အ
ခု ၂၁ ရာစုမွာ ဒီမိုကေရစီအသံဟာ အာရပ္ေလာကအပါအဝင္ ကမၻာ့ေနရာ အႏွံ႔အျပားမွာ ပိုလို႔က်ယ္ေလာင္လာပါ တယ္။ လူေတြ ဘာျဖစ္လို႔ ဒီမိုကေရစီကို လိုခ်င္ရတာလဲ။ ဘုရင္စနစ္ (သို႔မဟုတ္) တပါတီစနစ္နဲ႔ အုပ္ခ်ဳပ္ထားၿပီး ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း စားႏုိင္ေသာက္ႏုိင္ အိုးအိမ္ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ေနထုိင္ႏုိင္မယ္ဆိုရင္ ဒီမိုကေရစီ လုိပါဦးမလားလို႔ ေမးသူေတြလည္း ရိွပါတယ္။ အလုပ္ရႈပ္ခံၿပီး ဒီမိုကေရစီကို ေတာင္းဖို႔လိုေသးလားလို႔ ဆင္ေျခတက္မယ့္ သူေတြလည္း ရိွေကာင္းရိွႏုိင္ပါလိမ့္မယ္။
စီးပြားေရးေကာင္းဖို႔က ပထမ ဒီမိုကေရစီဆိုတာ ေနာက္မွလာလည္း ရပါတယ္လို႔ ေျပာတဲ့သူေတြထဲမွာ အေနာက္တုိင္းက ပညာရွင္ ဆိုသူႀကီးေတြေတာင္ ပါပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီအဆိုကို သူတို႔အေနာက္ႏုိင္ငံက ျပည္သူေတြေရွ႔မွာ ဒီပညာရွင္ေတြ ေျပာင္မေျပာရဲပါဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ အေနာက္တုိင္းမွာက ဒီမိုကေရစီက အေတာ္ေလး အျမစ္တြယ္ ခုိင္မာေန တာကိုး။ ခုိင္မာအျမစ္တြယ္ေနတဲ့ ဒီမိုကေရစီ ျပန္ၿပီးေလွ်ာ့ပါးသြားမွာကို အဲသည့္ျပည္သူေတြက လက္ခံမွာလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီမိုကေရစီ ေနာက္မွလာလည္း ရပါတယ္ဆိုတဲ့ စကားကို အဲသည့္ ပညာရွင္ေတြတခ်ဳိ႔က အာရွ၊ အာဖရိကနဲ႔ ေတာင္အေမရိက တုိက္က ႏိုင္ငံေတြအတြက္သာ ရည္စူးေျပာတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီမိုကေရစီနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ အေလွ်ာ့ေပးဖို႔ အဲသည့္ ပညာရွင္ တခ်ဳိ႔ဟာ သူတို႔ေနထုိင္တဲ့ အေနာက္ႏုိင္ငံမ်ားအတြင္းမွာ မေျပာရဲပါဘူး။
ကိုယ္လိုအပ္တာကို ႏိုင္ငံသားေတြအေနနဲ႔ ေတာင္းဆိုခြင့္ ရိွပါတယ္။ အစိုးရဆိုတာမ်ဳိးက ႏုိင္ငံသားေတြဆီက ဖိအား မလာ မခ်င္း ဇိမ္နဲ႔ေနေလ့ ရိွပါတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ အခုမီးမလာတာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး လူေတြဖေယာင္းတုိင္ထြန္း လမ္းေပၚတက္ ၿပီး သူတို႔ရဲ့ဆႏၵကို ၿငိမ္းၿငိမ္းခ်မ္းခ်မ္း ထုတ္ေဖာ္တာဟာ လုပ္သင့္တဲ့ အလုပ္လို႔ ဆိုပါရေစ။ ဒါကို ေနာက္ကြယ္က လူတခ်ဳိ႔ က ေစ့ေဆာ္လို႔ ျဖစ္ရတာလို႔ မစြပ္စြဲဘဲ လိုအပ္ခ်က္ရိွေနလို႔ ဒီလိုျဖစ္ရတာလို႔ ျမင္သင့္ပါတယ္။ ျမန္မာႏုိင္ငံဟာ စီးပြားေရး ေကာင္းကို မေကာင္းေသးပါ။ ႏုိင္ငံသားအမ်ားစု မြဲငတ္ေနဆဲပါ။ ဒီၾကားထဲ ဒီမိုကေရစီ ဆိုတာကလည္း အခုမွ စလံုးေရစ မလို႔ ေျပာေနဆဲ အေျခအေနမွာဘဲ ရိွပါေသးတယ္။ ဒီလို အခ်ိန္မ်ဳိး ကာလမ်ဳိး အေျခအေနမ်ဳိးမွာ ကိုယ့္တုိင္းျပည္က ႏုိင္ငံသားျပည္သူေတြ သူတို႔လိုအပ္ခ်က္ကို သူတို႔ ထုတ္ေဖာ္ျပသတာ ဘာမွ အျပစ္မရိွပါလို႔ ေျပာပါရေစ။ အခုေတာ့ တခ်ဳိ႔ နယ္ေတြမွာ ဖေယာင္းတုိင္တပ္သားေတြထဲက တခ်ဳိ႔ အဖမ္းအဆီး ခံရတယ္ စစ္ေမးခံရတယ္ ဆိုတာလည္း ၾကားရပါတယ္။ ဗံုးေထာင္တဲ့ ကိစၥမွမဟုတ္တာ ဘာကို အစိုးရကေၾကာက္ေနတာလဲ။
ဒီၾကားထဲ ျပည္ပအေျခစုိက္ ေရဒီယိုသတင္းဌာန တခ်ဳိ႔ကလည္း ဒီမိုကေရစီနဲ႔ လွ်ပ္စစ္မီး ဘယ္ဟာက ပိုအေရးႀကီးသလဲ ဘယ္ဟာက လူေတြအတြက္ ပိုလိုအပ္သလဲဆိုတဲ့ ဒီဘိတ္ေဆြးေႏြးတာမ်ဳိး လုပ္လာပါတယ္။ ေကာင္းတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ လုပ္တာမ်ဳိးျဖစ္ႏုိင္သလို၊ အဲသည့္ႏွစ္ခုထဲက ဘယ္သင္းက အေရးႀကီးဆံုးလဲ ေရြးခ်ယ္ပါဆိုတဲ့ လမ္းေၾကာင္းကို ေဖာက္ေပး တဲ့ သေဘာမ်ဳိး ဆိုရင္ေတာ့ သိပ္မေကာင္းလွပါ။ ဆက္ရွင္းပါ့မယ္။
ဒါနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ စီးပြားေရးပညာရွင္ တဦးျဖစ္တဲ့ ပါေမာကၡ အမာတရာစန္ရဲ့ ေဆြးေႏြးျငင္းခုန္ခ်က္ တခ်ဳိ႔ကို ျပန္ၿပီးတင္ျပ လိုပါတယ္။ စီးပြားေရးလိုအပ္ခ်က္နဲ႔ ႏုိင္ငံေရးလိုအပ္ခ်က္ (ဒီမိုကေရစီလိုအပ္ခ်က္) ႏွစ္ခုအၾကားမွာ နယ္ပယ္ရဲ့ သေဘာကို လုိက္ၿပီး မတူကြဲျပား ျခားနားတာေတြ ရိွပါတယ္တဲ့။ အဲသလို မတူကြဲျပားတာေၾကာင့္ စီးပြားေရးဖြံ႔ၿဖိဳးမႈကသာ အရင္ဆံုး လာသင့္တယ္ ဒီမိုကေရစီက ေနာက္မွလာလည္း ရတယ္ဆိုတဲ့ အျငင္းပြားမႈေတြ ရိွလာပါတယ္။ အဲသည္မွာ အျငင္းပြားမႈရဲ့ ရင္းျမစ္က ဘာလဲဆိုေတ့ စီးပြားေရးတိုးတက္တာက အရင္ဆံုး အဓိကၾကလား၊ ဒီမိုကေရစီကလိုအပ္ခ်က္က အဓိက က်လား ဆိုၿပီး တခုစီကို သီးျခားခြဲထုတ္ လုိက္တာကိုက ျပႆနာကို မီးေမႊးေပးလိုက္သလို ျဖစ္သြားပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ ေဆြးေႏြးသင့္ တာက ဒီႏွစ္ခုဟာ ဘယ္လိုအျပန္အလွန္ မီွတည္ေနသလဲ ဆက္စပ္ေနသလဲ ဆိုတာကို အရင္ႀကိဳးစားဖို႔ လိုပါတယ္။
စီးပြားေရးဖြံ႔ၿဖိဳးျခင္းနဲ႔ ဒီမိုကေရစီကို တခုစီ ခြဲထုတ္ၿပီး ဒီဘိတ္လုပ္ျငင္းခုိင္းတာကိုက ျပႆနာလို႔ ေထာက္ျပလိုပါတယ္။ အစကထဲက ႏွစ္ခုစလံုးကို မင္းတို႔လိုျခင္လို႔ မရဖူး။ ႏွစ္ခုထဲက တခုကိုသာ ေရြးပါဆိုတဲ့ ကန္႔သတ္ေပးလုိက္မႈကသာ ျပႆနာလို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ ဆင္းရဲေနရာကေန စီးပြားေရးတိုးတက္လာဖို႔ ေဆာင္ရြက္မယ္ဆိုတာက စီးပြားေရးအရ လိုအပ္ခ်က္တခုပါ။ အဲတာကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ဖို႔ ဘာေတြလိုလာပါသလဲ။ ပြင့္လင္းတဲ့ လူထုေဆြးေႏြးပြဲေတြ၊ ေတာင္းဆိုပြဲေတြ၊ ဆႏၵေဖာ္ထုတ္ပြဲေတြ၊ လြတ္လပ္တဲ့ မီဒီယာေရးသား တင္ျပခ်က္ေတြ မရိွမျဖစ္လိုလာပါတယ္။ ဆိုလိုတာကေတာ့ စီးပြားေရးတိုးတက္လာဖို႔ ေထာင့္ေပါင္းစံုကေန ႏုိင္ငံသား ျပည္သူေတြရဲ့ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မႈ လိုတယ္လို႔ ဆိုလိုတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔ ႏုိင္ငံသားေတြရဲ့ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ လိုအပ္ပါသလဲ။ အစိုးရတခုထဲ တရပ္ထဲကေန တုိင္းျပည္စီးပြားေရး တိုးတက္ဖို႔ အံုဖြဆိုၿပီး ေဆးႀကိမ္လံုးနဲ႔ တို႔သလို ခ်က္ျခင္းစီးပြားေရးေကာင္းေအာင္ ေဆာင္ရြက္လို႔ မရတဲ့အတြက္ျဖစ္ပါတယ္။ တုိင္းသူျပည္သား ႏုိင္ငံသားေတြရဲ့ စီးပြားေရးလိုအပ္ခ်က္ကို ျဖည့္ဆည္းမယ္ ဆိုတဲ့ တခ်ိန္ထဲမွာ ႏုိင္ငံေရးလိုအပ္ခ်က္ကလည္း တၿပိဳင္ထဲ ကပ္ပါ ေနလို႔ျဖစ္ပါတယ္။ (သို႔ေသာ္ ဒီလိုခ်ဥ္းကပ္ေဆာင္ ရြက္တဲ့ ပံုစံမ်ဳိးကို တရုတ္တို႔၊ စကၤာပူတို႔၊ ဗီယက္နမ္တို႔က သိပ္ၿပီးေတာ့ လက္မခံပါ။ စကားခ်ပ္) အဲသည့္ ႏုိင္ငံေတြမွာ ေတာ့ စီးပြားေရးက အရင္ေကာင္းဖို႔လိုတယ္ ႏုိင္ငံေရးဒီမိုကေရစီ အေေရးက စီးပြားေရးရဲ့ လက္ေအာက္ခံသာ ျဖစ္တယ္လို႔ သတ္မွတ္ထားလို႔ပါ။
