏုိင္ငံျခားေႂကြးၿမီဟာ က်ပ္ေငြငါးသိန္းခန္႔စီ ရိွတယ္လို႔ ေျပာထားတယ္ မဟုတ္လား။ ေက်းလက္ေဒ ဖြံ႔ၿဖိဳးတုိးတက္ေရးအတြက္ ကမၻာ့ဘဏ္က ေခ်းမဲ့ အတုိးမဲ့ေငြေၾကးဟာ ဘယ္ေလာက္အထိ အက်ဳိးရိွရိွ သံုးစြဲမယ္ ဆိုတာကို အစိုးရအေနနဲ႔ ပြင့္လင္းျမင္သာမႈရိွရိွ ႏုိင္ငံသားမ်ားကုိ ခ်ျပဖို႔လိုတယ္လို႔ ေထာက္ျပလို ပါတယ္။ အဲသလိုမွ မဟုတ္ရင္ေတာ့ ေနာက္လာမယ့္ သံုးေလးႏွစ္က်မွ ျမန္မာႏုိင္ငံသား တဦးခ်င္းစီအေပၚမွာ တင္ရိွေနတဲ့ ႏုိင္ငံျခားေႂကြးၿမီဟာ ဆယ္သိန္းေက်ာ္သြားပါၿပီဆိုတဲ့ အစီရင္ခံစာမ်ဳိးေတာ့ မဖတ္လိုမၾကားလိုပါေၾကာင္း။

ေဇာ္မင္း
၂၆ ရက္၊ ဧၿပီလ၊ ၂ဝ၁၅ ခုႏွစ္

ဆက္လက္ဖတ္႐ႈရန္...

Thursday, April 23, 2015

ဆင္းရဲႏြမ္းပါးမႈ ေလွ်ာ့ခ်ေရးနဲ႔ မီးခိုးမထြက္တဲ့ စက္ရံုမ်ား

ခုလက္ရိွ အစိုးရ တက္လာခဲ့သည္မွာ ေလးႏွစ္ေက်ာ္၍ ေလးလအတြင္းေရာက္ခဲ့ပါၿပီ။ သမၼတႀကီး ေျပာေျပာေနသည့္ ဆင္းရဲ မြဲေတမႈ ေလွ်ာ့ခ်ေရး ကိစၥသည္လည္း အခုအထိ မေအာင္ျမင္ေသးတာကို ေတြ႔ရျပန္ပါတယ္။ ဘယ္လို လုပ္ၾက မည္နည္း။ လယ္ေတြသိမ္းထားတာေၾကာင့္ ဆင္းရဲသား လယ္သမားေတြလည္း နလံမထူႏုိင္ေသးပါ။ စက္ရံုလုပ္သားမ်ား လည္း လုပ္အားခ တိုးေတာင္းၾကေသာ္လည္း လုပ္အားခက အမွန္တကယ္ တိုးမလာေသးပါ။ ႏုိင္ငံျခားထြက္ အလုပ္လုပ္ သည့္ အားေကာင္း ေမာင္းသန္အရြယ္မ်ားလည္း ထြက္ေနဆဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ဘာျဖစ္လို႔ ဆင္းရဲမြဲေတမႈကို မေလွ်ာ့ခ်ႏုိင္တာလဲ။ ဆန္းစစ္ဖို႔လိုပါတယ္။ အေျခခံအားျဖင့္ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ႏုိင္ငံသားမ်ား အၾကားမွာ အလုပ္လက္မဲ့ျဖစ္ေနတာက ျမင့္မားေနတာေၾကာင့္လို႔ ေျပာႏုိင္ပါတယ္။ ျမန္မာျပည္ဟာ ဘယ္ဖက္ကၾကည့္ ေျပာေျပာ အခုအထိ လူအမ်ားစုဟာ လယ္ယာစုိက္ပ်ဳိးေရးနဲ႔ ပတ္သက္ေနရပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ လယ္ယာစုိက္ပ်ဳိးေရးက အရံႈးပဲ ေပၚေနေတာ့ လယ္သမားအရြယ္ေကာင္းေတြ ႏုိင္ငံျခားထြက္ဖို႔ ျဖစ္လာရပါတယ္။ လယ္အသိမ္းခံရလို႔ လံုးလံုး ဘဝပ်က္သြား သူေတြလည္း ဒီအထဲမွာ ပါပါတယ္။ အလုပ္လက္မဲ့ ဦးေရ ျမင့္မားေနတာေၾကာင့္ ဆင္းရဲတြင္းက မတက္ႏုိင္ ျဖစ္ရသလို အလုပ္ ရိွထားသူမ်ားမွာလည္း ရရိွတဲ့လုပ္အားခက မေသယံုတမယ္သာ စားေသာက္ႏုိင္တဲ့ အေျခအေန ျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ပါ။

ေနာက္ထပ္ေတြ႔ရိွရတဲ့ အခ်က္ကေတာ့ အလြန္အေရးႀကီးပါတယ္။ အဲတာကေတာ့ ဂြင္အားလံုး စီးပြားေရး နယ္ပယ္ အားလံုးကို လူနည္းစုက အစစအရာရာ ခ်ဳပ္ကုိင္ထားလို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီလူနည္းစုထဲမွာ လူႀကီးသားသမီး ေဆြမ်ဳိးေတြ ပါသလို လူႀကီးေတြနဲ႔ နီးကပ္တဲ့ သူတို႔ရဲ့စီးပြားဖက္ေတြလည္း ပါေနပါတယ္။

ျမန္မာျပည္ရဲ့ လက္ရိွအေနအထားဟာ စက္မႈလုပ္ငန္း ႀကီးငယ္လတ္ေတြ တဟုန္ထိုးတိုးတက္လာဖို႔ အေျခအေန မရိွေသး တာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ လယ္ယာစုိက္ပ်ဳိးေရးလုပ္ငန္းကလည္း ခ်က္ျခင္းတုိးတက္လာဖို႔ အေျခအေနမရိွေသးတာကို အားလံုးလည္း ျမင္ေနပါတယ္ သေဘာေပါက္ေနပါတယ္။ သဘာဝအရင္းအျမစ္ကို ထုတ္ယူရင္း စီးပြားရွာတာကလည္း အင္အားေကာင္းတဲ့ ႏုိင္ငံျခားနဲ႔ ျမန္မာကုမၸဏီေတြ လက္ထဲမွာပဲ ရိွေနပါတယ္။ ကုိင္း ဒါျဖင့္ရင္ ဘာလုပ္ၾကမွာလဲ။ လုပ္ဖို႔ရာ နယ္ပယ္ တခုေတာ့ က်န္ေနပါေသးတယ္။ လူမ်ားစုအတြက္လည္း အလုပ္အကုိင္ေတြ ဖန္တီးေပးလာမယ့္ လုပ္ငန္းမ်ဳိး ျဖစ္ပါတယ္။ ဘာလုပ္ငန္းလဲဆိုေတာ့ မီးခိုးမထြက္တဲ့ စက္ရံုမ်ားလို႔ ကေန႔ကမၻာမွာ တင္စားေျပာဆိုေနတဲ့ လုပ္ငန္းပါ။ အဲတာကေတာ့ တိုးရစ္ဇင္လို႔ ေခၚတဲ့ ခရီးသြားလုပ္ငန္း ျဖစ္ပါတယ္။

အခုလည္း ခရီးသြားလုပ္ငန္းေတြ လုပ္ေနတာပဲ မဟုတ္လား။ ဒီထက္ ဘာမ်ားထူးၿပီး လုပ္စရာလိုေသးလို႔လဲလို႔ ေမးမယ့္ သူမ်ားလည္း ရိွႏုိင္ပါတယ္။ အမွန္ဆိုရရင္ အခုလုပ္ကုိင္ေနတဲ့ ခရီးသြားလုပ္ငန္းဟာ မတြင္က်ယ္ေသးဘူးလို႔ ေျပာလို ပါတယ္။ အရင္းအႏွီးအင္အား ေတာင့္တင္းတဲ့ အဆင္သင့္ ျဖစ္ေနတဲ့ အုပ္စုမ်ားသာ လုပ္ကုိင္ႏုိင္တာကို ျမင္ရပါတယ္။ အရင္းအႏီွး အင္အား ေသးငယ္သူမ်ား ဒီလုပ္ငန္းအနားကို မကပ္ႏုိင္ေသးပါ။ ဘာျဖစ္လို႔ အဲသလို ျဖစ္ေနတာလဲ ဆိုတာကို ဆန္းစစ္ၾကည့္ လုိက္ေတာ့ ခရီးသြားလုပ္ငန္းနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ တင္းမာတဲ့ မေပ်ာ့ေျပာင္းတဲ့ ဥပေဒေတြ လုပ္ထံုး လုပ္နည္း ေတြ ရိွေနလို႔ ဆိုတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ခရီးသြားလုပ္ငန္းနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္း လုပ္ငန္း မ်ားအားလံုး အဆင္ေျပလာဖို႔ လက္ရိွရိွထားတဲ့ ဥပေဒမ်ဳိးစံုကို ေျဖေလွ်ာ့ဖို႔ လိုလာပါတယ္။

ႏုိင္ငံျခားသား ခရီးသြားပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ျပည္တြင္းက ခရီးသြားပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ခရီးသြားလာ လည္ပတ္တဲ့ အခါမွာ ခရီးသြားႏုိင္တယ္ ဆိုတဲ့ အခ်က္ေၾကာင့္ ဒီလူေတြဟာ ခ်မ္းသာတယ္ ေငြေၾကးတတ္ႏုိင္တယ္လို႔ ထင္ရင္မွားပါလိမ့္မယ္။ လူနည္းစု ခရီးသြား မ်ားကေတာ့ အမွန္တကယ္ ခ်မ္းသာသူမ်ား ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမဲ့ ခရီးသြားအမ်ားစုဟာ မိမိရိွထားတဲ့ ေငြကေလးအေပၚ တြက္ခ်က္ၿပီး ခရီးသြားရတဲ့သူက အမ်ားစု ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါက ကေန႔အထိ မရိုးႏုိင္ေသးတဲ့ သိထားရမွာျဖစ္တဲ့ ခရီးသြား လုပ္ငန္းရဲ့ သဘာဝမ်ားထဲက တခုပါ။ ခရီးသြားတယ္ဆိုတာဟာ လူေတြအတြက္ အပန္းေျဖတာ တမ်ဳိးျဖစ္သလို ဗဟုသုတ လိုလားတာ ေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ပါတယ္။ လူေတြထဲမွာ ေငြေၾကးတတ္ႏုိင္တဲ့ အဆင့္အတန္းက တဦးနဲ႔တဦး မတူပါ။ ေငြမ်ားမ်ားနဲ႔ ခရီးသြားႏုိင္တဲ့ သူမ်ားရိွသလုိ၊ ေငြေၾကးကို တြက္ခ်က္ၿပီး အဲဒီတတ္ႏုိင္တဲ့ ေငြေၾကးပမာဏနဲ႔ ေလွ်ာ္ညီတဲ့ ခရီးမ်ဳိးကို သြားသူေတြလည္း အမ်ားႀကီးရိွပါတယ္။ 


ဥပမာ တခုေလာက္ ေျပာပါရေစ။ အေနာက္ႏုိင္ငံမ်ားက ေက်ာင္းသားေတြဟာ ေက်ာင္းအားရက္ေတြမွာ ခရီးသြားေလ့ ရိွပါတယ္။ သူတို႔ဟာ ေက်ာင္းသားေတြျဖစ္တာေၾကာင့္ ေငြေၾကးမ်ားမ်ား မတတ္ႏုိင္ပါ။ အဲတာေၾကာင့္ သူတို႔ခရီးထြက္မယ့္ ႏုိင္ငံကိုေလ့လာရပါတယ္။ အဲဒီႏုိင္ငံမွာ ေစ်းခ်ဳိတဲ့ တည္းခိုခန္းေတြ ရိွသလား၊ ေစ်းခ်ဳိတဲ့ သယ္ယူပို႔ေဆာင္ေရးစနစ္ ရိွသလား၊ ေစ်းခ်ဳိတဲ့ အစားအေသာက္မ်ဳိး ရႏုိင္သလား စသျဖင့္ တြက္ခ်က္ရပါတယ္။ အဲသလို တြက္ခ်က္ၿပီးမွ တဦးခ်င္း ျဖစ္ေစ အုပ္စုလုိက္ျဖစ္ေစ ခရီးထြက္ပါတယ္။