ႏုိင္ငံသားအမ်ားစု ဆင္းရဲေနတဲ့ ႏုိင္ငံေတြမွာ အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြဟာ ဒီလိုစဥ္းစားေလ့ရိွပါတယ္။ စကၤာပူ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ေဟာင္း လီကြမ္ယူက ဆင္းရဲသားေတြဆိုတာ ဒီမိုကေရစီနဲ႔ လြတ္လပ္ျခင္းဆိုတာထက္ ထမင္းဝဝစားရေရးကိုသာ ဂရုစုိက္တယ္လို႔ ဆိုခဲ့ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ ပါေမာကၡ အမာတရာစန္က ဆင္းရဲသားေတြ ဒီမိုကေရစီနဲ႔ လြတ္လပ္ျခင္းကို ဂရုစုိက္မစုိက္ သိလုိတယ္ဆိုရင္ စမ္းသပ္မႈတခု ျပဳလုပ္လို႔ ရတယ္လို႔ ေထာက္ျပပါတယ္။ ဘယ္လုိစမ္းသပ္မႈလဲဆိုေတာ့ အမွန္တကယ္ လြတ္လပ္ၿပီး တရားမွ်တတဲ့ ေရြးေကာက္ပြဲ က်င္းပေပးဖို႔နဲ႔ လြတ္လပ္တဲ့ အတိုက္ခံေတြ ေပၚေပါက္လာေစျခင္းဆိုတဲ့ နည္းနဲ႔ စမ္းသပ္ႏုိင္တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ အတုအေယာင္ လြတ္လပ္တာမ်ဳိးကို မဆိုလိုပါ။ သို႔ေသာ္လည္း ဒီလိုစမ္းသပ္မယ္ဆိုေတာ့ အာဏာရွင္စနစ္နဲ႔ ေကာင္းစားေနတဲ့သူေတြက လက္ခံမွာမဟုတ္ဖူး တနည္းနည္းသံုးၿပီး ဆန္႔က်င္လိမ့္မယ္ ဆိုတာကို လည္း ေျပာထားပါတယ္။ လြတ္လပ္မႈကလည္းမရိွ ဒီမိုကေရစီကလည္း အမည္ခံသာ ျဖစ္ေနတဲ့ အေျခအေနေအာက္မွာ က်င္းပျပဳလုပ္တဲ့ ေရြးေကာက္ပြဲဆိုတာ ညစ္နည္းအဖံုဖံု အေကာက္ႀကံတာ အမ်ဳိးမ်ဳိး ရိွေနလို႔ပါ။ ဒါနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ျမန္မာ ျပည္ရဲ့ ၂ဝ၁ဝ ေရြးေကာက္ပြဲကို က်ေနာ္တို႔ ျမင္ႏုိင္ပါတယ္။ သို႔ကလို ေၾကာင့္မို႔ ဆင္းရဲတဲ့ ျမန္မာအပါအဝင္ တျခားေသာ မဖြံ႔ၿဖိဳးမတိုးတက္ေသးတဲ့ ႏုိင္ငံေတြမွာ ဒီမိုကရစီနဲ႔ ႏုိင္ငံေရးလြတ္လပ္ခြင့္ဟာ ပံုစံဖ်က္ထားျခင္း ခံရေလ့ ရိွေနပါတယ္။
ျပန္ေကာက္ရရင္ လွ်ပ္စစ္မီးလာဖို႔ အရင္လိုသလား ဒီမိုကေရစီက အရင္လိုအပ္သလားလို႔ ေမးလာတဲ့ ေမးခြန္းဟာ ေဆြးေႏြးျခင္းမ်ဳိးဟာ အစကထဲက အဓိပၸါယ္ မရိွပါဖူး။ ေခါင္ကေန ခ်ဳပ္ထားၿပီးမွေမးတဲ့ တဖက္ပိတ္ ေမးခြန္းလို ျဖစ္ေနပါတယ္။ မီးမွန္မွန္ ရခ်င္ရင္ ဒီမိုကေရစီ အသာထားဦးလို႔ ဆိုတဲ့ အယူအဆဟာ အာဏာကေန ဆင္းေပးရမွာ စိုးရိမ္တဲ့ အုပ္ခ်ဳပ္သူ လူတန္းစား ေတြရဲ့ အႀကိဳက္ကိုသာ ေဖာ္ၾကဴးထားတဲ့ ဇာတ္လမ္းမွ်သာ ျဖစ္ပါတယ္။ သုဝဏၰသာမ ဇာတ္ေတာ္အတုိင္း ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ႏုိင္ငံသားေတြအတြက္ သားေရႊအိုးထမ္းလာတာ ျမင္ျခင္ပါတယ္ဆိုတဲ့ အေျဖဟာ က်ေနာ္တို႔ တုိင္းျပည္ အတြက္ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းအတြက္ ပိုၿပီးမေကာင္းပါသေလာ။
ေဇာ္မင္း
၂၅ ရက္၊ ေမလ၊ ၂ဝ၁၂ ခုႏွစ္
Friday, May 25, 2012
Sunday, May 13, 2012
ဒီမိုကေရစီနဲ႔ လြတ္လပ္တဲ့ သတင္းမီဒီယာ
ဒီ မိုကေရစီႏုိင္ငံေတာ္ တခုရဲ့ အေျခခံအုတ္ျမစ္ဟာ လြတ္လပ္တဲ့သတင္းမီဒီယာ တည္ရိွတဲ့ အေပၚမွာ ရာခုိင္ႏႈန္း အေတာ္ မ်ားမ်ား အေျချပဳတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒီအဆိုကို တင္ျပသူကေတာ့ World Editors Forum ကမၻာ့ အယ္ဒီတာမ်ားအဖြဲ႔က ဥကၠ႒ျဖစ္သူ အဲရစ္ဘီေရးဂ်ား ျဖစ္ပါတယ္။ သတင္းမီဒီယာ မလြတ္လပ္သမွ် ႏုိင္ငံတခု အတြင္း ဒီမိုကေရစီအုတ္ျမစ္ဟာ ခုိင္ခံ့ဖို႔ ခက္ခဲေၾကာင္း သူကေထာက္ျပထားပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ မကၠဆီကို ႏုိင္ငံမွာ လက္ရိွျဖစ္ေနတဲ့ ကိစၥရပ္တခ်ဳိ႔ကို တင္ျပလိုပါတယ္။ မကၠဆီကိုႏုိင္ငံမွာ ဒီမိုကေရစီ နည္းက် ေရြးေကာက္ပြဲေတြ ရိွပါတယ္။ သမၼတဟာ ျပည္သူေတြရဲ့ မဲနဲ႔သာ သမၼတ ျဖစ္ခြင့္ရိွပါတယ္။ ဒီမိုကေရစီနည္းက် ေရြးေကာက္ပြဲေတြ ရိွတယ္ဆိုေပမယ့္ မကၠဆီကိုႏုိင္ငံဟာ မူးယစ္ေဆးဝါး ေရာင္းဝယ္မႈေဖာက္ကားမႈ ကေနတဆင့္ ေပၚေပါက္လာတဲ့ အၾကမ္းဖက္မႈေတြ မ်ားျပားလြန္းတာေၾကာင့္ လံုျခံဳမႈကင္းမဲ့တဲ့ ႏုိင္ငံတႏုိင္ငံလို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ မႏွစ္တုန္းကဆိုရင္ မူးယစ္ေဆးဝါးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေရာင္းဝယ္တဲ့ ကိစၥမ်ားကေန အၾကမ္းဖက္လူသတ္မႈေတြ ျဖစ္ခဲ့တာမွာ လူေပါင္း ႏွစ္ေသာင္းေက်ာ္ လမ္းေပၚမွာ ပစ္သစ္ခံခဲ့ရပါတယ္။ အဲဒီလို အၾကမ္းဖက္မႈ ေတြေၾကာင့္ ေသဆံုးရသူေတြထဲမွာ သာမန္ ျပည္သူေတြအျပင္ သတင္းစာနယ္ဇင္း သမားမ်ားလည္း ပါဝင္ေနတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ မကၠဆီကိုမွာ သတင္းမီဒီယာသမားေတြ ဘာေၾကာင့္ အၾကမ္းဖက္ခံရတာလဲ ဆိုတာကို ၾကည့္လုိက္တဲ့အခါမွာ သူတို႔ဟာ မူးယစ္ေဆးဝါးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ သတင္းေတြ၊ မူးယစ္ေဆးဝါးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ အစိုးရအာဏာပုိင္ေတြနဲ႔ ဂိုဏ္းေတြအၾကား လာဘ္ေပးလာဘ္ယူ ကိစၥေတြကို အမ်ားျပည္သူေတြ သိေအာင္ ေဖာ္ထုတ္တင္ျပ ေရးသားတာေၾကာင့္ အၿငိဳးနဲ႔ အသတ္ ခံရတယ္လို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ မကၠဆီကို သတင္းသမားေတြ အေနနဲ႔ အၾကမ္းဖက္တုိက္ခိုက္ခံရျခင္း အသတ္ခံရျခင္းေတြ ရိွေနေပမယ့္ မကၠဆီကို သတင္းမီဒီယာ သမားမ်ားကေတာ့ ဆက္ၿပီး ရဲရဲဝင့္ဝင့္နဲ႔ သူတို႔ျပည္သူေတြကို အမွန္အတုိင္း တင္ျပေနဆဲပါ။ ၿပီးခဲ့တဲ့ ႏွစ္တႏွစ္ထဲမွာဘဲ မကၠဆီကို ႏုိင္ငံမွာ သတင္းသမား ၆၄ ဦးသတ္ျဖတ္ခံခဲ့ရပါတယ္။ ဒီလို သတင္း သမားေတြ အသတ္ခံခဲ့ရျခင္းရဲ့ လက္သယ္မ်ားကေတာ့ အာဏာကို အလြဲသံုးစား ျပဳလုပ္ေနတဲ့ အစိုးရအရာရိွေတြနဲ႔ မာဖီးယား လူဆိုးဂိုဏ္းေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ တခါ အာဖရိကတုိက္က အီရစ္ထရီးယားလို႔ ေခၚတဲ့ ႏိုင္ငံမွာလည္း သတင္းသမားမ်ားကို အစိုးရအာဏာပုိင္ေတြက လက္လြတ္စပါယ္ ဖမ္းဆီး ႏိွပ္စက္ သတ္ျဖတ္ေနတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ အီရစ္ထရီးယား ႏုိင္ငံဟာ အီသီယိုပီးယား ႏုိင္ငံနဲ႔႔ ကပ္လွ်က္တည္ရိွပါတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္က လြတ္လပ္ေသာေရႊကေလာင္ရွင္ဆုကို ရရိွခဲ့တဲ့ သတင္းသမား ဒါဝတ္အုိက္ဇက္ ဟာ အီရစ္ထရီးယား ႏုိင္ငံသား ျဖစ္သလို ဆြီဒင္ႏုိင္ငံသားလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ သူဟာ အီရစ္ထရီးယားႏုိင္ငံရဲ့ ပထမဆံုးလို႔ ဆိုရမယ့္ လြတ္လပ္တဲ့ သတင္းစာကို တည္ေထာင္ခဲ့သူမ်ားထဲက တဦးလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဝတ္အုိက္ဇက္ဟာ အီရစ္ ထရီးယား အာဏာပုိင္မ်ားရဲ့ ဖမ္းဆီးျခင္းခံရၿပီး ေထာင္ထဲမွာ ထိန္းသိမ္းခံခဲ့ရပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ဒါဝတ္ အုိက္ဇက္ ဟာ ေထာင္အတြင္းကေန ေပ်ာက္ျခင္းမလွ ေပ်ာက္ဆံုးသြားခဲ့ပါတယ္။ အမ်ားသူငါရဲ့ ထင္ျမင္ယူဆ ခ်က္ကေတာ့ အာဏာပုိင္ေတြက သူ႔ကို သတ္ျဖတ္ၿပီး အေလာင္းကို ေဖ်ာက္ဖ်က္ပစ္လုိက္တယ္လို႔ ခန္႔မွန္းၾကပါတယ္။ တရုတ္ႏုိင္ငံမွာေတာ့ လူမႈကြန္ယက္ မီဒီယာလုပ္ငန္းေတြ ႀကီးမားက်ယ္ျပန့္လာတာနဲ႔အမွ် အစိုးရရဲ့ ဆင္ဆာျဖတ္ေတာက္မႈ နဲ႔ ဝက္ဘ္ဆုိက္မ်ားကို ကန္႔သတ္ပိတ္ပင္ျခင္းဟာ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ မ်ားလာေနပါတယ္။ ပါကစၥတန္ ႏုိင္ငံမွာလည္း သတင္း သမားမ်ားဟာ ၿခိမ္းေျခာက္ခံရျခင္း၊ အၾကမ္းဖက္ တုိက္ခုိက္ခံရျခင္းေတြနဲ႔ ရင္ဆုိင္ေနရပါတယ္။ ဒီလိုျဖစ္ရပ္ေတြကို သတင္းသမားေတြ ဘာေၾကာင့္ ရင္ဆုိင္ေနရတာလဲ။ အာဏာပုိင္ေတြက သူတို႔ရဲ့ မွားယြင္းမႈ၊ ေဖာက္ျပန္မႈ၊ အလြဲသံုးစား လုပ္မႈေတြကို ျပည္သူေတြအၾကား မျပန္႔ႏွံ႔ေစျခင္တာေၾကာင့္ သတင္းသမားမ်ားကို ၿခိမ္းေျခာက္ျခင္း၊ အၾကမ္းဖက္ျခင္းနဲ႔ ေနာက္ဆံုး သတ္ျဖတ္တဲ့အထိ ျပဳမူလာၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီမိုကေရစီ သက္တန္းႏုနယ္ေသးတဲ့ တုိင္းျပည္ေတြျဖစ္တဲ့ အေရွ႔ဥေရာပ ႏုိင္ငံတခ်ဳိ႔နဲ႔ အာဖရိကတုိက္က ႏုိင္ငံအခ်ဳိ႔မွာ သတင္းသမားမ်ားနဲ႔ ထုတ္ေဝသူေတြကိုယ္တုိင္ သတင္းစာေတြ၊ စာေစာင္ေတြ၊ မဂၢဇင္းေတြကုိ ပံုမႏိွပ္ခင္မွာ ကိုယ့္ဟာကို ျပန္ၿပီးဆင္ဆာ လုပ္ၾကရပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္ ဒီလိုလုပ္ရသလဲဆိုေတာ့ အစိုးရအာဏာပုိင္ေတြနဲ႔ ပတ္သက္ေနတဲ့ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြ အက်ဳိးစီးပြားေတြကို ေျပာင္က်က် ေဝဖန္ေရးသားလို႔ မရတဲ့အတြက္ ကိုယ့္ဟာကို ႀကိဳၿပီး အႏၱရာယ္ကို ေရွာင္ရသလိုမ်ဳိး လုပ္ရတဲ့အတြက္ ျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာေကာ သတင္းမီဒီယာေလာကဟာ ဘယ္ေလာက္ လြတ္လပ္လာၿပီလဲဆိုတာ စူးစမ္းဖို႔ လိုလာ ပါတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာလည္း အခုအထိ စာေစာင္ေတြ ဂ်ာနယ္ေတြဟာ ကုိယ့္ဟာကို ဆင္ဆာလုပ္ေနရေသးတဲ့ အေျခအေနကို ျဖတ္သန္းေနရဆဲပါ။ အစိုးရက သတင္းမီဒီယာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ဥပေဒတရပ္ ထုတ္ျပန္ဖို႔ ႀကိဳးပမ္း ေနပါတယ္။ သတင္းမီဒီယာအတြက္ ဥပေဒသတ္သတ္ ထုတ္ဖို႔လိုမလိုဆိုတာ ဝုိင္းဝန္းစဥ္းစားၾကဖို႔ လိုအပ္တယ္လို႔ ေျပာလိုပါတယ္။ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ အဂၤလိပ္ေခတ္ကစလို႔ လက္ရိွတည္ရိွေနဆဲ ဥပေဒမ်ားဟာ အေတာ္ေလး လံုေလာက္ေန တာမို႔ မီဒီယာဥပေဒ ဆိုတာမ်ဳိးကို သီးျခားထပ္မံ ျပဌာန္းဖို႔ မလိုအပ္ဖူးလို႔ ကြ်မ္းက်င္သူမ်ားနဲ႔ ေရွ႔မီေနာက္မီ ဝါရင့္ စာနယ္ဇင္းသမားမ်ားက ဆိုထားပါတယ္။ မီဒီယာက အမွားတင္ျပမိရင္ က်ဴးလြန္မိရင္၊ သူတပါးကို နစ္နာေအာင္ ေဖာ္ျပမိရင္ တည္ဆဲဥပေဒေတြနဲ႔ တရားစြဲႏုိင္ပါတယ္။ မီဒီယာဥပေဒဆိုတာ သတ္သတ္မလိုပါဖူးလို႔ ထပ္ေျပာပါရေစ။ မၾကာေသးခင္ ဒီလ ေမလဆန္းတုန္းက ရန္ကုန္ၿမိဳ႔မွာ ျပန္ၾကားေရးဝန္ႀကီးဌာနနဲ႔ ယူနက္စ္ကိုတို႔ ပူးေပါင္းၿပီး သတင္းမီဒီယာနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အစည္းအေဝးႀကီးတခု က်င္းပခဲ့ပါတယ္။ အေျခအေနသစ္အတြင္းက စိန္ေခၚမႈအသစ္မ်ားလို႔ ေခါင္းစဥ္ေပးထားတဲ့ အစည္းအေဝးႀကီး ျဖစ္ပါတယ္။ ျပန္ၾကားေရး ဒုတိယဝန္ႀကီးက သတင္းသမားေတြ အေနနဲ႔ လြတ္လပ္စြာ မတူကြဲျပားတဲ့ အျမင္ေတြကို တင္ျပခြင့္ ရိွရမယ္လို႔ ေျပာၾကားပါတယ္။ အဲသလို ေျပာေတာ့ ဝမ္းသာရေတာ့လားေပါ့ေလ။ သို႔ေသာ္လည္း မိန္႔ခြန္းရဲ့ အပိတ္မွာေတာ့ ေရးတာေတာ့ေရး ဒါေပမယ့္ တုိင္းျပည္စည္းလံုး ညီၫႊတ္ေရးနဲ႔ အမ်ဳိးသား အက်ဳိးစီးပြားကိုေတာ့ မထိခုိက္ေစရဖူးလို႔ ဆိုျပန္ပါတယ္။ သတင္းမီဒီယာ လြတ္လပ္မႈကို ဖြင့္ေပးသေယာင္ေယာင္နဲ႔ ျပန္ကန္႔သတ္ထားတဲ့ သေဘာမ်ဳိး သက္ေရာက္ေနတာ ျမင္ရပါတယ္။ အရင္အစိုးရလက္ထက္က ေျပာေျပာေနတဲ့ တုိင္းရင္းသား စည္းလံုးညီၫႊတ္ေရး မၿပိဳကြဲေရးဆိုတဲ့ ေဆာင္ပုဒ္ကို မ်က္ေစ့ထဲ ျပန္ေတာင္ျမင္လာမိတယ္။ ၿပိဳကြဲေအာင္ လုပ္တဲ့သူ အေရးယူမယ္ဆိုတဲ့ သေဘာပါပဲ။ Freedom of expression လြတ္လပ္စြာအျမင္ေတြကို ေဖာ္ထုတ္ခြင့္ဆိုတဲ့ အယူအဆဟာ ရာစုႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ကထဲက အသိအမွတ္ျပဳလာခဲ့ၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ လြတ္လပ္စြာအျမင္ေတြကို ေဖာ္ထုတ္ခြင့္ဆိုတာ လြတ္လပ္စြာ ေဝဖန္ခြင့္ ဆိုတဲ့ သေဘာနဲ႔ အတူတူပါပဲ။ လြတ္လပ္စြာ ေဝဖန္ခြင့္ကို တင္ျပခဲ့လို႔၊ ေဝဖန္ခြင့္ကို အယူအဆကို ျမႇင့္တင္ခဲ့လို႔ ဂရိ အေတြးအေခၚ ပညာရွင္တဦးျဖစ္တဲ့ ဆိုကေရးတီးကို အာဏာပုိင္ေတြက ၃၉၉ ဘီစီမွာ အဆိပ္ေသာက္ၿပီး ကိုယ့္ဟာကို စီရင္ဖို႔ ဖိအားေပးခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဒါဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၂၄ဝဝ နီးပါးက ျဖစ္ခဲ့တဲ့ အျဖစ္အပ်က္ တခုပါ။ ဆိုကေရးတီးရဲ့ ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာ အျမင္နဲ႔ ေဝဖန္မႈေတြဟာ ေအသင္ၿမိဳ႔ေတာ္က လူငယ္ေတြရဲ့ စိတ္ဓာတ္ေတြကို ပ်က္ျပားေစတယ္လို႔ အာဏာပုိင္ေတြက စြပ္စြဲ ခဲ့တာလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ၁၉ ရာစုတုန္းက မႏၱေလးေနျပည္ေတာ္မွာ ရတနာပံုသတင္းစာ တည္ေထာင္ေတာ့မယ္ ဆိုေတာ့ မင္းတုန္းမင္းႀကီးက သတင္းစာသမားေတြကို လြတ္လပ္ခြင့္ေပးပါတယ္။ ငါမေကာင္းရင္ ငါ့ကိုေရး၊ ငါ့မိဖုရား မေကာင္းရင္ မိဖုရားကိုေရး၊ မင္းသား မင္းသမီးေတြ မေကာင္းတာလုပ္ရင္လည္းေရး၊ နန္းေတာ္ထဲကို တံခါးမရိွ ဓားမရိွဝင္ေစ ထြက္ေစဆိုၿပီး မိန္႔ၾကားခဲ့ ဖူးပါတယ္။ ဆိုလိုတာကေတာ့ သက္ဦးဆံပုိင္ ပေဒသရာဇ္ ဘုရင္တပါး လက္ထက္မွာေတာင္ ဆင္ဆာျဖတ္တာေတာက္ တာ မရိွခဲ့ဖူးဆိုတာ ေထာက္ျပလိုရင္း ျဖစ္ပါတယ္။ အခုေနျပည္ေတာ္က အစိုးရက ဒီမိုကေရစီထြန္းကားေအာင္ ေဆာင္ရြက္မယ္လို႔ ေျပာထားပါတယ္။ တဆက္ထဲမွာလဲ သတင္းမီဒီယာ လြတ္လပ္ခြင့္ေပးဖို႔ ကိစၥကို ဘာေၾကာင့္ ေႏွာင့္ေႏွး ေနရတာလဲ။ ဒီမိုကေရစီ၊ ဒီမိုကေရစီလို႔ ေျပာေနတဲ့ ၂၁ ရာစုေခတ္ ျမန္မာအစိုးရဟာ ၁၉ ရာစုက ျမန္မာ ပေဒသရာဇ္ဘုရင္ တပါးေလာက္ေတာင္မွ လြတ္လပ္တဲ့ သတင္းမီဒီယာကို လက္ကမ္းႀကိဳဆိုဖို႔ အခုအထိေတာင္ အဆင္သင့္ မျဖစ္ေသးဖူးလားလို႔ ေမးလိုပါတယ္။ ရဲရင့္ေသာ ျမန္ႏိုင္ငံသား သတင္းမီယာသမားမ်ား ပိုမိုမ်ားျပား ေပၚေပါက္လာပါေစဗ်ာ။ ေဇာ္မင္း ၁၃ ရက္၊ ေမလ၊ ၂ဝ၁၂ ခုႏွစ္