ေငြေၾကးကို စီစစ္ၿပီး ခရီးထြက္ရတဲ့ လူငယ္ေက်ာင္းသား ခရီးသြားျဖစ္တာေၾကာင့္ ဂ်ပန္လို အစစအရာရာ ေစ်းႀကီးတဲ့ ႏုိင္ငံမ်ဳိးကို သြားမွာထက္ ထုိင္းႏုိင္ငံလို ေစ်းသက္သာတဲ့ ႏုိင္ငံမ်ဳိးကို ေရြးပါတယ္။ ဂ်ပန္ကို သြားမယ္ဆိုရင္ သူတို႔ တတ္ႏုိင္တဲ့ ေငြေၾကးပမာဏာဟာ တပတ္ေလာက္နဲ႔ ကုန္သြားႏုိင္ၿပီး ထုိင္းႏုိင္ငံကို သြားလည္မယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ေလးပတ္ေလာက္ ေနႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ထုိင္းႏုိင္ငံကို ေရြးခ်ယ္တာပါ။ ထုိင္းႏုိင္ငံကို ေရာက္လာတဲ့ လူငယ္ ေက်ာင္းသား ႏုိင္ငံျခားခရီးသြား ေတြဟာ တရက္ကို ဆယ္ေဒၚလာ သို႔မဟုတ္ ေဒၚလာႏွစ္ဆယ္ ဝန္းက်င္ေလာက္ ေပးရတဲ့ တည္းခိုခန္းအေသးစားေတြမွာ တည္းခိုၾကပါတယ္။ လမ္းေဘးကဆုိင္ေတြမွာ စားေသာက္ပါတယ္။

ဘတ္စ္ကားစီးပါတယ္။ မီးရထားစီးပါတယ္။ ေငြေၾကးတတ္ႏုိင္တဲ့ လူတန္းစားက ပင္လယ္ဆပ္ကမ္းမွာ အပန္းေျဖဖို႔ ေလယဥ္နဲ႔သြားၿပီး ၾကယ္ငါးပြင့္ ၾကယ္ေလးပြင့္ ၾကယ္သံုးပြင့္ အစရိွတဲ့ တည္းခိုခန္းေတြမွာ တည္းၾကပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ လူငယ္ေက်ာင္းသား ခရီးသြားမ်ားကေတာ့ ေဒသခံ ဘတ္စကားစီးၿပီး သြားပါတယ္။ ေစ်းခ်ဳိတဲ့ တည္းခိုခန္း အေသးစား ေတြမွာ တည္းပါတယ္။ ဒါက ခရီးသြားမ်ားရဲ့ မတူၾကတဲ့ သဘာဝ ျဖစ္ပါတယ္။
ထုိင္းႏုိင္ငံမွာ ေစ်းခ်ဳိတဲ့ တည္းခိုခန္းေတြ ရိွသလို အိမ္ေတြမွာလည္း ဟုမ္းစေတးလို႔ေခၚတဲ့ တည္းခိုမႈေတြကို ခြင့္ျပဳထား ပါတယ္။ အစိုးရဖက္က လုပ္ရတာကေတာ့ အဲဒီ ေစ်းခ်ဳိတဲ့ တည္းခိုခန္းေတြ၊ ဟုမ္းစေတးေနရာေတြဟာ က်န္းမာေရးနဲ႔ ညီညႊတ္ရဲ့လား အဆင္ေျပရဲ့လား ဆိုတာကို စစ္ေဆးရပါတယ္။ ဒီေလာက္ပါပဲ။ အာဏာပုိင္ေတြက ဝင္မရႈပ္ပါဘူး။ အာဏာျပတာမ်ဳိးလည္း မရိွပါဘူး။

အခုျမန္မာျပည္မွာ ျဖစ္ေနတာက အေသးစားတည္းခိုခန္းေတြ တည္ေဆာက္ၿပီး ခရီးသြားဧည့္သည္ကို လက္ခံတာမ်ဳိး ခြင့္မျပဳေသးပါ။ ဥပမာ တခုေလာက္ေျပာရရင္ ပုဂံက ေဒသခံတဦးဟာ ေငြေၾကးမ်ားမ်ားစားစား မရိွသူတဦး ဆိုပါစို႔။ ဒါေပမဲ့ သူ႔ရဲ့ အိမ္ဝင္းအတြင္းမွာ ေျမအပို ရိွေနပါတယ္။ အဲဒီ ပိုေနတဲ့ ေျမကြက္လပ္မွာ သစ္ဝါးစတဲ့ ေစ်းခ်ဳိတဲ့ ပစၥည္းမ်ားနဲ႔ ဘန္ဂလို အေသးစား ေလးလံုးငါးလံုးေလာက္ ေဆာက္ႏုိင္ပါတယ္။ အဲဒီ ဘန္ဂလိုအေသးစား တလံုးကို တညတည္းခိုရင္ ေဒၚလာ သံုးဆယ္ေလာက္နဲ႔ ခရီးသြားမ်ားအတြက္ တည္းလို႔ ရႏုိင္ပါတယ္။ အဲတာဆိုရင္ ေဒသခံအတြက္ တရက္ကို ေဒၚလာ ၁၅ဝ ေလာက္ ဝင္ႏုိင္ပါတယ္။ ဘန္ဂလို ေလးငါးလံုး ရိွလာတာေၾကာင့္ ဘန္ဂလိုပုိင္ရွင္ အေနနဲ႔ လုပ္သား လိုလာပါတယ္။ သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ဖို႔၊ အိပ္ယာခင္းနဲ႔ေစာင္ စတာေတြ ေလွ်ာ္ဖြတ္ဖို႔ အစရိွတဲ့ လုပ္ငန္းမ်ား ျဖစ္ပါတယ္။ အဲတာေၾကာင့္ ေဒသခံ ေနာက္ထပ္ လူသံုးေလးဦး အလုပ္ရႏုိင္ပါတယ္။ လာတည္းခိုတဲ့ ခရီးသြားမ်ားကိုမီွၿပီး ဘန္ဂလို ေဘးနားက အိမ္မ်ားမွာလည္း စားေသာက္ဆုိင္ အေသးစားေတြ ထပ္ဖြင့္ႏုိင္ပါေသးတယ္။ တိုတိုေျပာရရင္ ခရီးသြားေကာ အရင္းအႏွီးနည္းတဲ့ ေဒသခံေတြ အတြက္ပါ အက်ဳိးရိွပါတယ္။

ဒါေပမဲ့ အခုလက္ရိွ အေျခအေနမွာ ဘယ္လိုျဖစ္ေနသလဲဆိုေတာ့ အရင္းအႏွီးနည္းပါးတဲ့ ေျမကြပ္လပ္ပုိင္ရွင္က အဲသလို ဘန္ဂလိုမ်ဳိးေလးေတြ ေဆာက္မယ္ဆိုၿပီး ၿမိဳ႔နယ္က သက္ဆုိင္ရာ အာဏာပုိင္ေတြကို တင္ျပပါတယ္။ ေဆာက္ႏုိင္ပါတယ္ လို႔ အာဏာပုိင္မ်ားက ခြင့္ျပဳပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔ကို သိန္းငါးဆယ္ ေျခာက္ဆယ္ေတာ့ ေပးရမယ္လို႔ ေတာင္းပါတယ္။ ေဒၚလာနဲ႔ဆို ေဒၚလာ ငါးေထာင္ ေျခာက္ေထာင္ လံုးကနဲ သူတို႔ကို ေပးရမွာျဖစ္ပါတယ္။ ေျမကြပ္လပ္ပုိင္ရွင္ အေနနဲ႔ အရင္းအႏီွးနည္းသူ ျဖစ္ေလေတာ့ အဲသေလာက္ေငြကို မေပးႏုိင္ပါ။ မေပးႏုိင္ေတာ့ ဘန္ဂလို ေဆာက္ခြင့္ မရပါ။ ဒီအတုိင္း ငုတ္တုတ္ထုိင္ေနရပါတယ္။ ကုိယ့္ႏုိင္ငံသားေတြ စားပါေစဆိုတဲ့ စိတ္ဓာတ္မ်ဳိးကို ဘာေၾကာင့္ မေမြးႏုိင္ရတာလဲ။ စိတ္ပ်က္ဖို႔ ေကာင္းပါတယ္။

ေနာက္တမ်ဳိးကေတာ့ ခရီးသြားေတြကို ျပစားဖို႔ သမိုင္းဝင္ေနရာေတြ ကိစၥပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ထုိင္းႏုိင္ငံမွာ နန္းေတာ္ေဟာင္း ထဲက ျမဘုရားကို ဝင္ၾကည့္ဖို႔ ႏုိင္ငံျခားသားတဦးကို ထုိင္းေငြ ဘတ္ငါးရာ ေပးရပါတယ္။ ထုိင္းႏုိင္ငံသားကေတာ့ ေပးစရာ မလိုပါ။ ဘတ္ငါးရာဆိုတာ ေဒၚလာနဲ႔တြက္ရင္ အၾကမ္းဖ်ဥ္းအားျဖင့္ ၁၇ ေဒၚလာခန္႔ ရိွပါတယ္။ တရက္ကို လူသံုးေထာင္ မက အဆိုပါ ျမဘုရားကို လာၾကည့္ၾကပါတယ္။ တႏွစ္ဆိုရင္ ဘယ္ေလာက္ရမလဲ တြက္ၾကည့္ႏုိင္ပါတယ္။ အဲဒီ နန္းေတာ္ ေဟာင္းထဲမွာ ထုိင္းဘုရင္က မေနေတာ့ပါ။ လူထုအတြက္ အမ်ားျပည္သူအတြက္ ဖြင့္ေပးထားတာ ျဖစ္ပါတယ္။

ျမန္မာျပည္က မႏၱေလးနန္းေတာ္ႀကီးကို အဲသလိုမ်ား စီစဥ္လုိက္ရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းမလဲလို႔ ေတြးမိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ နန္းေတာ္အတြင္းမွာ စစ္တပ္ေတြက ေနရာယူထားတာဆိုေတာ့ လာၾကည့္လို႔ ရတယ္ဆိုေပမယ့္ တကယ္တန္းက်ေတာ့ လံုျခံဳေရးသေဘာအရ အမ်ားျပည္သူေကာ ႏုိင္ငံျခားသားပါ လြတ္လပ္စြာ ဝင္ေရာက္ၾကည့္ရႈဖို႔ အေတာ္ခက္ပါတယ္။ တကယ္ဆိုရင္ နန္းေတာ္ႀကီးကို ေသေသခ်ာခ်ာ ျပဳျပင္ထိမ္းသိန္း၊ ဘုတ္တလုပ္ကန္နဲ႔ ပန္းၿခံကို လွပေအာင္ ျပဳျပင္ထား၊ နန္းဝတ္နန္းစားနဲ႔ လူေတြက ဟိုဟိုဒီဒီမွာ သြားေန၊ ဗႏၾၶြဳလဝတ္စံုနဲ႔ ျမင္းစီးေနတဲ့သူေတြလည္းရိွ၊ ရိုးရာအကေတြ ကျပ ေနတဲ့ သူေတြကလည္း ကျပ၊ လွည္းယဥ္ေလးကို ျခဴသံတလြင္လြင္နဲ႔ စီးခ်င္တဲ့ သူကိုလည္း လုိက္ပို႔၊ အမွတ္တရ ပစၥည္း ေရာင္းတဲ့ ဆုိင္ေလးေတြလည္းရိွ၊ အေမာေျပ သံုးေဆာင္ဖို႔ စားေသာက္ဆုိင္ ေကာ္ဖီဆုိင္ေတြလည္းရိွ အဲသလိုဆိုရင္ တရက္တရက္ မႏၱေလးနန္းေတာ္ႀကီးက ရွာေပးတဲ့ ေငြေၾကးပမာဏဟာ နည္းမွာမဟုတ္ဘူးဆိုတာ ခန္႔မွန္းႏုိင္ပါတယ္။

ဒီေနရာမွာ တခုေတာ့ ရိွပါတယ္။ အဲသလို လုပ္ကိုင္ဖို႔အတြက္ လုပ္ပုိင္ခြင့္ကို ခရိုနီတဦးဦးကို ခ်ေပးလုိက္ရင္ေတာ့ အေသးစား လုပ္ငန္းလုပ္ကိုင္မယ့္ အရင္းအႏွီးနည္းတဲ့ ေဒသခံေတြအတြက္က ဇီးရိုးသာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ ႏုိင္ငံျခားသားကို ေငြေၾကးနဲ႔ ျပစားဖို႔ သမုိင္းဝင္ေနရာေတြ၊ အေဆာက္အဦေတြ၊ ယဥ္ေက်းမႈဆုိင္ရာ ေနရာေတြ အမ်ားအျပား ရိွပါတယ္။ ေစ်းႀကီးတဲ့ ေဟာ္တယ္ေတြ ရိွသလို ေစ်းခ်ဳိတဲ့ တည္းခိုခန္းေတြလည္း ရိွသင့္ပါတယ္။ ဒါေတြဟာ ခရီးသြားလုပ္ငန္း သို႔မဟုတ္ မီးခိုးမထြက္တဲ့ စက္ရံုေတြပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ခရီးသြားလုပ္ငန္းနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ မာေတာင့္ေနတဲ့ စည္းကမ္းေတြ၊ ဥပေဒေတြ၊ အဟန္႔အတားေတြကို အျမန္ဆံုး ဖယ္ရွားပစ္ဖို႔လိုပါေၾကာင္း။

ေဇာ္မင္း
၂ဝ ရက္၊ ဧၿပီလ၊ ၂ဝ၁၅ ခုႏွစ္

ဆက္လက္ဖတ္႐ႈရန္...