Friday, April 27, 2012
စစ္ဗိုလ္ေတြ ပညာရိွျဖစ္လိုသလား
သ
တင္းထဲမွာ ေတြ႔လုိက္ ဖတ္လုိက္ရသည္။ အနာဂတ္ ျမန္မာႏုိင္ငံပညာေရးမွာ ႏုိင္ငံေရးသိပၸံဘာသာရပ္ကို ထပ္တိုး သင္ၾကားေတာ့မည္တဲ့။ အဲတာကို အမ်ဳိးသားလႊတ္ေတာ္ တတိယအႀကိမ္ ပံုမွန္အစည္းအေဝး နဝမေျမာက္ေန႔မွာ အတည္ျပဳ လုိက္သည္လို႔ သိရသည္။ သည္အဆိုကို တင္သြင္းသူကေတာ့ ဧရာဝတီတုိင္းက အမတ္တဦးျဖစ္တဲ့ ဦးဉာဏ္လင္းက တင္ခဲ့တာပါတဲ့။
ျမန္မာေတြ ေခြးဇာတ္ခင္းၾကဖို႔ ေနာက္တေၾကာ့ လုပ္ျပန္ၿပီလို႔သာ ပက္ပက္စက္စက္ ေျပာလိုသည္။ ႏုိင္ငံေရးသိပၸံဆိုတာ တကၠသိုလ္ အဆင့္မွာေကာ အထက္တန္း အလယ္တန္းအဆင့္မွာေကာ သင္စရာမလိုဟု အျပတ္ေျပာလုိက္မည္။ ခြ်င္းခ်က္ တခုပဲ ရိွသည္။ ႏုိင္ငံေရးသိပံၸသင္လိုသူမ်ား ေလ့လာသင္ၾကားရန္ ႏုိင္ငံတကာအဆင့္မီ ဌာနတခုေတာ့ ရိွသင့္ သည္။ သည့္ထက္ မပိုပါ။ သူတို႔ ဘာေျခလွမ္းလွမ္းေနတာလဲ ဆိုတာ ရိပ္မိသည္။ ေက်ာင္းသားေတြကို ဦးေႏွာက္ေဆးဖို႔ ႀကိဳးစားတာဟု ေဝဖန္လိုသည္။ ဆိုရွယ္လစ္ေခတ္တုန္းကလည္း ႏုိင္ငံေရးသိပၸံဘာသာရပ္ကို တကၠသိုလ္ အဆင့္မွာ မသင္ မေနရ သင္ရမည္ဟု ျပဌာန္းခဲ့ဖူးသည္။ ေအာင္ျမင္မႈ မရိွခဲ့ပါ။ ႏုိင္ငံေရးသိပၸံ သင္ၾကားသည့္ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားကို ေက်ာင္းသားမ်ားက ကေလာင္း (လူျပက္) အျဖစ္ ေလာက္သာ သေဘာထားခဲ့ၾကသည္။ အဲသည့္ ဆရာ ဆရာမမ်ားကို ေက်ာင္းသားမ်ားက အစိုးရလူ အစိုးရဖက္သား အျဖစ္သာ ျမင္၍ျဖစ္သည္။ သူတို႔ကား သနားဖြယ္ရာ နယ္ရုပ္မ်ားသာ။
ပညာေရးကို အစိုးရက ဘာျဖစ္လို႔ ဝင္ဝင္စြက္ဖက္ေနသနည္း။ ဦးေနဝင္း အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့ေသာ ၂၆ ႏွစ္တာကာလမွာ ပညာေရး ကို သူတို႔ အမ်ဳိးမ်ဳိးစမ္းသပ္ခဲ့ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ေအာင္ျမင္မႈဆိုတာ တခုမွ မရခဲ့ပါ။ အဲသလို မေအာင္ျမင္ရတဲ့အထဲ ႏုိင္ငံေရး သိပၸံဘာသာကို တကၠသိုလ္အဆင့္မွာ မသင္မေနရ ျပဌာန္းခဲ့သည္။ အဲသည့္အခ်ိန္က သူတို႔သင္ၾကားသည့္ ႏုိင္ငံေရးသိပၸံ ဘာသာရပ္သည္ ဆိုရွယ္လစ္စနစ္သာ ေကာင္းသည္၊ ဆိုရွယ္လစ္စနစ္သာ လူအဖြဲ႔အစည္းကို တိုးတက္ ေအာင္လုပ္ႏုိင္သည္ ဟူေသာ ခ်ဥ္းကပ္မႈျဖင့္ သင္ၾကားခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ဒီမိုကေရစီ ထြန္းကားသည့္ တုိင္းျပည္ေတြမွာရိွတဲ့ တကၠသိုလ္မ်ားက သင္ၾကားသည့္ ႏုိင္ငံေရးသိပၸံ ဘာသာရပ္သည္ မတူကြဲျပားသည့္ တျခားေသာ စနစ္၊ အေတြးအေခၚ၊ အယူအဆ၊ အျမင္ဒသန တို႔ကို သင္ယူေလ့လာခြင့္ ရိွသည္။ အေရွ႔တုိင္း အေနာက္တုိင္း အေတြးအေခၚမ်ား၊ စစ္ပြဲေတြ ျဖစ္ပြားျခင္း၊ စက္မႈ ထြန္းကားျခင္းနဲ႔ ေကာင္းက်ဳိးဆိုးက်ဳိးေတြ၊ ကုန္စည္ကူးသန္း ေရာင္းဝယ္ျခင္းမွတဆင့္ ေပၚေပါက္ လာေသာ ႏုိင္ငံမ်ား၏ ႏုိင္ငံေရးအားသာမႈ အားနည္းမႈ စသည္တို႔ကို ေလ့လာျခင္း၊ စစ္ေအးတုိက္ပြဲႀကီးရဲ့ အက်ဳိးဆက္ အစရိွတာေတြ အပါအဝင္ ေနာက္ထပ္ကိစၥရပ္ အေျမာက္အမ်ားကိုလည္း ႏုိင္ငံေရးသိပၸံ ဘာသာရပ္မွာ သင္ယူႏုိင္ေသး သည္။ ဆိုရွယ္လစ္ တမ်ဳိးထဲ ေကာင္းသည္ဟု သင္ၾကားတာမ်ဳိးမဟုတ္။ အခုသူတို႔ သင္ၾကားေပးမည့္ ႏုိင္ငံေရးသိပၸံ ဘာသာရပ္သည္ ျမန္မာ့နည္း ျမန္မာ့ဟန္ စည္းကမ္းျပည့္ဝေသာ ဒီမိုကေရစီသာ ျမန္မာတို႔အတြက္ အက်ဳိးေပးမည္ ဆိုသည့္ ခ်ဥ္းကပ္မႈမ်ဳိးသာ ျဖစ္လိမ့္မည္ဟု ႀကိဳတင္ေဟာကိန္း ထုတ္လုိက္မည္။
ေနာက္တခ်က္ ေျပာလိုတာက ႏုိင္ငံေရးသိပၸံ ဘာသာရပ္ကို ဒီမိုကေရစီ တုိင္းျပည္ေတြမွာ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားတုိင္း သင္ယူဖို႔ မလိုအပ္ပါ။ မိမိသက္ဆုိင္ရာ ဘာသာရပ္အလုိက္သာ လိုအပ္ပါက သင္ယူၾကျခင္းျဖစ္သည္။ မသင္မေနရ ဆိုတာမ်ဳိး မရိွ။ ဥပမာ ေျပာရပါက ညဴကလီးယားဖစ္ဆစ္ ဘာသာရပ္ကို အထူးျပဳ ေလ့လာေနသည့္ ေက်ာင္းသားသည္ ႏုိင္ငံေရးသိပၸံကို ဘာသာရပ္ တခုအေနျဖင့္ သင္ယူဖို႔ မလိုျခင္း ျဖစ္သည္။ ထို႔အတူ ေခတ္သစ္အႏုပညာ ဘာသာရပ္ကို သင္ယူေနေသာ ေက်ာင္းသားတဦးသည္လည္း ႏိုင္ငံေရးသိပၸံကို ေနာက္ထပ္ ဘာသာရပ္တခုအေနျဖင့္ သင္ၾကားစရာ မလိုေပ။ ထို႔အတူ အလယ္တန္းအဆင့္ အထက္တန္းအဆင့္ ေက်ာင္းသားမ်ားလည္း ႏုိင္ငံေရးသိပၸံကို မသင္မေနရဟု ဇြတ္အတင္း သင္ယူခုိင္းျခင္းမ်ဳိးလည္း မရိွပါ။
ျမန္မာျပည္ရဲ့ ပညာေရးေလာကမွာ အခုအထိ အႀကီးမားဆံုး ျပႆနာကို မရွင္းဘဲ သည္အတုိင္းထားခဲ့သည္မွာ ႏွစ္ေပါင္း ၅ဝ ေလာက္ရိွခဲ့ၿပီ။ အႀကီးမားဆံုး ျပႆနာ ဆိုသည္ကေတာ့ လူမႈေဗဒ (သို႔မဟုတ္) လူမႈသိပၸံ ဆိုသည့္ Social science ဘာသာရပ္ကို အျမစ္ကပါမက်န္ သတ္ျဖတ္သုတ္သင္ ခဲ့ျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။ သူမ်ားႏုိင္ငံေတြမွာ လူမႈေဗဒ ဘာသာရပ္ကို ေက်ာင္းသားေတြအတြက္ မူလတန္း အရြယ္ကထဲက နည္းနည္းျခင္း သင္ၾကားပို႔ခ်သည္။ လူမႈေဗဒ ဘာသာရပ္ကို သင္ၾကား ေပးေနသည္ဟု ေက်ာင္းသားကေလးမ်ား သိစရာေတာင္ မလိုခဲ့ပါ။ ဘာေတြကိုမ်ား ဘယ္လို သင္ၾကားေပး ေနသနည္း။ သဘာဝ ပတ္ဝန္းက်င္နဲ႔ အေကာင္ပေလာင္ေလးေတြကို ခ်စ္ျမတ္ႏုိးတတ္ဖို႔၊ အမိႈက္ကို စနစ္တက် စြန္႔ပစ္ဖို႔၊ ပလပ္စတစ္ ပစၥည္းမ်ားရဲ့ ဆိုးက်ဳိးမ်ား၊ ေရအရင္းအျမစ္ကို တန္ဖုိးထားဖို႔၊ လူတဦးနဲ႔တဦး ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ရိွၾကဖို႔၊ အၾကမ္းဖက္မႈကို ေရွာင္ရွားဖို႔၊ Fairness လို႔ေခၚတဲ့ မွ်တမႈကို နားလည္တတ္ေစျခင္း၊ ဥပေဒကို မခ်ဳိးေဖာက္ဖို႔ သင္ၾကား ေပးျခင္း၊ ဒီမိုကေရစီကို နားလည္လာေစဖို႔ ဒီမိုကေရစီဆိုတဲ့ စကားလံုးကို တုိက္ရုိက္မသံုးဘဲ သင္ၾကားေပးျခင္း စတာေတြ ျဖစ္သည္။ တခ်ဳိ႔ႏုိင္ငံမ်ားမွ ပညာေရးစနစ္တြင္ သမုိင္း၊ ပထဝီ၊ သိပၸံ စသည့္ ဘာသာရပ္မ်ားကို ထိုေခါင္းစဥ္မ်ားအတုိင္း နာမည္တပ္၍ မသင္ၾကားဘဲ Humanity (လူသားႏွင့္လူ႔ပတ္ဝန္းက်င္) ဆိုသည့္ ေခါင္းစဥ္ေအာက္တြင္ စုေပါင္း၍ မူလတန္း အလယ္တန္း အဆင့္ေတြအတြက္ သင္ၾကားေပးသည္။ ထပ္ထည့္မယ္ဆိုပါက ေနာက္ထပ္လည္း ေခါင္းစဥ္ေတြ အမ်ားႀကီးရိွေသးသည္။ ထားလုိက္ေတာ့။
က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ အထက္က ေျပာခဲ့တာေတြကို ေက်ာင္းသားေတြအတြက္ မူလတန္းကထဲက သင္ၾကားေပးတာ မ်ဳိး ရိွခဲ့ပါသလား။ လံုးဝမရိွခဲ့တာ ရာစုႏွစ္တဝက္ ေက်ာ္ခဲ့ပါၿပီ။ အခုလည္း လူမႈေဗဒဆုိင္ရာ ကိစၥမ်ားကို မူလတန္းမွ တကၠသိုလ္ အဆင့္အထိ သင္ၾကားေပးေနျခင္းလည္း မရိွေသးပါ။ ဒါမ်ဳိးေတြ ဘာမွမရိွဘဲနဲ႔ ႏုိင္ငံေရးသိပၸံကို ဘာသာရပ္ တခုသဖြယ္ မၾကာခင္မွာ ျပဌာန္း၍ သင္ၾကားေတာ့မည္တဲ့။ အလွမ္းက်ယ္ အလယ္လပ္ ျဖစ္တတ္တယ္ ဆိုတာကို မေမ့သင့္။
ေနာက္တခ်က္ကေတာ့ ပညာေရးစနစ္ ဘယ္လိုရိွသင့္တယ္၊ ဘာေတြကို ဘယ္လိုျပဌာန္းသင့္တယ္ ဆိုတာ သက္ဆုိင္ရာ ပညာရွင္မ်ားရဲ့ အလုပ္သာျဖစ္သည္။ ပညာရွင္အမ်ားစုက လႊတ္ေတာ္အမတ္ မဟုတ္သလို လႊတ္ေတာ္အမတ္ အမ်ားစု ကလည္း ပညာရွင္မဟုတ္ေပ။ ဆိုရွယ္လစ္ေခတ္တုန္းက ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္မ်ားနဲ႔ အာဏာပုိင္ေတြကို ႏွစ္ေယာက္ေပါင္းလို႔မွ ေလးတန္းမေအာင္ဟု ပ်က္လံုးထုတ္ခဲ့ဖူးသည္။ အခုေခတ္ အမတ္ေတြကိုေတာ့ အဲသေလာက္ မႏိွမ္လိုပါ။ သို႔ေသာ္လည္း ေမးရမွာက အမတ္မင္းတို႔ ေက်ာင္းေကာင္းေကာင္းေန ပညာေကာင္းေကာင္း သင္ခဲ့ဖူးသလား ဆိုတာေတာ့ ေမးလိုေသးသည္။ အစိုးရနဲ႔ အမတ္မင္းမ်ားရဲ့ အလုပ္က ပညာေရးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ပညာရွင္ေတြ တင္ျပလာ တာကို ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ နားေထာင္ ေလ့လာဖို႔သာျဖစ္သည္။ သမၼတ အႀကံေပးဆိုတာေတြေကာ အိပ္ေပ်ာ္ေန သလားဟု ေမးလိုသည္။ သည္အတုိင္းဆိုရင္ သမၼတအႀကံေပးထဲမွာေကာ ပညာရွင္ အတုအေယာင္ေတြ မပါႏုိင္ၿပီေလာ။ ပါတယ္ဆိုရင္ သမၼတတေယာက္ေတာ့ျဖင့္ အလိမ္ခံထိေနၿပီလို႔ ဆိုရေပမည္။
စစ္ဗိုလ္ေတြ ပညာမတတ္ပါဟု ေျပာလွ်င္ ရုိင္းသည္ဟု မေအာက္ေမ့ပါနဲ႔။ စစ္ဗိုလ္ျဖစ္ဖို႔ ဗိုလ္သင္တန္းတက္ရာက ဗိုလ္ျဖစ္ တယ္ဆိုရံုနဲ႔ မလံုေလာက္၊ ေခတ္ပညာပါတတ္သည္ဟု တံဆိပ္ကပ္လိုေသာေၾကာင့္ ဒီအက္စ္ေအ ဆိုတာႀကီး ေပၚလာရ သည္ မဟုတ္ေလာ။ ဗိုလ္လည္းျဖစ္ ဘြဲ႔လည္းရဟု လုပ္လိုသည္ကိုး။ တကယ္တန္း ေျပာရပါက အျဖစ္ လုပ္ေပးလုိက္ေသာ ဘြဲ႔ရစစ္ဗိုလ္သာ ျဖစ္သည္။ ပညာတကယ္ မတတ္ခဲ့ပါ။ ေရွးေဟာင္း အဆိုတခုရိွသည္။ ပညာမဲ့သူသည္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ပညာရိွဟု ထင္ေနပါက လူမိုက္သာျဖစ္သည္လို႔ ၾကားဖူးသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ပညာမဲ့သူသည္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ပညာမဲ့ ေၾကာင္းသိ၍ ပညာရိွမ်ားကို ဆည္းကပ္ပါက ထိုသူကို ပညာရိွဟုပင္ သတ္မွတ္ႏုိင္သည္တဲ့။
ျမန္မာျပည္ရဲ့ ပညာေရးကို ႏုိင္ငံတကာနဲ႔အမီ လုိက္လုိတယ္ဆိုရင္၊ အမွန္တကယ္ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ေစလိုရင္ သက္ဆုိင္ရာ ပညာရွင္မ်ားကို ဆည္းကပ္ပါ။ ပညာရွင္မ်ားကို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ လုပ္ပုိင္ခြင့္ေပးပါလို႔ ေျပာလိုပါေၾကာင္း။
ေဇာ္မင္း
၂၇ ရက္၊ ဧၿပီလ၊ ၂ဝ၁၂ ခုႏွစ္
Wednesday, April 18, 2012
ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆိုတိုင္းလည္း
ၿငိမ္းခ်မ္းေရး တည္ေဆာက္ဖို႔ဆိုၿပီး ေျပာလာရင္ အသိဉာဏ္ျမင့္မားတဲ့ လူသားအားလံုး အေနနဲ႔ ဘယ္သူမွ မျငင္းပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္မို႔ အႀကမ္းဖက္ေနတာ လူသတ္ေနတာ ႏိွပ္စက္ေနတာေတြကို ဘယ္လိုအသြင္ယူ ပုံဖ်က္ထားပါေစ ဘယ္သူမွ လက္မခံပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး တည္ေဆာက္ဖို႔ ဦးေဆာင္ၿပီး အလုပ္လုပ္တယ္ဆိုတာ လူတုိင္းလုပ္ႏုိင္တဲ့ အလုပ္ မ်ဳိး မဟုတ္ဘူး ဆိုတာလည္း သေဘာေပါက္ၾကဖို႔ လိုပါတယ္။
ၿဗိတိသွ်လူမ်ဳိး ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ေရးဆရာ တဦးျဖစ္တဲ့ ပါေမာကၡ ေဒးဗစ္ကီင္း David Keen က အခုလို ေထာက္ျပထားတာ ရိွပါ တယ္။ What kind of peace we are talking about? Peace for who? Whose term of peace?
ဒါကို အနီးစပ္ဆံုး ျပန္ေျပာရမယ္ဆိုရင္၊ ဘယ္လို ၿငိမ္းခ်မ္းေရးမ်ဳိးကို က်ေနာ္တို႔ ေျပာေနတာလဲ။ ဘယ္သူ႔အတြက္ ၿငိမ္းခ်မ္း ေရးလဲ။ ဘယ္သူ႔ အလိုက် တည္ေဆာက္မယ့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလဲ ဆိုတာကို အရင္ဆံုး သရုပ္ခြဲႏုိင္ဖို႔ေတာ့ လုိပါတယ္။ လက္ဝဲဖက္က လိုခ်င္တဲ့ပံုစံမ်ဳိးနဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလား။ လက္ယာဘက္က လိုခ်င္တဲ့ပံုစံ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလား။ အာဏာရွင္ဖက္က လိုခ်င္ေနတဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးပံုစံလား။ စီးပြားေရးေကာ္ပိုေရးရွင္းႀကီးေတြ စီးပြားေရးကုမၸဏီေတြ လိုခ်င္ေနတဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ပံုစံလား။ ဒါမွမဟုတ္ တသီးပုဂၢလ လူတဦးစ ႏွစ္ဦးစ ကာလတိုတခုအတြင္း နာမည္ေကာင္းရဖို႔ ေက်ာ္ၾကားဖို႔ လုပ္တဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး တည္ေဆာက္မႈမ်ဳိးလား။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး တည္ေဆာက္တာကို အေၾကာင္းျပၿပီး အခ်ိန္ဆြဲခ်င္တာ မ်ဳိးလား။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလုပ္ငန္းကို ဗန္းတင္ၿပီး ပေရာဂ်က္ေငြ လိုခ်င္လို႔လား။ လားေပါင္းမ်ားစြာ ရိွေနပါတယ္။ အကယ္၍ က်ေနာ္ တို႔ဟာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးတည္ေဆာက္ မယ္ အဲသည့္လုပ္ငန္းစဥ္မွာ ပါဝင္မယ္လို႔ ခံယူတယ္ဆိုပါက ဒါေတြကို ႀကိဳတင္နားလည္ ဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာရရင္ ျမန္မာတျပည္လံုးအတြက္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး လုပ္ငန္းစဥ္မွာ ေခါင္းေဆာင္ဖို႔ ဦးရြက္ဖို႔ ဆိုတာ ကိုယ္နဲ႔ တန္၏ မတန္၏ အရင္ဆံုး နားလည္ဖို႔ ေျပာတာပါ။