Friday, April 3, 2015

သာတူညီမွ်နဲ႔ ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စု

ျမန္
မာျပည္ၿငိမ္းခ်မ္းဖို႔ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္လာဖို႔ အေရးအႀကီးဆံုး အခ်က္ဟာ တုိင္းရင္းသားလူမ်ဳိးမ်ားအားလံုး အၾကားမွာ တန္းတူရည္တူရိွတဲ့ ျပည္ေထာင္စု ဖြဲ႔စည္းပံုမ်ဳိး ရိွမွသာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ အဂၤလိပ္လို ေျပာရင္ေတာ့ ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စု လို႔ ဆိုရမွာပါ။ ၂ဝဝ၈ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒဟာ လူမ်ားစု ဗမာေတြ အခြင့္အေရးပိုရတဲ့ ဖြဲ႔စည္းပံုျဖစ္ၿပီး၊ ဗမာေတြထဲမွာမွ စစ္တပ္လူတန္းစားကသာ (ေအာက္ေျခရဲေဘာ္မ်ားမပါ) ထပ္ၿပီး လႊမ္းမိုးခ်ယ္လွယ္ႏုိင္တဲ့ စုဖြဲ႔မႈသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘယ္ ဒီမိုကေရစီ ႏုိင္ငံမွာမွ မရိွတဲ့ မၾကားဘူးတဲ့ ဖြဲ႔စည္းပံုသာ ျဖစ္ပါတယ္။

တခ်ိန္တခါက ဖက္ဒရယ္လို႔ ဆိုလုိက္တုိင္း တုိင္းျပည္ၿပိဳကြဲေရးလို႔ ဗမားအမ်ားစုက ျမင္ခဲ့ပါတယ္။ အဲသလို ျမင္ခဲ့တဲ့ ဗမာ အမ်ားစု ထဲမွာ တုိင္းသိျပည္သိ ပညာတတ္၊ ပညာရွင္ဆိုတဲ့ လူတန္းစားလည္း ပါပါတယ္။ အုပ္ခ်ဳပ္ေနတဲ့ စစ္ဗိုလ္ေတြကို အသာထား တကၠသိုလ္က ႏုိင္ငံျခားျပန္ အဆင့္ျမင့္ပညာတတ္ ပါေမာကၡႀကီး တခ်ဳိ႔ေတာင္ မူအားျဖင့္ တုိင္းရင္းသားမ်ား အၾကား တန္းတူေရးကို လိုလားတယ္ဆိုေပမယ့္ ဖက္ဒရယ္ဆိုတဲ့ အသံကို ၾကားလုိက္ရင္ တီကိုဆားနဲ႔တို႔သလို တြန္႔သြား ၾကတာ မနည္းပါဘူး။ အဲသလုိဆိုေတာ့ အဲဒီ ပါေမာကၡႀကီးမ်ားရဲ့ တပည့္တပန္း ေက်ာင္းသားမ်ားလည္း ဖက္ဒရယ္ကို နားမလည္ၾကတဲ့အျပင္ ဖက္ဒရယ္ဆိုတာ စုိးရိမ္ဖြယ္ ႏုိင္ငံေရးစနစ္လို႔ ျမင္ၾကပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္ အဲသလို ျဖစ္ခဲ့ရတာလဲ ဆိုတာကို ဆန္းစစ္ၾကည့္ဖို႔ လိုပါတယ္။
အဂၤလိပ္ေခတ္ ဂ်ပန္ေခတ္ လြတ္လပ္ေရးေခတ္ေတြကို ေကာင္းေကာင္းမီလုိက္တဲ့ ပညာရွင္မ်ား ဆရာႀကီးမ်ားကေတာ့ ဘာေၾကာင့္ ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စု တည္ေထာင္ဖို႔ လိုသလဲဆိုတာကို နားလည္ၾကပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေနဝင္း အာဏာသိမ္းၿပီး ေနာက္ပုိင္းကာလမ်ားၾကမွ ဆရာႀကီးေတြ ျဖစ္လာတဲ့ ပါေမာကၡအခ်ဳိ႔ကေတာ့ ႏုိင္ငံေရးသမုိင္းေၾကာင္းကို ဟိုးအစကထဲက ေသေသခ်ာခ်ာ မသိမမီလုိက္တာေၾကာင့္ ဖက္ဒရယ္အသံကို ေၾကာက္ၾကတာပါ။

ေၾကာက္ၾကတာကလည္း တုိင္းျပည္မ်ား ၿပိဳကြဲေလမလား ဆိုတဲ့ စိုးရိမ္စိတ္ေၾကာင့္ပါ။ စစ္ဗိုလ္ေတြ တုိင္းျပည္ကို အုပ္ခ်ဳပ္ ေနတာ ေထာက္ခံလို႔ေတာ့ မဟုတ္ပါ။ ဖက္ဒရယ္ကို ေၾကာက္ၾကတာက ထိုဆရာႀကီးမ်ားအဖို႔ တန္းတူရည္တူ ဆိုတဲ့ကိစၥ အေပၚမွာ ေစတနာမရိွလို႔ေတာ့ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ ျမင္ရပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေၾကာက္တာေတာ့ ေၾကာက္ေနၾကတယ္။
ဘာေၾကာင့္ ဖက္ဒရယ္စနစ္ကို ေၾကာက္ၾကတာလဲ။

အရွင္းဆံုးနဲ႔ အတိုဆံုးေျပာရရင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေနဝင္း အာဏာသိမ္းကထဲက ဖက္ဒရယ္ေတာင္းဆိုမႈေၾကာင့္ ျပည္ေထာင္စုႀကီး ၿပိဳကြဲ ေတာ့မယ္ ဒါေၾကာင့္ တုိင္းျပည္ေခ်ာက္ထဲမက်ခင္ လက္တလံုးအလိုမွာ အာဏာသိမ္းရတာလို႔ အေၾကာင္းျပခဲ့ရာက စခဲ့ပါတယ္။ စစ္အာဏာသိမ္း အစိုးရက ဖက္ဒရယ္ဆိုတာ တုိင္းျပည္ၿပိဳကြဲေရးလို႔ ဆက္တုိက္ေျပာလာခဲ့ေတာ့ ေနာက္ပုိင္း မ်ဳိးဆက္ေတြမွာ ဆရာေတြေကာ ေက်ာင္းသားေတြပါ ဖက္ဒရယ္ဆိုတာ တကယ္ပဲ တုိင္းျပည္ၿပိဳကြဲႏုိင္တဲ့ စနစ္လို႔ ျမင္လာပါတယ္။ ေညာင္ပင္ေအာက္မွာ ညေမွာင္ရင္ သရဲေခ်ာက္တယ္ဆိုတဲ့ စကားမ်ဳိးလုိ အထပ္ထပ္ေျပာဆိုလာခဲ့ေတာ့ ေနာက္လူေတြမွာ ေညာင္ပင္မွာ သရဲရိွတယ္လို႔ ယူဆလာတဲ့ သေဘာမ်ဳိး ျဖစ္ေနပါတယ္။

အဲတာအျပင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေနဝင္း လက္ထက္မွာ ေတာက္ေလွ်ာက္ဆိုသလို ပံုဖ်က္အျပစ္တင္ခံခဲ့ရတာကေတာ့ ပါလီမန္ ဒီမို ကေရစီ ျဖစ္ပါတယ္။ ပါလီမန္ဒီမိုကေရစီဆိုတာ အရင္းရွင္ေတြရဲ့ ႏုိင္ငံေရးစနစ္သာျဖစ္တယ္။ မေကာင္းဘူး။ သာတူညီမွ် မရိွဘူး။ ေငြမ်ား တရားႏုိင္တဲ့ စနစ္သာ ျဖစ္တာေၾကာင့္ လူမ်ားစု ဆင္းရဲသားျပည္သူ လယ္သမားယာသမားေတြအတြက္ ေကာင္းက်ဳိး မျပဳႏိုင္ဘူးလို႔ အႀကိမ္ႀကိမ္အထပ္ထပ္ ေဟာခဲ့ေျပာခဲ့ ေရးသားခဲ့ပါတယ္။ အဲတာေၾကာင့္ သာတူညီမွ် ရိွေစဖို႔ အတြက္ ျမန္မာျပည္ကို ဆိုရွယ္လစ္စနစ္နဲ႔ သြားရျခင္းျဖစ္တယ္လို႔လည္း အထပ္ထပ္ ေျပာပါတယ္ ေၾကညာပါတယ္။

ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ပါလီမန္ဆိုတဲ့ အဂၤလိပ္စကားဟာ ျမန္မာလို ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ပဲမဟုတ္လား။ ပါလီမန္အမတ္ဆိုတာ လူထုက မဲနဲ႔ေရြးေကာက္ တင္ေျမွာက္ထားတာျဖစ္သလို ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္ ဆိုတာလည္း လူထုရဲ့ မဲနဲ႔သာ တက္ရတဲ့ သူေတြ ျဖစ္တာေၾကာင့္ အတူတူပါပဲ။ အဂၤလိပ္လုိ ခ်စ္ကင္းကားရီး ျမန္မာလို ၾကက္သားဟင္းေပါ့။ ဘာမ်ားကြာေနလို႔လဲ။

ဒါေပမဲ့ ကြာပါတယ္ဆိုၿပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေနဝင္းက စလုပ္ခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္တခ်က္က စစ္ႀကီးၿပီးတာကလည္း ၁၇ ႏွစ္ေလာက္ပဲ ရိွေသးတာဆိုေတာ့ စစ္ႀကိဳေခတ္က ကိုလိုနီ ဂုတ္ေသြးစုပ္ အရင္းရွင္စနစ္ကို မုန္းတီးေနတာကလည္း အရိွန္လက္က်န္ ရိွေနေလေတာ့ ဆိုရွယ္လစ္ ဆိုတာကို ထိပ္တန္းပညာတတ္ လူပုဂၢိဳလ္ တခ်ဳိ႔ေတာင္ ေထာက္ခံခဲ့ ပါတယ္။