က်ေနာ္တို႔ ႏုိင္ငံဟာ လြတ္လပ္ေရးနဲ႔အတူ ျပည္တြင္းစစ္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အခုလည္း ေနရာအေတာ္မ်ားမ်ားမွာ တုိက္ပြဲေတြ ျဖစ္ေနဆဲပါ။ တုိက္ပြဲ မျဖစ္တဲ့ ေနရာေတြမွာလည္း လယ္သိမ္းယာသိမ္း၊ ႏိွပ္စက္ေနတာေတြ အမ်ားႀကီး ရိွေနပါေသးတယ္။ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ အႀကိမ္ႀကိမ္ႀကိဳးပမ္းခဲ့လို႔ ျမန္မာျပည္မွာ အသိအမွတ္ျပဳခဲ့ရတဲ့ လူပုဂၢိဳလ္ေတြ ရိွခဲ့ပါတယ္။ ဥပမာအားျဖင့္ ျမင္သာေအာင္ ေျပာရရင္ ဆရာႀကီး သခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္း၊ ဆရာႀကီး ဒဂုန္တာရာ၊ ဆရာႀကီး ေရႊဥေဒါင္း အစရိွတဲ့ လူပုဂၢိဳလ္ေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ တျခားေသာ လူပုဂၢိဳလ္မ်ားလည္း ရိွပါေသးတယ္။ သူတို႔တေတြဟာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး လုပ္ငန္းစဥ္ေတြမွာ မပါဝင္ခင္ကထဲက သူတို႔မွာပုိင္ဆုိင္ထားတဲ့ အလုပ္၊ ပညာ၊ သမုိင္းအစဥ္အလာ၊ သမာဓိနဲ႔ ရိုးသားတဲ့ ႏုိင္ငံေရး ရပ္တည္ခ်က္ေတြေၾကာင့္၊ ပါရမီေတြေၾကာင့္ ဒီလို လုပ္ငန္းစဥ္ေတြထဲမွာ အမ်ားရဲ့ ေတာင္းဆိုမႈေၾကာင့္ ပါလာတာလို႔ ေျပာပါရေစ။ ဘယ္သူကမွ ေမတၱာရပ္ခံျခင္းမရိွ၊ တာဝန္ေပးျခင္း မရိွဘဲ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး လုပ္ငန္းစဥ္ထဲကို ခုန္ဝင္လာတဲ့ သူေတြ မဟုတ္ပါဖူး။ အခုျမင္ေနရတာက တခ်ဳိ႔လူေတြဟာ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး အက်ဳိးေတာ္ေဆာင္ ခန္႔ၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို တြင္တြင္ေျပာေနတာ ျမင္ေနရပါတယ္။ အျမင္ဆိုးလွပါတယ္။
သီရိလကၤာႏုိင္ငံမွာ အစိုးရနဲ႔ တမီလ္တုိက္ဂါး သူပုန္ေတြအၾကားမွာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးတည္ေဆာက္ဖို႔ ႏုိင္ငံတကာက တတ္ကြ်မ္းသူ အေတာ္မ်ားမ်ားပါ ဝင္ေရာက္ေဆာက္ရြက္ေပးခဲ့ပါတယ္။ ေနာ္ေဝႏုိင္ငံဆိုရင္ ဦးေဆာင္တဲ့ ေနရာကေန ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အလုပ္ လုပ္ခဲ့ပါတယ္။ သီရိလကၤာအစိုးရကလည္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရး လိုခ်င္တယ္ဆိုတဲ့ ပံုစံနဲ႔ အဲသည့္ လုပ္ငန္းေတြကို လက္ခံခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လက္ေတြ႔မွာ အခ်ိန္ဆြဲဗ်ဴဟာလို အသံုးခ်ျခင္းပါ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ တမီလ္တုိက္ဂါး သူပုန္ေတြကို စစ္ေရးနည္းနဲ႔ အျပဳတ္တိုက္ပစ္ခဲ့တာ အားလံုးသိၾကပါတယ္။ သီရိလကၤာကိစၥမွာ ေနာ္ေဝအစိုးရနဲ႔ ေနာ္ေဝၿငိမ္းခ်မ္းေရး အက်ဳိးေဆာင္ေတြရဲ့ လံုးပမ္းမႈေတြ မေအာင္ျမင္ခဲ့ပါ။ သည့္မတုိင္ခင္ အေတာ္ ေစာေစာပုိင္း ႏွစ္မ်ားကလည္း အာရပ္ အစၥေရး ၿငိမ္းခ်မ္းေရး အတြက္ ေနာ္ေဝပညာရွင္ေတြ ႀကိဳးပမ္းခဲ့ဖူးပါတယ္။ သို႔ေသာ္ ေနရာမ်ားစြာမွာ ခုခံေနတဲ့ ေလာဘမ်ဳိးစံုေၾကာင့္ မေအာင္ျမင္ခဲ့ပါ။ အခုလည္း မီးရထား ဝန္ႀကီး ဦးေအာင္မင္း ေနာ္ေဝမွာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး လုပ္ငန္းစဥ္အတြက္ အကူအညီေတြ နည္းနာေတြ ေတာင္းခံဖို႔ ေရာက္ေနတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ အာရပ္ အစၥေရးနဲ႔ သီရိလကၤာတံုးက ကိစၥေတြ မေအာင္ျမင္ခဲ့လို႔ အခုျမန္မာကိစၥမွာလည္း ေအာင္ျမင္မွာ မဟုတ္ပါဘူးလို႔ အျပစ္ တင္ မေစာလိုပါ။ သို႔ေသာ္ ေစာင့္ၾကည့္ဖို႔ေတာ့ လိုပါလိမ့္မယ္။
ဒီလို ကာလမ်ဳိး အခ်ိန္မ်ဳိးမွာ အဂၤလန္က ဦးဇင္း ဦးဥတၱရက ဦးေဆာင္ၿပီး လန္ဒန္မွာ သႀကၤန္ပြဲလုပ္ရင္း သမၼတ ဦးသိန္းစိန္ ကို ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆုေပးတယ္လို႔ ၾကားရပါတယ္။ အဲသည့္ပြဲကို ျမန္မာသံအမတ္လည္း တက္ေရာက္တယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ျမန္မာသံအမတ္ တက္ေရာက္တာ ျပႆနာလို႔ က်ေနာ္က မျမင္ပါ။ အဂၤလန္ေရာက္ ျမန္မာအသိုင္းအဝုိင္း နဲ႔ ျမန္မာသံရံုးတို႔ ဆက္ဆံေရး ျပန္လည္ ပြင့္လင္းလာတဲ့ ကိစၥလို႔ လတ္တေလာအားျဖင့္ ျမင္ပါတယ္။ သို႔ေသာ္လည္း ဦးဇင္း ဦးဥတၱရက ဘယ္သူ႔ကို ကိုယ္စားျပဳၿပီး အဆိုပါ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆုကို ဦးသိန္းစိန္ကို ေပးအပ္တာလဲဆိုတာက စိတ္ဝင္စားစရာပါ။ ဦးဇင္း အဆိုအရ ျမန္မာအသုိင္းအဝုိင္းနဲ႔ တုိင္ပင္ၿပီးမွ ဒီကိစၥကို လုပ္တာပါလို႔ ဆိုပါတယ္။
သို႔ေသာ္လည္း လန္ဒန္အေျခစုိက္ ျမန္မာအသုိင္းအဝုိင္း အတြင္းက တက္ႂကြလႈပ္ရွားသူ အမ်ားစုရဲ့ အဆိုအရ ဒီလို ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆု ေပးဖို႔ကိစၥကို ဦးဇင္းအေနျဖင့္ သူတို႔ကို တုိင္ပင္ျခင္းမရိွဟု ၾကားသိရပါတယ္။ ဒီအခ်က္ဟာ မွန္ေနတယ္ ဆိုရင္ ဦးသိန္းစိန္ကို ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆု ေပးတာဟာ ဦးဇင္းတဦးထဲ သေဘာဆႏၵနဲ႔ လုပ္တာမ်ဳိး ျဖစ္ေနတယ္လို႔ ေထာက္ျပ လိုပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေတြကို ေရႊဝါေရာင္ ေတာ္လွန္ေရးတုန္းက စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြ သတ္တာ၊ ဖမ္းတာ၊ ႏိွပ္စက္တာ၊ ေထာင္ခ်ခဲ့တာ ေလးႏွစ္နဲ႔ ခြန္ႏွစ္လပဲ ရိွပါေသးတယ္။ အဲသည့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြဟာ အခုအစိုးရသစ္မွာလည္း ျပန္ပါေနတာ ဦးဇင္းသတိမထား မိေလသလား။ အဲသည့္ လန္ဒန္ သႀကၤန္ပြဲကို တက္ေရာက္လာတဲ့ ျမန္မာသံအမတ္ကို ဦးသိန္းစိန္အတြက္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆု ေပးမယ့္အစား ဦးဇင္းအေနနဲ႔ အက်ဥ္းက်ေနတဲ့ သံဃာေတာ္မ်ား အပါအဝင္ အျခား ေသာ ႏုိင္ငံေရး အက်ဥ္းသားေတြ လႊတ္ေပးဖို႔ ပရိတ္သတ္ေရွ႔မွာ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ေတာင္းဆိုခဲ့တယ္ဆိုရင္ ပိုၿပီးလွ ပိုၿပီး ေကာင္းမယ္လို႔ ေထာက္ျပလိုပါတယ္။ ၿဗိတိသွ် ႏုိင္ငံကူးလတ္မွတ္ ကိုင္ထားတဲ့ ဦးဇင္းအေနနဲ႔ ျမန္မာျပည္ ျပန္လည္ပတ္ဖို႔ သံရံုးကေန ဗီဇာလိုတာေၾကာင့္ သမၼတ ဦးသိန္းစိန္ကို ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆု ေပးတယ္လို႔ေတာ့ က်ေနာ့္တဦးထဲ အေနျဖင့္ မထင္ပါ။ ေစတနာ အမွားနဲ႔ တပ္ဦးကြ်ံတယ္လို႔သာ ျမင္မိပါတယ္။
ေနာ္ေဝႏုိင္ငံက ႏိုဗယ္ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေကာ္မတီဟာ တခ်ိန္တုန္း ပါလက္စတုိင္း ေပ်ာက္ၾကားေခါင္းေဆာင္ ယာဆာ အာရာဖတ္နဲ႔ အစၥေရးေခါင္းေဆာင္ ယစ္ဇတ္ရာဘင္ တို႔ကိုပူးတြဲၿပီး ႏိုဗယ္ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆု ေပးအပ္ခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္မၾကာခင္မွာပဲ ယစ္ဇတ္ရာဘင္ဟာ အစြန္းေရာက္ အစၥေရးလူငယ္တဦးရဲ့ လက္ခ်က္နဲ႔ ေသဆံုးခဲ့ရပါတယ္။ အာရပ္နဲ႔ အစၥေရးလည္း အခုအထိ တဖက္နဲ႔တဖက္ သတ္ျဖတ္ေနဆဲပါ။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး တည္ေဆာက္တယ္ အေကာင္ အထည္ေဖာ္တယ္ ဆိုတာ စကားလံုးလွသေလာက္ ထင္ထားသလို မလြယ္ဘူးဆိုတာ တင္ျပလုိရင္းျဖစ္ပါတယ္။ သီရိလကၤာမွာ တမီလ္တုိက္ဂါး သူပုန္တဖြဲ႔ထဲ ရိွခဲ့တာပါ။ ဒါကို အစိုးရကလည္း အင္အား အလြန္အကြ်ံသံုးၿပီး ေခ်မႈန္း ႏုိင္ခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ထပ္ အဖြဲ႔ေတြ မရိွပါ။ ျမန္မာျပည္မွာက လက္နက္ကုိင္ ဘယ္ႏွစ္ဖြဲ႔ ရိွသလဲဆိုတာ ေရတြက္ရင္ လက္ဆယ္ေခ်ာင္းထက္ ပိုေနပါေသးတယ္။ သံသယေတြကို မေျဖေဖ်ာက္ ႏုိင္သမွ်၊ တဦးနဲ႔တဦး ယံုၾကည္မႈ ေလးစားမႈေတြ မရိွသမွ် အဖြဲ႔တုိင္းဟာ သူတို႔ပုိင္ထားတဲ့ ကိုင္ထားတဲ့ လက္နက္ကို စြန္႔လႊတ္မွာ မဟုတ္ဖူးဆိုတာ သိဖို႔လိုပါတယ္။ ဒါဟာ သာမန္ေလာဘထက္ ပိုတဲ့ အေျခအေနပါ။