ေထာက္ခံယံုတင္ မကဘဲ ကုိယ္တုိင္ ဝင္ေရာက္လုပ္ေပးတဲ့ ပညာရွင္မ်ားလည္း ရိွခဲ့ပါေသးတယ္။ ေနာက္ပုိင္းက်မွ ေက်ာခ် လို႔ ဓားျပမွန္း သိေတာ့မွ ေနာက္ဆုတ္ကုန္ပါတယ္။ ေနာက္တခုက ဒီလိုပါ။ ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြရဲ့ ယဥ္ေက်းမႈ ဓေလ့ထံုးစံ မွာလည္း သာတူညီမွ် ဆိုတာကို ေရွးကထဲက ႏွစ္ၿခိဳက္က်င့္သံုးတာမ်ဳိး ဆိုေတာ့ သာတူညီမွ်ကို ေဖာ္ေဆာင္တဲ့ ဆိုရွယ္လစ္စနစ္နဲ႔ တုိင္းျပည္ကို တည္ေဆာက္မယ္ဆိုေတာ့ အားရစရာႀကီး ျဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္။ ပါလီမန္ဒီမိုကေရစီဆိုတာ အရင္းရွင္ လက္ေဝခံလို႔ သတ္မွတ္ခဲ့ ၾကတာေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ပါတယ္။

သာတူညီမွ်နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဥပမာ ေျပာရရင္ လင္မယားခ်င္း ကြဲလို႔ ပုိင္ဆုိင္မႈကို ခြဲေဝေတာ့မယ္ဆိုရင္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ မိဘေတြ ေသဆံုးလို႔ က်န္ရစ္သူ သားသမီးေတြအၾကား အေမြခဲြေတာ့မယ္ ဆိုရင္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေျပာေလ့ရိွတဲ့ စကားရပ္တခုရိွပါတယ္။ သရက္ေစ့ ထက္ျခမ္းခြဲလို႔ ဆိုေလ့ရိွပါတယ္။ သရက္ေစ့ကို ထက္ျခမ္းခြဲ လုိက္ရင္ အရြယ္အစားဟာ တျခမ္းနဲ႔တျခမ္း မတိမ္းမယိမ္း ရိွပါတယ္။ ဆိုလိုတာကေတာ့ အေမြခြဲၿပီဆိုရင္ ရရိွတဲ့ အေမြဟာ သိပ္မကြာလွပါဘူး။ နည္းနည္းေလာက္ ပိုသြားတာ၊ နည္းနည္းေလာက္ နည္းသြားတာေလာက္ပဲ ရိွပါတယ္။ အိမ္နီးခ်င္း တုိင္းျပည္ေတြမွာ မိဘေသလို႔ အေမြခဲြ ၾကရင္ အကိုအႀကီးဆံုး စီမံတာကို ဘယ္သူမွ ျပန္လွန္လို႔မရတဲ့ ယဥ္ေက်းမႈ ရိွၾကပါတယ္။ အခုအထိ အဲဒီစနစ္ကို က်င့္သံုး ေနဆဲပါ။ ဒါေပမဲ့ ဗမာေတြက သူတို႔နဲ႔ မတူပါဘူး သာတူညီမွ်ကို ႏွစ္သက္ပါတယ္။ ျပန္ေကာက္ရရင္ ဗမာေတြဟာ သာတူ ညီမွ် ျဖစ္ျခင္းကို လက္ခံသေဘာၾကသူမ်ား ျဖစ္ပါတယ္။ ဗမာလူမ်ဳိးေတြရဲ့ အဲဒီ စိတ္အေျခခံကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေနဝင္းက သူ႔ကို ဝန္းရံခဲ့တဲ့ အရင္းရွင္မုန္းၿပီး ဆိုရွယ္လစ္ႏွစ္သက္တဲ့ ပညာတတ္မ်ား အကူအညီနဲ႔ ေကာင္းေကာင္းႀကီး အသံုးခ် သြားခဲ့တာပါ။

တကယ္တန္းမွာေတာ့ ဖက္ဒရယ္စနစ္ ဆိုတာဟာလည္း သာတူညီမွ် သေဘာကို ေဆာင္တဲ့ လမ္းစဥ္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဖက္ဒရယ္ဟာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ပံုဖ်က္ခံထားရပါတယ္။ ဖက္ဒရယ္ဟာ လူဆိုးလို ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စု ဆိုတာဟာ အမွန္ကေတာ့ ျပည္နယ္ေပါင္းစုျပည္ေထာင္စုလို႔ ဆိုရင္လည္း ရပါတယ္။ မတူကြဲျပားတဲ့ တုိင္းရင္းသား မ်ဳိးႏြယ္မ်ားအခ်င္းခ်င္း ကိုယ့္ျပည္နယ္နဲ႔ကို ေနထုိင္ရာကေန သေဘာတူပူးေပါင္းၿပီး ႏုိင္ငံေတာ္တခု သို႔မဟုတ္ ေနးရွင္း စတိတ္ Nation State တခုကို ထူေထာင္မယ္ဆိုၿပီး ေပါင္းစည္းလုိက္တာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘယ္သူက အေပၚ ဘယ္သူက ေအာက္ ဆိုတဲ့ အေနအထားနဲ႔ ေပါင္းတာမ်ဳိး မဟုတ္ပါ။ ဒါေၾကာင့္ တန္းတူရည္တူ သို႔မဟုတ္ သာတူညီမွ် ဆိုတာ အေရးႀကီးလာပါတယ္။ ေအာက္က ေနရမယ္ဆိုရင္ ဘယ္သူက အစကတထဲက ေပါင္းမွာလဲ။ ကိုယ့္ဟာကို ေနမွာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ျပည္နယ္မ်ား ေပါင္းစည္းျခင္း အားျဖင့္ ပိုလို႔ ဖြံ႔ၿဖိဳးတုိးတက္ခ်မ္းသာမယ္ ၿငိမ္းခ်မ္းမယ္လို႔ ယူဆၿပီး ေပါင္းခဲ့တာပါ။ ဗမာေတြဖက္ကလည္း က်ဳပ္တို႔နဲ႔ေပါင္းပါ ခင္ဗ်ားတို႔လည္း အက်ဳိးမယုတ္ေစရဘူး တန္းတူရည္တူ ျဖစ္ရမယ္ဆိုၿပီး ကတိေပးခဲ့တာ မဟုတ္လား။ ဒါေၾကာင့္လည္း ပင္လံုစာခ်ဳပ္ဆိုတာ ေပၚေပါက္ခဲ့တာေပ့ါ။

တခါ ပင္လံုစာခ်ဳပ္ရဲ့ ေနာက္ဆက္တြဲအျဖစ္ ၁၉၄၇ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒလည္း ေပၚေပါက္လာခဲ့ပါတယ္။ ၁၉၄၇ ဖြဲ႔စည္းပံု ဟာ ဖက္ဒရယ္စနစ္နဲ႔ တုိင္းျပည္တည္ေဆာက္ဖို႔အတြက္ ၿပီးျပည့္စံုတဲ့ ဥပေဒ မဟုတ္ေသးေသာ္လည္း ဖက္ဒရယ္တံခါးကို ဖြင့္လွစ္ဖို႔ လက္ဦးဆံုးက်တဲ့ ေသာ့ႀကီးတခုလို႔ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီ ၁၉၄၇ ဖြဲ႔စည္းပံုဟာ စစ္တပ္က အာဏာသိမ္း ျခင္းနဲ႔အတူ ၁၉၆၂ မွာ ကြယ္ေပ်ာက္သြားရပါတယ္။ အဲတာအစား ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေနဝင္းရဲ့ ၁၉၇၄ ဆိုရွယ္လစ္ ဖြဲ႔စည္းပံု ဆိုတာ ေပၚလာခဲ့ ပါတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေနဝင္း အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့တဲ့ ၂၆ ႏွစ္တာကာလဟာ ဆိုရွယ္လစ္ေခတ္ ဆိုေပမယ့္ ဗမာအပါအဝင္ တုိင္းရင္းသား လူမ်ဳိးမ်ားအားလံုး သာတူညီမွ် ဆိုတာ ခံစားခဲ့ရျခင္း မရိွပါ။ ဒါေၾကာင့္ ၁၉၈၈ ဒီမိုကေရစီ အေရးေတာ္ပံု ေပါက္ဖြား ခဲ့ရျခင္းပါ။ ျဖစ္စဥ္ေတြဟာ ဆက္စပ္ေနတယ္ ဆိုတာကို ျမင္ႏုိင္ပါတယ္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေနဝင္း ၂၆ ႏွစ္တာ အုပ္ခ်ဳပ္မႈ၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီး ေစာေမာင္နဲ႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီးသန္းေရႊ အုပ္ခ်ဳပ္မႈေအာက္မွာ ၂၂ ႏွစ္ တုိင္းျပည္ဟာ တည္ရိွခဲ့ပါတယ္။ ဘာေတြမ်ား သာတူညီမွ် ခံစားခဲ့ၾကရပါသလဲ။ ျပည္တြင္းစစ္ သက္ဆိုးရွည္တာပဲ အဖတ္တင္ ပါတယ္။ တခါ အရပ္သားအစိုးရလို႔ ေၾကြးေၾကာ္ေနတဲ့ ဦးသိန္းစိန္ အစိုးရတက္လာတာ အခုဆိုရင္ သက္တန္းက ငါးႏွစ္ထဲေတာင္ ေရာက္လာပါၿပီ။ ျမန္မာျပည္တဝွမ္း ဘယ္သူေတြမ်ား သာတူညီမွ် အခြင့္အေရးကို ခံစားရ လို႔လဲ။ ခ်မ္းသာသြားသူေတြ အခြင့္အေရးရသူေတြက လက္တဆုပ္စာပဲ ရိွတာ အားလံုးသိပါတယ္။

ဆိုရွယ္လစ္အေယာင္ေဆာင္ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရး၊ တုိက္ရုိက္စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရး၊ ဒီမုိကေရစီ ဘန္းျပ အာဏာရွင္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး အစရိွတာေတြနဲ႔ တုိင္းျပည္ကို အုပ္ခ်ဳပ္လာတာ ၅၃ ႏွစ္ရိွခဲ့ပါၿပီ။ တုိင္းျပည္ဟာ တိုးတက္မလာသလို ဟိုးအရင္က ရိွထားခဲ့တဲ့ ဖြံ႔ၿဖိဳးမႈေလးေတာင္ ဘုန္းဘုန္းလဲ သြားတာပဲ အဖတ္တင္ပါတယ္။ သာတူညီမွ် ဆိုတာလည္း ေဝးေနေသးသလို ဖက္ဒရယ္ ဆိုတာကိုလည္း မၾကားခ်င္တဲ့ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြ အမ်ားႀကီးပါ။ စစ္မွန္တဲ့ ဖက္ဒရယ္စနစ္ကို အေကာင္အထည္ မေဖာ္ေသးသမွ် အမ်ဳိးသားမ်ား ျပန္လည္ေပါင္းစည္းေရး ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရး ဆိုတာ ဘယ္လိုမွ မျဖစ္ႏုိင္ဘူးလို႔ အတိအလင္း ဆိုပါရေစ။ ကုိယ့္တုိင္းျပည္အတြင္းမွာ မၿငိမ္းခ်မ္းသမွ် သူမ်ားအျမတ္ထုတ္တာကို ခံေနရမွာပါ။ အထူးသျဖင့္ အိမ္နီးခ်င္း ဆူပါပါဝါျဖစ္တဲ့ တရုတ္အစိုးရရဲ့ တုိက္ရုိက္ဂုတ္ေသြးစုတ္ေနတာမ်ဳိးကို ဆက္ၿပီး ရင္ဆုိင္ေနရဦးမွာျဖစ္သလို ႏုိင္ငံေရးမွာလည္း သြယ္ဝိႈက္ၿပီး ဖိအားေပးခံေနရတဲ့ ဘဝက လြတ္မွာမဟုတ္ပါ။

ႏွစ္ေပါင္း ၅ဝ ေက်ာ္ ဖြတ္သထက္ညစ္လာေနတဲ့ တုိင္းျပည္ကို အမွန္တကယ္ တိုးတက္တဲ့ လမ္းေၾကာင္းေပၚ ေရာက္ေစ ခ်င္ရင္၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေစခ်င္ရင္၊ တပါးသူက ဗိုလ္က်လာတာကို မခံခ်င္ရင္ အခ်င္းခ်င္းၾကားမွာ ျဖစ္ေနတဲ့ စစ္ပြဲေတြကို အျမန္ဆံုး ရပ္တန္႔ၿပီး တန္းတူရည္တူရိွတဲ့ သာတူညီမွ်ရိွတဲ့ ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စုတခု အမွန္အကန္ တည္ေဆာက္ဖို႔ လိုအပ္ေနတယ္လို႔ ေျပာလိုပါေၾကာင္း။

ေဇာ္မင္း
၂ဝ ရက္၊ မတ္လ၊ ၂ဝ၁၅ ခုႏွစ္

ဆက္လက္ဖတ္႐ႈရန္...

Thursday, March 19, 2015

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာေတြ ပိုေပ်ာ္ရႊင္လာပါရဲ႔လား။

ဒီကေန႔ ဘန္ေကာက္ပို႔စ္ သတင္းစာမွာ ဖတ္ရပါတယ္။ ထိုင္းေတြက မႏွစ္ကထက္ ပိုေပ်ာ္ရႊင္လာတယ္ ဆိုပဲ။ ထိုင္း ႏိုင္ငံ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာက်န္းမာေရးဌာန (DMH) ရဲ႔ သုေတသနေတြကို ကိုးကားေျပာတာ ျဖစ္သလို၊ ကမၻာတစ္ဝွမ္းတိုင္းတာတဲ့ ကမၻာ့ေပ်ာ္ရႊင္မႈ ညႊန္းကိန္း (World Happiness Report 2013) အစီရင္ခံစာ၊ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္ကို ရည္ညႊန္းေျပာဆိုၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ အခုအစီရင္ခံစာအရ ထိုင္းႏိုင္ငံက ညႊန္းကိန္းေတြအရ ၃၆ ေနရာခ်ိတ္ပါတယ္။ အာဆီယံအဖြဲ႔ထဲမွာ စကၤာပူ ၿပီးရင္ ဒုတိယလိုက္ပါတယ္။ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ယခုထိုင္း စစ္အာဏာသိမ္းအစိုးရတက္လာေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးက "အားလံုးကို ေပ်ာ္ရႊင္ေစခ်င္သူ" ဆိုၿပီး ေႂကြးေၾကာ္သံ ထားခဲ့တာပါ။

နက္ျဖန္ မတ္လ ၂၀ ရက္ေန႔ဆိုရင္ "ႏိုင္ငံတကာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေန႔" (International Day of Happiness) လို႔ ကုလသမဂၢက သတ္မွတ္ထားပါတယ္။ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္၊ ကုလသမဂၢ အေထြေထြညီလာခံကေနၿပီး ဆံုးျဖတ္ခ်က္အမွတ္ A/RES/66/281 နဲ႔ သတ္မွတ္ခဲ့တာပါ။ အဲဒီဆံုးျဖတ္ခ်က္မွာ 'ေပ်ာ္ရႊင္မႈ' ဆိုတာ လူသားေတြရဲ႔ အေျခခံက်တဲ့ ပန္းတိုင္ပါတဲ့၊ စီးပြားေရးဖြံ႔ၿဖိဳးမႈ သာမက၊ ေရရွည္တည္တံ့တဲ့ ဖြံ႔ၿဖိဳးမႈ၊ သာယာဝေျပာမႈ.. စသည္ျဖင့္ လိုအပ္ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္မွာပဲ ကုလသမဂၢ က ကမကထျပဳတဲ့ ကမၻာ့ေပ်ာ္ရႊင္မႈ အစီရင္ခံစာ (World Happiness Report) ထြက္လာခဲ့ပါတယ္။ ႏိုင္ငံေတြကို တိုင္းတာ ထားၿပီး၊ အခုႏွစ္ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္မွာလည္း ေနာက္ထပ္ တိုင္းတာခ်က္ေတြ ဆက္လက္ထြက္ေပၚခဲ့ပါတယ္။ အဲသည္မွာ က်ေနာ့္ရဲ႔ စူးစမ္းလိုစိတ္က ထိန္းမႏိုင္၊ သိမ္းမရ ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာေတြေရာ၊ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါသလား။ က်ေနာ္တို႔ မႏွစ္ကထက္၊ ဒီႏွစ္ပိုၿပီး ေပ်ာ္ရႊင္လာၾကပါသလား။
ဒီလိုနဲ႔ က်ေနာ္ ကမၻာ့ေပ်ာ္ရႊင္မႈ အစီရင္ခံစာ (၂၀၁၃) ခုႏွစ္ကို ရွာေဖြၾကည့္ပါတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံက အမွတ္ (၁၀-မွတ္) ေပးတဲ့ေနရာမွာ (၄. ၄၃၉) နဲ႔ အဆင့္ေပါင္း ၁၂၁ ေနရာက ခ်ိတ္ပါတယ္။ အိမ္နီးခ်င္းထိုင္းႏိုင္ငံက အဆင့္ (၃၆)၊ လာအိုက (အဆင့္ ၁၀၉) ခ်ိတ္ပါတယ္။ ေပ်ာ္ရႊင္မႈဆိုတာ ဘာလဲ၊ ဘယ္လိုအခ်က္ေတြက လူတစ္ဦးရဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္မႈကို ဆံုးျဖတ္ပါသလဲ .. ေမးခြန္းေမးစရာ ရွိလာပါတယ္။

နီးစပ္တဲ့ မိတ္ေဆြတစ္ခ်ဳိ႔ကို စတင္ေမးၾကည့္မိပါတယ္။ အခုေခတ္က လူမႈမီဒီယာေတြ၊ ေဖ့ဘုတ္တို႔က ျမန္ေတာ့ စနစ္ တက် သုေတသနမ်ဳိး မဟုတ္ေပမယ့္၊ မိတ္ေဆြထဲက ေနရာဌာနေပါင္းစံုက လူေတြကို ေမးၾကည့္မိပါတယ္။ "ခင္ဗ်ားတို႔ မႏွစ္ကထက္၊ ယခုႏွစ္ ပိုေပ်ာ္ရႊင္သလားေပါ့။ ဘာေၾကာင့္ ေပ်ာ္ရႊင္/ မေပ်ာ္ရႊင္ ျဖစ္ရတာလဲ" လို႔ ေမးၾကည့္မိပါတယ္။ ဌာန တစ္ခုမွာ သုေတသနလက္ေထာက္ လုပ္ေနသူတစ္ေယာက္ကေတာ့ 'သိပ္မေပ်ာ္ပါ' လို႔ ေျဖပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ေနာက္ထပ္ ပညာေရး၊ ေက်ာင္းတက္ဖို႔ သူ႔ရည္မွန္းခ်က္ေတြ အထမေျမာက္ခဲ့လို႔ ေျဖပါတယ္။ ေပ်ာ္ရႊင္မႈဆိုတာ ဘဝအခြင့္ အလမ္းနဲ႔လည္း သက္ဆိုင္ေနပါတယ္။ က်န္တဲ့ မိတ္ေဆြ အမ်ဳိးသမီးတစ္ဦးကေတာ့ 'မႏွစ္ကထက္ သူ ပိုေပ်ာ္ပါတယ္' တဲ့။ အေၾကာင္းက အေႂကြးေတြ ေက်သြားတယ္၊ ေနေရး၊ စားေရး ဖိစီးမႈေတြ ေလ်ာ့က်သြားတယ္လို႔ ေျဖပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ေန႔စဥ္ဘဝေတြအေပၚ ဖိစီးမႈ နည္းတာလည္း ေပ်ာ္ရႊင္ဖို႔ အေၾကာင္းတစ္ခုပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ သူေပ်ာ္သလို၊ သူ႔ပတ္ဝန္းက်င္ က လူေတြ ေပ်ာ္ရႊင္မေနပါဘူးလို႔ပဲ သူက ထပ္ေျပာပါတယ္။

အသိ သတင္းေထာက္ ၂-ဦးေလာက္ကို ေမးၾကည့္ပါတယ္။ သူတို႔က မေပ်ာ္ရႊင္ပါဘူးလို႔ ေျဖၾကပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆိုေတာ့ တစ္ဦးက 'ပိုမြမ္းက်ပ္လာတယ္'၊ ေနာက္တစ္ဦးက 'ပို ေကာင္းမလာဘူး။ မနက္လင္းကတည္းက ျပႆနာေတြနဲ႔ ခ်ည္း ၾကံဳေနရတယ္' လို႔ ေျပာပါတယ္။ ဘတ္စ္ကားေတြက်ပ္တယ္၊ တကၠစီကား စီးရင္လည္း လမ္းက်ပ္တယ္။ တိုက္ခန္း၊ အိမ္ခန္းေတြ ေစ်းတက္တယ္။ စားေသာက္စရာ လူသံုးကုန္ေတြ ေစ်းတက္တယ္။ လခက တိုးမလာဘူး။ သြားေရးလာေရး လည္း ခက္ခဲတယ္လို႔ ေျဖၾကပါတယ္။ က်န္မိတ္ေဆြ သတင္းေထာက္တစ္ဦးကေတာ့ 'လူေတြက အားအားရွိ ရန္ျဖစ္ေနၾက တယ္။ ဒုစရိုက္မႈေတြ ေပါလာတယ္။ တရားဥပေဒ စိုးမိုးေရး ေမးခြန္းထုတ္စရာ ျဖစ္လာတယ္။ အမုန္းတရား ဖန္တီးသူေတြ ရွိေနတယ္' လို႔ ပိုႏိုင္ငံေရးဆန္ဆန္ ေျဖပါတယ္။ အခုအခါ သတင္းေထာက္ေတြကို အေရးယူတာ၊ ေထာင္ခ်တာေတြရွိလာ ေတာ့ ပုဂၢိဳလ္ေရးအရ လံုျခံဳမႈနည္းလာသလို ခံစားရတယ္လို႔ ေျဖပါတယ္။ ဒါေတြဟာ ေန႔စဥ္ၾကံဳေတြ႔ေနရတဲ့ စားဝတ္ေန ေရး၊ ဝင္ေငြ ျပႆနာေတြနဲ႔ ဆိုင္သလို၊ သာယာဝေျပာမႈနဲ႔ ဆိုင္တာကိုလည္း ျပသေနပါတယ္။ လံုျခံဳေရးအေၾကာင္းအခ်က္ ကိုလည္း ျပသေနပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔တြင္သာမက၊ ေဘးက ပတ္ဝန္းက်င္ လူ႔အဖြဲ႔အစည္း အေျခအေနနဲ႔လည္း ဆက္စပ္ ေနေၾကာင္း ျပသေနပါတယ္။

ျပည္ပက ျပန္လာတဲ့ မိတ္ေဆြ အထူးကုဆရာဝန္ႀကီး တစ္ဦးကိုလည္း ေမးၾကည့္မိပါတယ္။ သူက ေပ်ာ္ပါတယ္လို႔ ေျပာပါ တယ္။ အေၾကာင္းကေတာ့ မိသားစု ျပန္ေပါင္းဆံုမႈ လုပ္ႏိုင္တယ္။ သူတတ္တဲ့ပညာနဲ႔ လူေတြအက်ဳိးေဆာင္ေပးႏိုင္တယ္ လို႔ ေျပာပါတယ္။ ဒါကေတာ့ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းအတြင္း လူတစ္ဦးခ်င္းရဲ႔ အေရးပါမႈ၊ အခန္းက႑ေတြနဲ႔ သက္ဆိုင္ႏိုင္ပါတယ္။