လူသားတို႔အတြက္ ေရရွည္တည္တံ့ခုိင္ၿမဲမယ့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးတည္ေဆာက္မႈ လုပ္ငန္းမ်ဳိးကလြဲလို႔ ရလိုမႈေလာဘ တခုခုအေပၚမွာ အေျခခံထားၿပီး တျခားေသာပံုစံ တခုခုနဲ႔ တည္ေဆာက္လိုတဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဟာ ေအာင္ျမင္မွာ မဟုတ္ပါေၾကာင္း။
ေဇာ္မင္း
၁၈ ရက္၊ ဧၿပီလ၊ ၂ဝ၁၂ ခုႏွစ္
Friday, April 6, 2012
အလွည့္အေျပာင္းကို နားလည္ႏုိင္ပါေစ
တရုတ္ဖက္က ခိုးၿပီး ျမစ္ဆံုဆည္တည္ေဆာက္ေရးကို ဆက္လုပ္ေနတယ္လို႔ သတင္းေတြ ထြက္လာပါတယ္။ တရုတ္ လူမ်ဳိး ကြ်မ္းက်င္သူ ၅ဝဝ ေလာက္ကိုလည္း ဆည္တည္ေဆာက္ေနတဲ့ ေနရာမွာ သြားေရာက္ အလုပ္လုပ္ကိုင္ဖို႔လည္း အာဏာပုိင္ေတြ ကို ေတာင္းဆိုေနတယ္ ဆိုတာလည္း ၾကားရပါတယ္။
ဘယ္လိုျဖစ္ေနၾကတာလဲ ဗ်ာတို႔။ သမတဦးသိန္းစိန္ ကိုယ္တုိင္က ျမစ္ဆံုဆည္တည္ေဆာက္ေရး လုပ္ငန္းကို ဒီအစိုးရ သက္တန္း အတြင္းမွာ ရပ္ဆုိင္းထားမယ္လို႔ လူသိရွင္ၾကားေရာ ကမၻာသိပါ အမိန္႔ထုတ္ထားၿပီးသားပဲ မဟုတ္လား။ ဒီအမိန္႔ကို ဘယ္သူေတြက လြန္ဆန္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနတာလဲ။ သမတ အမိန္႔ကိုေတာင္ လြန္ဆန္ဖို႔ လုပ္လာတယ္ဆိုေတာ့ မဟုတ္မွ လြဲေရာ ေနာက္ကြယ္ကေန ရလာမယ့္ အက်ဳိးအျမတ္က သက္ဆုိင္သူေတြအတြက္ အေတာ္ကို ႀကီးမားလို႔ ျဖစ္ရမယ္ ဆိုတာကေတာ့ မွန္းလို႔ ရေနပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ တုိင္းျပည္မွာ သဘာဝ သယံဇာတကို ေရာင္းစားၿပီး မီလွ်ံနာ ျဖစ္ေနတဲ့ လူေတြကို ေရတြက္ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ အေတာ္ေလး မ်ားပါတယ္။ ျမန္မာႏုိင္ငံကေန ထုတ္ကုန္တခုခု၊ ကုန္ေခ်ာ တခုခု ထုတ္လုပ္ၿပီး ႏုိင္ငံျခား ေစ်းကြက္မွာ တင္သြင္းေရာင္းျခႏုိင္လို႔ ခ်မ္းသာတဲ့သူက ဘယ္ႏွစ္ဦးရိွမလဲ။ က်ေနာ္ သုေတသီတဦး မဟုတ္ေပမယ့္ ေျပာရဲပါတယ္။ အခုအထိ တေယာက္မွ မရိွေသးပါဘူး။
ျမစ္ဆံုဆည္ တည္ေဆာက္ေရးကို ဆက္လုပ္မယ္ ဆိုရင္ေတာ့ မၾကာခင္အတြင္း ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ အမ်ဳိးသားေရး လကၡဏာ အသြင္နဲ႔ လူထုလႈပ္ရွားမႈေတြ ေပၚလာလိမ့္မယ္လို႔ ေဟာစာတမ္း ထုတ္လုိပါတယ္။ လူထုလႈပ္ရွားမႈေတြကေန ဆက္ၿပီး အားေကာင္း လာမယ္ဆိုရင္ လူထုအံုႂကြမႈအထိ ျဖစ္လာပါလိမ့္မယ္။
လူထုအံုႂကြလာၿပီဆိုရင္ ေနာက္ဆက္တြဲ ျဖစ္ေလ့ ျဖစ္ထရိွတာက ႏုိင္ငံေရးအရ ေတာင္းဆိုမႈေတြပါ ကပ္ပါလာေလ့ ရိွတယ္ ဆိုတာကို လက္ရိွအစိုးရအေနနဲ႔ သေဘာေပါက္ဖို႔ လိုပါတယ္။ ေလာင္တဲ့မီးဟာ ကိုယ္ေမႊးခဲ့တဲ့မီး ဆိုတာကို သတိျပဳဖို႔ လိုပါတယ္။ ဒါဟာ အတုိက္ခံ ႏုိင္ငံေရးအုပ္စုေတြ ေသြးထိုးလို႔ မဟုတ္ပါဖူး။ ဧရာဝတီဆိုတာ က်ေနာ္တို႔ ႏုိင္ငံရဲ့ ကိုယ္ပုိင္ျမစ္ႀကီး ျဖစ္ပါတယ္။ ကုိယ့္ႏုိင္ငံအတြင္းမွာ ျမစ္ဖ်ား ခံၿပီး ပင္လယ္ထဲ စီးဝင္ပါတယ္။ သံလြင္တို႔ မဲေခါင္ ျမစ္တို႔လို တရုတ္ျပည္ဖက္မွာ ျမစ္ဖ်ားခံလာတဲ့ ျမစ္မ်ဳိး မဟုတ္ပါ။ ဧရာဝတီပ်က္စီးမွာကို ဘယ္ႏုိင္ငံသားကမွ လိုလားမွာ မဟုတ္ပါဖူး။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ဧရာဝတီမွာ အမ်ဳိးသား လကၡဏာရပ္ေတြ အေျမာက္အမ်ား ပါဝင္ေနလို႔ပါဘဲ။ လူအဖြဲ႔အစည္းတခု ရုန္းကန္လႈပ္ရွားခဲ့တဲ့ သမုိင္းေၾကာင္း၊ ျဖစ္တည္ လာတဲ့ ယဥ္ေက်းမႈ ဓေလ့ထံုးစံ၊ မီတင္းေနရတဲ့ စုိက္ပ်ဳိးေရးနဲ႔ အတူ တျခားေသာ အသက္ေမြးဝမ္းေၾကာင္းမ်ား အစရိွတဲ့ ကိစၥရပ္ေတြ အျပင္ အျခားေသာ အေၾကာင္းအရင္း မ်ားလည္း ရိွေနပါေသးတယ္။ အထူးသျဖင့္ကေတာ့ ျမစ္ႀကီးေကာသြား မွာကို အားလံုးက စိုးရိမ္ၾကပါတယ္။ ျမစ္ႀကီးေကာသြားရင္ အထက္ကေျပာခဲ့တဲ့ လကၡဏာေတြ ေပ်ာက္ကြယ္ သြားေတာ့မွာ ကိုး။
ေရရွည္မွာ တုိင္းျပည္အတြက္ ဆိုးက်ဳိးကို ျဖစ္ေပၚေစမယ္ဆိုတာ သိသိႀကီးနဲ႔ မိခင္ႏုိင္ငံရဲ့ သဘာဝအရင္းအျမစ္ ေတြကို လက္လြတ္စပယ္ အသံုးျပဳ၊ ေရာင္းစားေနတာေတြကို ႏုိင္ငံသားေတြ အားလံုးက ဆန္႔က်င္ၾကပါလိမ့္မယ္။ ေနာင္တခ်ိန္ မွာလည္း သဘာဝ အရင္းအျမစ္ေၾကာင့္ မေတာ္မတရား ခ်မ္းသာလာခဲ့တဲ့ သူေတြကို ႏုိင္ငံသားေတြက ဒဏ္ခတ္ဖို႔ ေတာင္းဆို လာပါလိမ့္မယ္။ ငါတို႔မွာ အာဏာရိွတယ္၊ သင္းတို႔ ဘာလုပ္ႏုိင္မွာလဲ ဆိုတဲ့ အျမင္နဲ႔ ခ်ဥ္းကပ္မယ္ဆို ရင္ေတာ့ ဝက္ဝက္ကြဲ၊ ၿပဲၿပဲလန္ေအာင္ မွားလိမ့္မယ္လို႔ ေထာက္ျပလိုပါတယ္။ ႏုိင္ငံေရး ဆိုတာ ေႂကြတလက္ ၾကက္တခုန္ပါ။ ေနာင္လာမယ့္ ဆယ္ႏွစ္ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ အတြင္းမွာ ျဖစ္လာမယ့္ အေျပာင္းအလဲေတြကို အခုေနအခါမွာ ျမင္ၾကမွာ မဟုတ္ပါဖူး။ ေလာဘေဇာက ကပ္ေနၾကတာကိုး။
ဖိလစ္ပုိင္က မားကို႔စ္၊ ပီရူးက ဖူဂ်ီမိုရီ၊ ခ်ီလီက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ပီႏုိေရွး သူတို႔အားလံုးဟာ သူတို႔ လုပ္ခဲ့တာေတြ ျပဳမူခဲ့ တာေတြ အတြက္ ျပန္ၿပီးေပးဆပ္ခဲ့ရပါတယ္။ မားကို႔စ္ဆိုရင္ ဆြစ္ဇာလန္က ဘဏ္ေတြမွာ သူအပ္ထားတဲ့ ေငြေတြကို ဘယ္သူမွ ထိလို႔ကုိင္လို႔ မရဖူးလို႔ ထင္ခဲ့မိတာပါ။ သို႔ေသာ္လည္း သူေသၿပီး ႏွစ္အေတာ္ၾကာမွာ ေဒၚလာသန္းေပါင္း ရာနဲ႔ခ်ီရိွတဲ့ အဲသည့္ အပ္ထားတဲ့ ေငြေတြကို ဆြစ္ဇာလန္က ဘဏ္ေတြက ဖိလစ္ပုိင္ျပည္သူေတြအတြက္ ျပန္လည္ လြဲအပ္ေပးခဲ့ရ ပါတယ္။ ဖူဂ်ီမိုရီကေတာ့ ဂ်ပန္ကို ထြက္ေျပးခိုလႈံေပမယ့္ ေနာက္ပုိင္းမွာ ဂ်ပန္ကျပန္အပ္လို႔ ပီရူးကို ျပန္အပို႔ခံရၿပီး သူလုပ္ခဲ့ တာေတြ အတြက္ ေထာင္နန္းစံၿပီး ေပးဆပ္ေနရပါတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ပီႏိုေရွးလည္း အိုႀကီးအိုမ အသက္အရြယ္က်မွ တုိင္းျပည္က ေပးတဲ့ ပစ္ဒဏ္ကို ခံခဲ့ရပါတယ္။