ျပည္ပကေန ယခင္က တက္ႂကြလႈပ္ရွားသူ၊ ယခုေတာ့ ျပန္တြင္းျပန္ၿပီး စာေရး၊ ကဗ်ာေရးလုပ္ေနတဲ့ မိတ္ေဆြတစ္ဦးကို လည္း ေမးၾကည့္ပါတယ္။ သူက 'ခင္ဗ်ားေမးၾကည့္မွ စဥ္းစားမိတယ္၊ က်ေနာ္ မႏွစ္ကထက္ ဒီႏွစ္ပိုေပ်ာ္တယ္ဗ်' လို႔ အံ့ၾသ ဖြယ္ ေျပာပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔ ေမးၾကည့္ေတာ့ 'အေျပာင္းအလဲေတြက ပိုျမန္ဆန္လာတယ္။ ရင္ခံုစိတ္လႈပ္ရွားဖြယ္ ျဖစ္လာတယ္။ စာေပေလာကက မိတ္ေဆြ ကဗ်ာဆရာ/ စာေရးဆရာေတြနဲ႔ ပိုထိေတြ႔ ကၽြမ္းဝင္ႏိုင္တယ္' လို႔ ေျပာပါတယ္။
ဒါလည္း စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းလွပါတယ္။ 'ေဘးမွ ထိုင္ၾကည့္ေနသူတစ္ဦးရဲ႔ စြန္႔စားမႈမ်ား' ဆိုတဲ့ စာအုပ္အမည္ေတာင္ သူေျပာမွ သတိရမိပါတယ္။ 'က်ေနာ္က မီးပံုႀကီးကို အခုမွ အနီးကပ္ထိုင္ၾကည့္ေနရတာဗ်။ ေပ်ာ္တယ္ဗ်' လို႔ ဆိုပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ သူတို႔က က်န္တဲ့သူတို႔ေဘးမွလူေတြ အမ်ားစု မေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါဘူးလို႔ ေျပာၾကပါတယ္။ နံနက္လင္းတာနဲ႔ အသံ ဆူတယ္။ ကားက်ပ္တယ္။ ကားစပယ္ယာက ေဟာက္တယ္။ ဖိစီးမႈေတြ ျပည့္ေနတယ္လို႔ ေျပာျပၾကပါတယ္။ တကၠစီ ကားေမာင္းသူေတြလည္း ပိုရိုင္းလာတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ရပ္ကြက္ လူႀကီးေတြက ဘာေငြ လာေကာက္မွာလဲ၊ ဘာခိုင္း မွာလဲ… ရံုးျပင္ကနားသြားရင္လည္း လူလို ဆက္ဆံမခံရ၊ ေၾကာက္ေနရတဲ့ ျပႆနာေတြ ရွိတယ္လို႔ ေျပာျပၾကပါတယ္။ 'ရန္ကုန္ကလူေတြက သနားစရာေကာင္းတယ္' လို႔ ဆိုၾကပါတယ္။ ဒါဆိုရင္ နယ္ေတြက လူေတြကေရာ… မိတ္ေဆြတစ္ဦး ကေတာ့ 'လမ္းေတြ (အေျခခံ အေဆာက္အဦေတြ) နယ္မွာ ပိုေကာင္းလာတယ္။ လူေတြက ပိုလို႔ ခရီးသြားလာၾကတယ္။' လို႔ ေကာင္းတာေတြ ေျပာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မိသားစုတိုင္း ဖိစီးမႈေတြ ရွိေနပါတယ္။ စားဝတ္ေနေရးက မေခ်ာင္လည္လွ ဘူးဆိုၿပီး သူတို႔ရဲ႔ ဖိစီးမႈေတြလည္း ေျပာျပပါတယ္။ သတင္းေထာက္မိတ္ေဆြ တစ္ဦးကေတာ့ ခုတေလာ ေက်ာင္းသား သပိတ္ေတြကို အၾကမ္းဖက္ၿဖိဳခြင္းတာေၾကာင့္ သူ ေကာင္းေကာင္းမအိပ္စားႏိုင္ဘူးလို႔ေတာင္ ေျပာျပပါေသးတယ္။

ကမၻာ့ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေန႔ကို နက္ျဖန္ဆိုရင္၊ အခ်ဳိ႔ႏိုင္ငံ၊ အင္အားစုေတြက က်င္းပၾကေတာ့မွာပါ။ ကမၻာ့ ေပ်ာ္ရႊင္မႈအစီရင္ခံစာ မွာေတာ့ ဒိန္းမတ္၊ ေနာ္ေဝး၊ ဆြစ္ဇာလန္၊ နယ္သာလန္၊ ဆြီဒင္၊ ကေနဒါႏိုင္ငံေတြက ေပ်ာ္ရႊင္မႈ အျမင့္မားဆံုးလို႔ ဆိုထား ပါတယ္။ သိတဲ့အတိုင္း အာဖရိကႏိုင္ငံေတြကေတာ့ ေအာက္ဆံုးကပါ။ သူတို႔က ေပ်ာ္ရႊင္မႈကို အေျခခံညႊန္းကိန္းေတြ သတ္မွတ္ၿပီး တိုင္းတာတာပါ။ ပညာေက်ာ္တို႔က စီးပြားေရး အေျခအေန၊ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ၊ စစ္တမ္းေမးျမန္း ေကာက္ယူမႈ ေတြ၊ ႏိုင္ငံေတြရဲ႔ ကိန္းဂဏန္း စာရင္းအင္းေတြအေပၚ အေျခခံၿပီး သံုးသပ္တြက္ခ်က္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ခ်ိန္တုန္းက အသားတင္စုေပါင္း အမ်ဳိးသားေပ်ာ္ရႊင္မႈ (Gross National Happiness- GNH) ဆိုတဲ့ အယူအဆ ထြန္းကားခဲ့ၿပီး၊ ရုပ္ ဝတၳဳခ်မ္းသာတာထက္စာရင္၊ လူေတြ ပိုေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္အေၾကာင္း ခ်ည္းကပ္မႈေတြနဲ႔ ဘူတန္ႏိုင္ငံကို ထိပ္မွာထား ေဖာ္ျပ ခဲ့ၾကဖူး ပါေသးတယ္။ ေပ်ာ္ရႊင္မႈဆိုတာ ဝင္ေငြနဲ႔ ရုပ္ဝတၳဳ ျပည့္စံုမႈမွ်သာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဝင္ေငြကေတာ့ ဆင္းရဲမြဲေတမႈ မျဖစ္ရေလေအာင္၊ သာယာဝေျပာမႈရေအာင္အတြက္ အေရးေတာ့ ပါပါတယ္။ အလုပ္အကိုင္ရွိသူေတြက အလုပ္လက္မဲ့ ေတြထက္ ပိုေပ်ာ္ရႊင္တယ္ဆိုတာမ်ဳိးလည္း ေလ့လာေတြ႔ၾကရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈဆိုတာ ပိုလို႔က်ယ္ျပန္႔ပါတယ္။ ေပ်ာ္ရႊင္မႈကို အဓိပၸါယ္ဖြင့္ၾကရာမွာ နယ္ပယ္ ၉-ခု (9 domains) နဲ႔ တိုင္းတာမႈ (၃၃) ခုကို သတ္မွတ္ထားတာမ်ဳိး ေတြ႔ရပါ တယ္။ နယ္ပယ္ေတြကေတာ့ - (၁) ပညာေရး၊ (၂) က်န္းမာေရး (၃) လူေနမႈအဆင့္အတန္း (၄) စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ သာယာ ဝေျပာမႈ (၅) လူမႈရပ္ရြာ ရွင္သန္ဖြံ႔ၿဖိဳးမႈ (၆) ယဥ္ေက်းမႈ စံုလင္ေထြျပားရွိျခင္းႏွင့္ ၾကံ့ၾကံ့ခံႏိုင္မႈ (၇) ေဂဟ သဘာဝ ဝန္းက်င္ စံုလင္ေထြျပားမႈႏွင့္ ၾကံ့ၾကံ့ခံႏိုင္မႈ (၈) အခ်ိန္အသံုးခ်မႈ နဲ႔ ေနာက္ဆံုး (၉) ေကာင္းမြန္ေသာ အစိုးရအုပ္ခ်ဳပ္ေရး စနစ္.. စတာေတြ ထည့္သြင္းထားပါတယ္။

ယခု အစီရင္ခံစာေတြ႔ရွိခ်က္ေတြအရ -
• ပိုခ်မ္းသာတဲ့ႏိုင္ငံေတြမွာ ပိုေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါသတဲ့။ ဒါေပမယ့္ ဝင္ေငြထက္စာရင္၊ လူမႈေရးအေၾကာင္းအခ်က္၊ လူမႈ ေရး ပံ့ပိုးမႈ၊ လူတစ္ဦးခ်င္း လြတ္လပ္မႈ အတိုင္းဆ၊ အက်င့္ပ်က္ျခစားမႈ ကင္းပျခင္းတို႔က ပိုလို႔အေရးပါတယ္။
• လူေနမႈ ျမင့္လာတာနဲ႔အမွ် အခ်ိန္တစ္ခုမွာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ ျမင့္လာတယ္ဆိုပါတယ္။ ကမၻာတစ္ခုလံုး ျခံဳၾကည့္ရင္ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ ၃၀ အတြင္း နည္းနည္းပိုေပ်ာ္လာတယ္ ဆိုပါတယ္။
• အလုပ္အကိုင္မဲ့မႈက မေပ်ာ္ရႊင္မႈကို မ်ားစြာ ျဖစ္ေစပါတယ္။ အလုပ္ လံုျခံဳေရး၊ လုပ္ငန္းခြင္ ဆက္ဆံေရး၊ လုပ္ငန္းအတြင္း ေက်နပ္မႈေတြလည္း လိုအပ္ပါတယ္။ လစာနဲ႔ အလုပ္ခ်ိန္သင့္ေတာ္မႈလည္း အေရးပါပါတယ္။
• ျပဳမူေနထိုင္ ေကာင္းရင္၊ လူက ပိုေပ်ာ္ရႊင္ပါတယ္တဲ့။
• စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ က်န္းမာေရးကလည္း ႏိုင္ငံေတြရဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္မႈအတြက္ အေရးႀကီးတဲ့ အခ်က္ပါ။ ခ်မ္းသာတဲ့ ႏိုင္ငံ ေတြမွာေတာင္ စိတ္ေဝဒနာရွင္ ေလးပံုတစ္ပံုပဲ ကုသမႈ ရၾကပါတယ္။ ဆင္းရဲတဲ့ႏိုင္ငံေတြက ပိုဆိုးပါတယ္။
• မိသားစုဘဝ တည္ၿငိမ္မႈ၊ အိမ္ေထာင္ျမဲတာကလည္း မိဘေတြနဲ႔ ကေလးေတြရဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္မႈအတြက္ အေရးပါပါ တယ္။
• တိုးတက္တဲ့ ႏိုင္ငံေတြမွာေတာ့ အမ်ဳိးသမီးေတြက အမ်ဳိးသားေတြထက္ ပိုေပ်ာ္ရႊင္တယ္လို႔ ေတြ႔ရပါတယ္။ ဆင္းရဲ တဲ့ ႏိုင္ငံေတြက ရလဒ္ကေတာ့ ေရာေထြးေနပါတယ္။
• လူလတ္ပိုင္းအရြယ္မွာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ အနည္းဆံုးပါတဲ့။ (ရုန္းကန္ေနရတာ မဟုတ္လား)။

လူေတြရဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ၊ ေက်ကြဲဝမ္းနည္းရမႈေတြဟာ တစ္ဦးခ်င္းကိစၥ မဟုတ္ပါဘူး။ အစိုးရမူဝါဒေတြရဲ႔ သက္ေရာက္မႈ အေၾကာင္းအခ်က္ေတြလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ႏိုင္ငံအေတာ္မ်ားမ်ားက လူေတြရဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္မႈအတြက္ မူဝါဒေတြကို ဦးတည္ လုပ္ေဆာင္ေနၾကပါၿပီ။ ယခုအစီရင္ခံစာကို ဦးေဆာင္တည္းျဖတ္သူတစ္ဦးျဖစ္တဲ့ ကိုလံဘီယာ တကၠသိုလ္၊ ေျမကမၻာ အင္စတိက်ဴက ပါေမာကၡ ဂ်က္ဖရီဆက္ (Jeffery Sachs) ကေတာ့ "လူေတြအတြက္ တကယ့္ကိုအေရးပါတဲ့ကိစၥေတြ အတြက္ ကိုက္ညီမယ့္၊ မူဝါဒေတြခ်မွတ္ဖို႔ ကမၻာေပၚမွာ ပိုၿပီးေတာင္းဆိုမႈေတြ ျမင့္လာေနပါတယ္။ မူဝါဒခ်မွတ္သူေတြ အတြက္ အေရးႀကီးတဲ့ အခ်က္ကေတာ့ လူထုေတြေပ်ာ္ရႊင္မႈကို ဘယ္လိုျမႇင့္တင္ၾကမလဲ ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းပါ" လို႔ ေျပာခဲ့ ပါတယ္။

က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာလူထုေတြ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါရဲ႔လား။

ေအာင္သူၿငိမ္း (၁၉၊ မတ္၊ ၂၀၁၅)

http://burmese.dvb.no/archives/86298

အကိုးအကား-
http://bangkokpost.com/news/general/500943/thais-climb-in-happy-rankings
http://www.earth.columbia.edu/articles/view/2960
http://www.livescience.com/39489-the-happiest-countries.html
http://www.happyplanetindex.org/

ဆက္လက္ဖတ္႐ႈရန္...

Wednesday, March 18, 2015

ဘယ္ဆီသို႔လည္း အသင္ပညာေရး

အာ ဏာရလာကထဲက ဒီအစိုးရရဲ့ လုပ္တာကုိင္တာေတြက ပံုမေတာ္တာေတြ မ်ားလြန္းေတာ့ ေဝဖန္စာေရးရတာလည္း လက္ေကာက္ဝတ္ကေန ျပတ္က်ေတာ့မလား ေအာက္ေမ့ရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေဝဖန္စာေရးတာကို ခဏေမ့ထားလိုက္ၿပီး ကုိယ္ဖတ္ခ်င္တဲ့ စာအုပ္ေတြကို စာအုပ္ေဟာင္းပံုထဲက ဆြဲၿပီးဖတ္ေနလုိက္ပါတယ္။ ႏွစ္ပတ္သံုးပတ္ေလာက္ စာမေရးဘဲ ေနလုိက္ပါတယ္။ အဲသလို ဆိုေတာ့လည္း အေတာ္ေလးေတာ့ ၿငိမ္းခ်မ္းသား။

ဒါေပမဲ့ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ေရးဖို႔အေၾကာင္းအရာေတြ ေပၚလာျပန္ၿပီဆိုေတာ့ စာျပန္ေရးရတာပါပဲ။ ေရးေတာ့လည္း တျခား ရိွရိုလား ေဝဖန္စာပဲေပါ့ဗ်ာ။ အစိုးရလုပ္ရပ္ေတြကို ေဝဖန္တဲ့ စာမ်ားပါပဲ။ ေက်ာင္းသားေတြ ေတာင္းဆိုတဲ့ အမ်ဳိးသား ပညာေရးဥပေဒကို ျပင္ဆင္ဖို႔ ဆိုတဲ့ ကိစၥရပ္ဟာ အေစာကထဲက ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးၿပီး အေျဖရွာလုိက္ရင္ ရတဲ့ အမ်ဳိးပါ။ ေက်ာင္းသားေတြက ရက္ေပါင္း ၆ဝ ေက်ာ္လို႔မွ အေၾကာင္းမျပန္ရင္ ဆႏၵျပမယ္ သပိတ္ေမွာက္မယ္ဆိုတာ အစိုးရ ကိုယ္တုိင္လည္း သိေနၿပီးသားပါ။ ဘာေၾကာင့္ အစိုးရဖက္က အခ်ိန္ေတြကို ဆြဲခဲ့တာလဲ။ ႏုိင္ငံအႏွံ႔အျပားက ေက်ာင္းသား ေတြ မပါေလာက္ဘူး ႏုိင္ငံေရးဆံတဲ ေက်ာင္းသားတစုေလာက္ပဲ ရိွမွာပါလို႔ အစိုးရအေနနဲ႔ တြက္ဆမိခဲ့လို႔မ်ားလား။ ဒါေပမဲ့ လက္ေတြ႔မွာ အစိုးရထင္သလို မဟုတ္ဘဲ ေက်ာင္းသားအင္အားကလည္းေကာင္း အလုပ္သမား၊ သံဃာေတာ္ေတြနဲ႔ လူထု ေတြကပါ ေက်ာင္းသားေတြ ေနာက္ကြယ္မွာ ထင္ထင္ရွားရွား ရိွေနတာကို ျမင္ရမွ ေဆြးေႏြးမယ္ဆိုၿပီး ျဖစ္လာတာ မဟုတ္လား။ ဒါေတာင္ အမ်ဳိးမ်ဳိး ညစ္ကပ္ေနတာ ျမင္ေနရပါတယ္။ ေျပာရရင္ ေက်ာင္းသားဆႏၵျပ လမ္းေပၚတက္လာ တာဟာ အစိုးရဖက္က မရိုးမသားနဲ႔ အခ်ိန္ဆြဲဗ်ဴဟာကို က်င့္သုံးလို႔ ျဖစ္ရတာ။

ပညာေရးဥပေဒျပင္ဆင္ဖို႔ ေက်ာင္းသားေတြ ေတာင္းဆိုတဲ့ အခ်က္ေတြထဲမွာ ကြန္ျမဴနစ္အုပ္စုေတြ ေျခကုတ္ယူဖို႔ လမ္းစဖြင့္ ေပးသလို ျဖစ္ေနတဲ့ အခ်က္ေတြပါတယ္လို႔ ပညာေရးဝန္ႀကီးဌာနရဲ့ အစီရင္ခံစာမွာ ေတြ႔လုိက္မိပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ ေမးစရာ ျဖစ္လာတာက အုပ္စိုးသူ လူတန္းစားဟာ ကြန္ျမဴနစ္ကို အခုေခတ္အထိ ေၾကာက္ေနလို႔လား။ ဒါမွမဟုတ္ လႊဲခ်စရာ တျခား အုပ္စု မရိွေတာ့လို႔ ဓာတ္ျပားေဟာင္း ကြန္ျမဴနစ္ဆိုတာကို အသံုးျပဳတာလား။ ဒါမွမဟုတ္ ကြန္ျမဴနစ္ေတြ ေျခကုတ္ ရကုန္ေတာ့မယ္လို႔ ဆိုလုိက္ရင္ ျပည္သူအမ်ားနဲ႔ ရဟန္းသံဃာထုက စုိးရိမ္သြားၿပီး လမ္းမေပၚ ေရာက္သြားၿပီျဖစ္တဲ့ ေက်ာင္းသားသပိတ္ကို မေထာက္ခံေတာ့ဘူးဆိုတဲ့ အေျခအေနမ်ဳိး ေရာက္ေစခ်င္လို႔လား။

ကြန္ျမဴနစ္သံၾကားရင္ လူထုက ေနာက္တြန္႔သြားမယ္လို႔ အခုအထိ အစိုးရဖက္က အျမင္ရိွေနတာဟာ ဒိတ္ေအာက္ေနပါၿပီ။ ဒီၾကားထဲ ပညာေရး ဝန္ႀကီးဌာနက ဝန္ႀကီးနဲ႔ ဒုဝန္ႀကီးေတြ အစည္းအေဝးေတြမွာ လူႀကီးလူေကာင္းမဆန္ဘဲ မဲ့ကာရြဲ႔ကာ ေျပာဆိုေနတာကို ျမင္ရေတာ့ သူတို႔ကို ကြန္ျမဴနစ္ထက္ေတာင္ စိတ္ကုန္မိပါေသးတယ္။ အဆံုးစြန္ေျပာရရင္ ေမတၱာ ေတာင္ ခမ္းပါတယ္။

ပညာေရးဝန္ႀကီးဌာနတင္ မဟုတ္ပါဘူး အစိုးရတရပ္လံုးအေနနဲ႔ ပညာေရးေအာက္က်ရင္ တုိင္းျပည္ဘယ္လို ျဖစ္သြားႏုိင္ တယ္ ဆိုတာကို အခုအထိ သေဘာမေပါက္ႏုိင္ၾကေသးဘူးလား။ ၿပီးခဲ့တဲ့ ႏွစ္ငါးဆယ္ေက်ာ္ ကာလရဲ့ အေတြ႔အႀကံဳက သက္ေသ ျပၿပီးသားပါ။ ဘာသယံဇာတမွ မထြက္တဲ့ စကၤာပူလိုႏုိင္ငံ ေပါက္စနေလး တိုးတက္ခ်မ္းသာသြားတာ ပညာေရး ေၾကာင့္ပါ။ ပညာေရးမွာ တခ်ိန္က ျမန္မာကို မယွဥ္ႏုိင္ခဲ့တဲ့ အိမ္နီးခ်င္းေတြ ႏုိင္ငံေတြဟာ အခုေတာ့ ျမန္မာထက္သာ ကုန္ၿပီ ျဖစ္တာေၾကာင့္ ျမန္မာေက်ာင္းသားေတြေတာင္ ပုိက္ဆံအကုန္ခံၿပီး သြားစာသင္ေနရတယ္ မဟုတ္လား။

အခုအခ်ိန္အထိ ျမန္မာ အုပ္စိုးသူ လူတန္းစားဟာ ထစ္ခနဲရိွ ကြန္ျမဴနစ္ေတြေၾကာင့္လို႔ လက္ညိဳးထိုးေနတုန္းဆိုေတာ့ ဘယ္ေလာက္ ေခတ္ေနာက္ က်ေနၿပီဆိုတာ ရွင္းရွင္းႀကီးျမင္ေနရပါတယ္။

ဟုတ္ပါၿပီ လက္ဝဲျဖစ္တဲ့ ကြန္ျမဴနစ္ေတြနဲ႔ ျမန္မာစစ္တပ္ဟာ တခ်ိန္က အျပင္းအထန္ တုိက္ခိုက္ခဲ့ရလို႔ အဲဒီ ရန္ႂကြင္း ရန္စဟာ စစ္ေခါင္းေဆာင္ေတြ စိတ္ထဲမွာ ရန္သူအျဖစ္အေနနဲ႔ ထင္က်န္ေနရစ္ႏိုင္ပါေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ အခုကာလမွာ ကြန္ျမဴနစ္ လက္နက္ကိုင္တပ္ဆိုတာလည္း ျမန္မာျပည္မွာ မရိွေတာ့ပါဘူး။ တရုပ္ျပည္ထဲမွာ ခိုလံႈေနရတဲ့ ဗမာျပည္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ ေခါင္းေဆာင္ ေတြဆိုရင္လည္း တစတစနဲ႔ အသက္ေတြႀကီးကုန္ပါၿပီ။ လက္ရိွျမန္မာအစိုးရကို ျပဳတ္က် ေအာင္ လုပ္ႏုိင္စြမ္းလည္း မရိွေတာ့သေလာက္ပါ။ သို႔ေသာ္လည္း အစိုးရဖက္ကပဲ ေျပာေနတာ ေနာက္တခ်က္ ရိွပါ ေသးတယ္။ အခု သပိတ္ေမွာက္ေနတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြထဲက ေခါင္းေဆာင္ေတြဟာ ျမန္မာကြန္ျမဴနစ္ေတြရဲ့ အဆက္ အႏြယ္ေတြ လို႔လည္း စြပ္စြဲပါေသးတယ္။ ေတာ္ေတာ္နားလည္ရခက္တဲ့ အေတြးအေခၚမ်ဳိးကို အစိုးရလူႀကီးေတြ ပုိင္ဆုိင္ ေနပါတယ္။ ဘယ္လို ျပန္ေျပာရမလဲဆိုေတာ့ ဖေအ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ျဖစ္တုိင္း သားသမီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္မျဖစ္ပါ။ ဖေအ ဆရာဝန္ ျဖစ္တုိင္း သားသမီးေတြ ဆရာဝန္ ျဖစ္ခ်င္မွ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ဖေအ ေက်ာင္းဆရာျဖစ္တာနဲ႔ သားသမီး ေက်ာင္းဆရာ ဆရာမ ျဖစ္ခ်င္မွ ျဖစ္မွာပါ။ ဖေအက သေဘၤာသား သားက်ေတာ့ ပန္းခ်ီဆရာ။ ဖေအက လယ္သမား သားက်ေတာ့ ပါေမာကၡ။ ဒါမ်ဳိးေတြလည္း ရိွေနတယ္ဆိုတာကို သေဘာေပါက္သင့္တာေပါ့။ အခုဟာ တခ်ိန္တုန္းက သူတို႔စြပ္စြဲေနက် ကြန္ျမဴနစ္ေတြမွာ ကြယ္လြန္သူက ကြယ္လြန္၊ အသက္အရြယ္ ႀကီးသူေတြလည္း ႀကီးကုန္ဆိုေတာ့ အခုသပိတ္ေမွာက္ ေနတဲ့ ေက်ာင္းသားမ်ားထဲက ေခါင္းေဆာင္ေတြကို ကြန္ျမဴနစ္ အဆက္အႏြယ္ဆိုၿပီး ဦးထုပ္လွမ္းစြပ္ေပးပါတယ္။

မေရရာ မေသခ်ာပဲ ေျခာက္လွန္႔တာမ်ဳိး စြပ္စြဲတာမ်ဳိးေတြကို အရင္စစ္အစိုးရ အဆက္ဆက္ လုပ္ေနၾကပါ။ အခုဦးသိန္းစိန္ အစိုးရက အရပ္သားအစိုးရလို႔ ေျပာေပမယ့္ အရင္စစ္အစိုးရ လုပ္ခဲ့တဲ့ လုပ္ရပ္မ်ဳိးကို ေကာ္ပီကူးၿပီး လုပ္ေနဆဲ ျဖစ္တာကို ျမင္ရပါတယ္။ ဥပမာ ေဒါသထြက္ေနတဲ့ လူအုပ္ႀကီးတို႔၊ တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းေရးကို လိုလားတဲ့ ျပည္သူမ်ားက ဝင္ေရာက္ ထိန္းသိမ္းျခင္းတို႔ ဆိုတာ တကယ္တန္းေတာ့ အစိုးရကပဲ ဖန္တီးထားတဲ့ အရာေတြပါ။ အခုဆိုရင္ တာဝန္လက္ပတ္နီ လူတန္းစားလည္း ထပ္ေပၚလာျပန္ပါၿပီ။ ဥပေဒအရ လုပ္တာပါတဲ့။ ၁၉ ရာစုတုန္းက အဂၤလိပ္တည္ထြင္ ထားခဲ့တဲ့ ဥပေဒပါ။ ကိုလိုနီနယ္ေတြမွာ လိုအပ္လို႔ ႏွိမ္နင္းမယ့္အေရးကိစၥေတြအတြက္ အစိုးရပုလိပ္ေတြ၊ စစ္တပ္ေတြ အင္အား နည္းေနတဲ့ အခါမ်ဳိးမွာ ေဒသခံတခ်ဳိ႔ကို အသံုးျပဳလို႔ ရေအာင္တည္ထြင္ထားတဲ့ ဥပေဒပါ။ အဂၤလန္ႏုိင္ငံမွာ အဲသလို ဥပေဒမ်ဳိး အခုအထိ မရိွပါ။ ရပ္ကြက္ထဲက အရက္သမား၊ ဖဲသမား၊ ေဆးသမား၊ ၾကက္သမား၊ ကေလကေခ်ေတြကို တုိင္းျပည္တည္ၿငိမ္ေရးအတြက္ တာဝန္ဆိုတဲ့ လက္ပတ္ပတ္ေပးၿပီး လူစုၿဖိဳခြင္း ခုိင္းတာကို အတည္ျပဳေပးတဲ့ ဥပေဒမ်ဳိး အဂၤလန္မွာလည္း မရိွပါ၊ အေမရိကန္မွာလည္း မရိွပါ။ တျခားေသာ ဒီမိုကေရစီ စစ္မွန္တဲ့ တုိင္းျပည္ေတြမွာလည္း မရိွပါ။ ကြန္ျမဴနစ္ရန္ ေၾကာက္ရတယ္ဆိုတာကလည္း အုပ္ခ်ဳပ္သူမ်ား တီထြင္ထားခဲ့တာပါ။ တာဝန္လက္ပတ္ပတ္ထားတဲ့ လူအုပ္ႀကီး သို႔မဟုတ္ ျပည္သူ ဆိုတာကလည္း အုပ္ခ်ဳပ္သူမ်ား တီထြင္ထားတဲ့ အရာသာ ျဖစ္ပါတယ္။

ျမန္မာအစိုးရက ကြန္ျမဴနစ္ဆိုတာ မႀကိဳက္ဘူး၊ လက္ဝဲဆိုတာကို လက္မခံဘူး။ ဒါကလည္း သိပ္ေတာ့ ျပႆနာရိွတယ္လို႔ မျမင္ပါဘူး။ ဘာေၾကာင့္တုန္း ဆိုေတာ့ အစိုးရတုိင္းမွာ သူတို႔ မႀကိဳက္ႏွစ္သက္တဲ့ အယူဝါဒမ်ဳိးေတြကို တခ်ိန္က ရန္သူလို႔ သတ္မွတ္ေလ့ ရိွခဲ့တာကိုး။ သဘာဝလို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ ေကာင္းပါၿပီ။ အခုလက္ရိွ အစိုးရဟာ ကြန္ျမဴနစ္ကို မႀကိဳက္ဘူး လက္မခံဘူးဆိုေတာ့ လက္ယ်ာ အရင္းရွင္နဲ႔ေကာ အဆင္ေျပပါသလား။ ေမးစရာရိွလာပါတယ္။

ဒိျပင္ကိစၥေတြေတာ့ မသိေသးပါ။ ဒါေပမဲ့ တေလာေလးတုန္းက အျဖစ္အပ်က္တခုအရ ျမန္မာအစိုးရဟာ လက္်ာအရင္းရွင္ နဲ႔ လည္း အဆင္မေျပတာ ျမင္လုိက္ရပါတယ္။ အဲတာက ဘာတုန္းဆိုေတာ့ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္မွာ သင္တန္းေတြဖြင့္လွစ္ သင္ၾကားေပးေနတဲ့ Johns Hopkins university ဂြ်န္စ္ေဟာ့ပ္စကင္းစ္ ယူနီဗာစီတီနဲ႔ ျပႆနာတက္ျခင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ပညာေရးဝန္ႀကီးဌာနက အခ်ဳပ္အခ်ယ္ေတြ မ်ားလြန္းတာေၾကာင့္ ေနာက္ဆံုးမွာ သည္းမခံႏုိင္ေတာ့ဘဲ ဂြ်န္စ္ ေဟာ့ပ္ကင္းစ္ တကၠသိုလ္က သူတို႔ရဲ့ သင္တန္းေတြကို ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ကေန ျပန္လည္ ရုပ္သိမ္းသြားတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ဂြ်န္စ္ေဟာ့ပ္စကင္းစ္ တကၠသိုလ္ဟာ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုမွာ နာမည္ႀကီးေက်ာင္းေတြထဲက တခုျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီ တကၠသိုလ္မွာ ဘာသာရပ္မ်ဳိးစံု သင္ၾကားတဲ့ အထဲမွာ ေဆးပညာအရ ကမၻာမွာ ထိပ္တန္းေက်ာင္း ဆယ္ေက်ာင္းထဲမွာ ပါဝင္ ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္ပါလဲ။ အဲဒီ တကၠသိုလ္ဟာ ေဆးသုေတသနျပဳလုပ္ရာမွာ ထူးခြ်န္လို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ေဆး သုေတသန အသစ္အသစ္ေတြ ႏွစ္တုိင္းဆိုသလို ရွာေဖြေတြ႔ရိွပါတယ္။ ေဆးဝါးအသစ္၊ ကုထံုးအသစ္ စသျဖင့္ ရွာေဖြေဖာ္ထုတ္ ႏုိင္တာေၾကာင့္ ေဆးပညာေလာကမွာ အရိွန္အဝါႀကီးမားတဲ့ ေက်ာင္းႀကီးတခုပါ။

ေနာက္တေက်ာင္းေလာက္ ဥပမာ ထပ္ေပးရရင္ ဟားဗတ္တကၠသိုလ္ဟာ ဥပေဒပညာရပ္မွာ ထူးခြ်န္တဲ့ ေက်ာင္းႀကီး တခုပါ။ နာမည္ႀကီး ေရွ႔ေနေတြ ဥပေဒသမားေတြ အေျမာက္အမ်ား ေမြးထုတ္ေပးခဲ့တဲ့ ေပးေနဆဲျဖစ္တဲ့ ေက်ာင္းတခု ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ အေမရိကန္ သမၼတ တခ်ဳိ႔လည္း ဒီေက်ာင္းထြက္ေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ အဂၤလန္မွာဆိုရင္ အီဒင္ဘာရာ တကၠသိုလ္ဟာ ေဆးပညာနဲ႔ပတ္သက္လို႔ သမားေတာ္အဆင့္ ဆရာဝန္ႀကီးမ်ားကို ေမြးထုတ္ေပးရာမွာ နာမည္ေက်ာ္ ပါတယ္။ လန္ဒန္စီးပြားေရးနဲ႔ ႏုိင္ငံေရး တကၠသိုလ္ ဆိုရင္ လူမႈသိပံၸဘာသာရပ္မွာ သုေတသန လုပ္ငန္းမ်ားေၾကာင့္ ကမၻာေက်ာ္ပါတယ္။ ေနာက္ထပ္လည္း သက္ဆုိင္ရာ ဘာသာရပ္အလုိက္ ကမၻာေက်ာ္ တကၠသိုလ္ေတြ ႏုိင္ငံအသီးသီးမွာ ရိွေနပါေသးတယ္။ ဒီေနရာမွာ ဘာကို ျမင္ရသလဲ ဆိုေတာ့ ပညာေရးအဆင့္အတန္း ျမင့္ဖို႔ဆိုတာ ျမင့္ေအာင္ျမွင့္တတ္ မွသာ ျမင့္မားလာမွာျဖစ္ပါတယ္။ 


အခု ဦးသိန္းစိန္ အစိုးရကေတာ့ လက္ဝဲကြန္ျမဴနစ္နဲ႔လည္း ကမၻာရန္ျဖစ္ခဲ့။ ကြန္ျမဴနစ္ဆိုရင္ အသံေတာင္ မၾကားခ်င္ ပါဘူး။ ဒါကလည္း သူ႔အေၾကာင့္နဲ႔သူမို႔ ရိွပါေစေတာ့။ သို႔ေသာ္လည္း ပညာေရးကို ျမွင့္တင္ဖို႔ ေျပာၾကတဲ့ေနရာမွာ လက္ဝဲဝင္လာမွာ ေျခကုတ္ယူမွာကို စိုးရိမ္သလို လက္ယာ အရင္းရွင္နဲ႔လည္း အဆင္မေျပ ဆိုေတာ့ ဘာဆက္လုပ္ ၾကမွာလဲလို႔ ေမးစရာရိွလာ ပါတယ္။ တုိင္းျပည္တခုမွာ ပညာေရး တိုးတက္ျမင့္မားလာဖို႔ မျဖစ္မေန ဖြင့္လွစ္ေပးရတ့ဲ ဖြင့္လွစ္ေပးရမယ့္ တံခါးေတြရိွပါတယ္။ အဲတာေတြကို ပိတ္ထားေနဆဲ ဆိုရင္ေတာ့ အဲသလိုတုိင္းျပည္မ်ဳိးကေန မ်ဳိးေကာင္း မ်ဳိးသန္႔ ပညာတတ္ေတြ ထြက္ေပၚမလာပဲ အဖ်င္းအေမွာ္ေလးေတြသာ ထြက္လာမွာပါ။ ဒါေပမဲ့ အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြဟာ လူ႔သေဘာအရ လူလည္ေတြပါ။ ဘာေၾကာင့္တုန္း ဆိုေတာ့ လူႀကီး သားသမီးမ်ားနဲ႔ ခရုိနီသားသမီးေတြကေတာ့ ႏုိင္ငံရပ္ျခားက တကၠသိုလ္မ်ားမွာ စာသင္ေနၾကပါတယ္။

၂ဝ ရာစုရဲ့ အေရွ႔တုိင္းသား ဒႆနဆရာႀကီး တဦးျဖစ္တဲ့၊ စာေပဆုိင္ရာႏိုဘယ္ဆုရွင္လည္းျဖစ္တဲ့ ရာဘင္ျဒာနတ္တဂိုးက ပညာဆိုတာ လြတ္လပ္တဲ့ေနရာမွာသာ တည္ရိွႏုိင္တယ္ တည္မီႏုိင္တယ္လို႔ ဆိုခဲ့ပါေၾကာင္း။

ေဇာ္မင္း
၁၃ ရက္၊ မတ္လ၊ ၂ဝ၁၅ ခုႏွစ္

ဆက္လက္ဖတ္႐ႈရန္...

 
 
©2007 Fine-Leaves.blogspot.com, Powered by Blogger.