ျမန္မာျပည္က အာဏာရွင္ေတြနဲ႔ သူတို႔ရဲ့ စီးပြားဖက္ေတြလည္း ဒါေတြကို နမူနာယူ သင္ခန္းစာယူၿပီး အသိညဏ္ရိွရိွနဲ႔ ေနတတ္၊ ထုိင္တတ္၊ လုပ္တတ္ဖို႔ လိုေနပါၿပီ။ အခုခ်မ္းသာ ႂကြယ္ဝေနတဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မ်ား၊ လုပ္ငန္းေပါင္းမ်ားစြာကို ပုိင္ဆုိင္ထားတဲ့ သူတို႔ရဲ့ သားသမီးမ်ား၊ ထိုသူေတြ အားလံုးနဲ႔ေပါင္းၿပီး ႀကိႀကိတက္ ခ်မ္းသာေနတဲ့ ခရိုနီေတြမ်ားလည္း တုိင္းျပည္ေကာင္းရာ ေကာင္းက်ဳိး အတြက္ ဘာေတြျပန္လုပ္ေပးမလဲဆိုတာ စဥ္းစားဖို႔လိုေနပါတယ္။ အသက္အရြယ္လြန္ ေနတဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္တခ်ဳိ႔ အတြက္ေတာ့ သူတို႔ရဲ့ သက္တန္းအတြင္းမွာ မားကို႔စ္တို႔၊ ပီႏုိေရွးတို႔၊ ဖူဂ်ီမိုရီတို႔လို အျဖစ္မ်ဳိး ရင္ဆုိင္ေကာင္းမွ ရင္ဆုိင္ႏုိင္ရမွာ ျဖစ္ေပမယ့္ သူတို႔ရဲ့ သားသမီးမ်ားနဲ႔ ခရိုနီေတြက အမ်ားစုဟာ အရြယ္ေကာင္းေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာင္လာမယ့္ ဆယ္ႏွစ္ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္မွာ သူတို႔ဟာ အရြယ္အားျဖင့္ ၆ဝ၊ ၆၅၊ ၇ဝ အရြယ္ေတြ ျဖစ္လာ ပါလိမ့္မယ္။ အဲသည့္ အခ်ိန္ၾကမွ ႏုိင္ငံေရး အေျပာင္းအလဲေတြေၾကာင့္ ဘာျဖစ္လိမ့္မယ္ ဆိုတာ ဘယ္သူမွ မသိႏုိင္ပါဖူး။ လံုျခံဳတယ္လို႔ သူတို႔ထင္ေနတဲ့ သူတို႔ရဲ့ ေငြမဲေတြကို အပ္ႏွံထားတဲ့ ႏုိင္ငံျခားဘဏ္ေတြဟာ (အေနာက္ႏုိင္ငံ၊ အာရွနဲ႔ အေရွ့အလယ္ပုိင္းက ဘဏ္တခ်ဳိ႔) ေနာင္ႏွစ္အေတာ္အၾကာမွာ ကမၻာ႔ႏုိင္ငံေရး အေျပာင္းအလဲေၾကာင့္ သူတို႔ေငြေတြကို ထုတ္မေပးေတာ့ဘဲ ထိန္းခ်ဳပ္တာမ်ဳိး ျဖစ္လာႏုိင္ပါတယ္။ ႏုိင္ငံေရး အေျပာင္းအလဲေတြကလည္းျဖစ္ သက္ဆုိင္ရာ တုိင္းျပည္က အစိုးရကလည္း အေထာက္အထားနဲ႔ တကြ ခုိင္ခုိင္လံုလံု ေတာင္းဆိုလာရင္ ဘဏ္ေတြဟာ အဲသည့္ေငြ ေတြကို သက္ဆုိင္ရာ တုိင္းျပည္ကို ျပန္လည္အပ္ႏွံရပါတယ္။
ႏုိင္ငံေရးအေျပာင္းအလဲတခု ဘယ္လို ျဖစ္ထြန္းေျပာင္းလဲလိမ့္မလဲ။ ဘယ္သူမွ တပ္အပ္မသိပါ။ ငါ့ရဲ့ ေနျပည္ေတာ္ဟာ ကမၻာႀကီးရဲ့ အလယ္ဗဟိုမွာ တည္ရိွတယ္လို႔ ထင္ေနတဲ့၊ ငါဟာ မင္းတကာက ခန္႔ျငားၿပီး ဘုန္းႀကီးတယ္လို႔ ထင္ေနတဲ့ ျမန္မာဘုရင္ေတြ ကမၻာ့ ႏုိင္ငံေရးအေျပာင္းအလဲၾကားမွာ ဇတ္သိမ္း မေကာင္းခဲ့ပါ။ အဂၤလိပ္ေတြဟာ ျမန္မာအပါ အဝင္ ကိုလိုနီေတြကို ေနာက္ထပ္ ႏွစ္ေပါင္း တရာႏွစ္ရာ အုပ္ခ်ဳပ္ၿပီး အျမတ္ထုတ္ခြင့္ ရဦးမယ္လို႔ ထင္ခဲ့ပါတယ္။ သို႔ေသာ္ ဒုတိယ ကမၻာစစ္နဲ႔ အတူတူ အဲသည့္ထင္ေၾကးဟာ ေျပာင္းလဲ့ခဲ့ရပါတယ္။ ဒုတိယကမၻာစစ္ ျဖစ္ရျခင္းကလည္း သူတို႔လို အရင္းရွင္ အခ်င္းခ်င္း ေလာဘေဇာတုိက္ ျပႆနာေပၚရာကေန စတင္တာပါ။ ကိုလိုနီအုပ္ခ်ဳပ္ခံ ေဒသကလူေတြ လံႈ႔ေဆာ္လို႔ သူတို႔အခ်င္းခ်င္းၾကား စစ္ျဖစ္ရတာ မဟုတ္ပါ။ တခါ ဦးေနဝင္းလည္း သူ႔တသက္မွာ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း အုပ္ခ်ဳပ္ရၿပီ ေနရၿပီလို႔ ထင္ထားတာ အိုႀကီးအိုမၾကမွ ဇာတ္သိမ္း မေကာင္းပါ။ အဲသလိုပါဘဲ တခ်ိန္က တန္ခိုးထက္ခဲ့တဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ခင္ၫႊန္႔လည္း အလားတူ ႀကံဳခဲ့ရတယ္ မဟုတ္ပါလား။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီး သန္းေရႊ ဘယ္လိုဘယ္ပံု သူရဲ့ ေနာက္ဆံုး ေန႔ေတြကို ျဖတ္သန္းမလဲ ဆိုတာကလည္း ေစာင့္ၾကည့္ရဦးမွာပါ။
ျမန္မာႏုိင္ငံက သဘာဝအရင္းအျမစ္ေတြကို ေရာင္းစားၿပီး အလြန္အမင္း ခ်မ္းသာေနသူေတြ အေနနဲ႔ ငါ့အလွည့္ေတာ့ အဲသလို ျဖစ္လိမ့္မယ္ မဟုတ္ဖူးလို႔ တြက္ေနရင္ မွားပါလိမ့္မယ္။ အနာဂတ္ဆိုတာ ဘာျဖစ္မယ္ဆိုတာ ဘယ္သူမွ တိတိ က်က် မသိပါ။ ေဗဒင္ဆရာနဲ႔ အၾကားအျမင္ဆရာလည္း မေဟာႏုိင္ပါ။ အဲတာေၾကာင့္ အခ်ိန္မေႏွာင္းခင္မွာ တုိင္းျပည္ အတြက္ ႏုိင္ငံသားေတြအတြက္ ျပန္လည္ေပးဆပ္ဖို႔ ျပန္လည္ေက်းဇူးဆပ္ဖို႔ နားလည္သင့္တယ္လို႔ ေထာက္ျပလိုရင္း ျဖစ္ပါတယ္။ အဲသလို နားလည္တယ္ဆိုရင္ ထပ္ၿပီးေျပာလိုတာက တုိင္းျပည္ရဲ့ အရင္းအျမစ္ေတြကို ထိမ္းသိမ္းဖို႔ လက္လြတ္စပယ္ မလုပ္ဖို႔ လိုတယ္ဆိုတာကိုလည္း တဆက္ထဲ သေဘာေပါက္ဖို႔ လိုပါေၾကာင္း။
ေဇာ္မင္း
၅ ရက္၊ ဧၿပီလ၊ ၂ဝ၁၂ ခုႏွစ္
Thursday, March 29, 2012
စိတ္ေတြကို အရင္ျပင္ဖို႔လိုလိမ့္မည္
ဘန္ ေကာက္ၿမိဳ႔ လူစည္ကားသည့္ တေနရာ၌ ျဖစ္သည္။ အသက္ ၆ဝ ဝန္းက်င္ခန္႔ အမ်ဳိးသမီးႀကီးသံုးဦးႏွင့္ အသက္ ၂၅ ႏွစ္ခန္႔ အမ်ဳိးသမီးငယ္ တဦး ေစ်းဝယ္ေနၾကသည္။ သူတို႔ေလးဦးစလံုး ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြ ျဖစ္သည္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ အဖြားႀကီး သံုးေယာက္ႏွင့္ မိန္းမပ်ဳိတို႔ တဦးႏွင့္တဦး ျမန္မာလို စကားကို အက်ယ္ႀကီးေျပာေနတာကို ၾကားရေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ထို အခ်ိန္ သူတို႔နားသို႔ အျပာႏုေရာင္ ရွပ္ လက္ရွည္ႏွင့္ ကာကီေရာင္ ရိႈးေဘာင္းဘီကို သားသားနားနား ဝတ္စားထားသည့္ အသက္ေလးဆယ္ အရြယ္ ခန္႔ လူစိမ္းအမ်ဳိးသားတဦး ခ်ဥ္းကပ္လာသည္။
လူစိမ္း။ ။ အေဒၚတို႔က ျမန္မာျပည္က လာတာမဟုတ္လား။ ထုိင္းကိုလာေတာ့ ပတ္စ္ပို႔ေတြ ဘာေတြ ပါၾကရဲ့လား။ အေဒၚတို႔ကို ၾကည့္ရတာ နယ္စပ္ကေန ခိုးဝင္လာတဲ့ ပံုမ်ဳိးေတာ့ မဟုတ္ပါဖူး။ ဒီမွာ ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ ေနၾကမွာတုန္း။
ျမန္မာစကားျဖင့္ ေမးလုိက္ေသာ လူစိမ္း၏ အသံေၾကာင့္ အေဒၚႀကီးသံုးဦးစလံုး အလန္႔တၾကားျဖင့္ ထိုလူကို ေမာ့ၾကည့္ရင္း က်ယ္ေလာင္ က်ယ္ေလာင္ စကားေျပာေနရာမွ ဟုတ္ခနဲဆိုသလို အသံမ်ားတိတ္ သြားၾကသည္။
ပထမအေဒၚႀကီး။ ။ အမေလး လန္႔လုိက္တာကြယ္။
ဒုတိယအေဒၚႀကီး။ ။ မင္းက ဘယ္သူတုန္းကြဲ႔။
တတိယအေဒၚႀကီး။ ။ ပတ္စ္ပို႔လား၊ ပါပါတယ္ကြယ္၊ ပါပါတယ္။
လူစိမ္း။ ။ ရဲေတြ႔လို႔ ပတ္စ္ပို႔မပါရင္ အဖမ္းခံရမွာ စိုးလို႔ အေဒၚတို႔ကို ေစတနာနဲ႔ ေမးတာပါ။ အေဒၚတို႔က ျမန္မာလို အက်ယ္ ႀကီး ေျပာေနတာမို႔လား။
ျမန္မာလိုအက်ယ္ႀကီး ေျပာေနတာမို႔လားဟု ဆိုေသာ လူစိမ္း၏စကားေၾကာင့္ အေဒၚႀကီး သံုးဦးစလံုး စိုးရိမ္ သြားဟန္ရိွသည္။
ပထမအေဒၚႀကီး။ ။ ေမာင္ရင္က ဘယ္သူလဲကြဲ႔။ ဒီႏုိင္ငံကို လာလည္တာလား။
လူစိမ္း။ ။ က်ေနာ္က ထုိင္းလူမ်ဳိး ရဲအရာရိွပါ။ ဒါေၾကာင့္ အေဒၚတို႔မွာ ပတ္စ္ပို႔ပါရဲ့လားလို႔ ေမးတာပါ။ ပတ္စ္ပို႔မ်ား ပါတယ္ ဆိုရင္ က်ေနာ္ ၾကည့္ပါရေစ။
ဒုတိယအေဒၚႀကီး။ ။ ဟဲ့ ရဲအရာရိွတဲ့၊ ပတ္စ္ပို႔တဲ့။ ထုတ္ျပလုိက္ၾက။
ထိုစဥ္ တတိယအေဒၚႀကီးက သံသယရိွဟန္ျဖင့္ “မင္းက ထုိင္းရဲအရာရိွဆိုၿပီး ဘာျဖစ္လို႔ ျမန္မာစကားတတ္ ေနတာတုန္းကြဲ႔” ဟုေမးလုိက္သည္။
လူစိမ္း။ ။ ဒါက ဒီလိုပါ။ က်ေနာ္က တရားမဝင္ခိုးဝင္လာတဲ့ ျမန္မာေတြကို ဖမ္းရၿပီး အဲသည့္အမႈေတြခ်ည္းပဲ ဆက္တုိက္ ဆိုသလို ကုိင္လာရတာ ကလည္း အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ ေက်ာ္ၿပီဆိုေတာ့ သူတို႔နဲ႔ ဆက္ဆံရင္း ျမန္မာစကား တတ္လာတယ္ ဆိုပါေတာ့။
လူစိမ္း၏ အေျဖကို ဟုတ္မွာပါဘဲဟု အေဒၚႀကီး သံုးဦးစလံုး ယံုၾကည္သြားဟန္ ရိွသည္။ ပတ္စ္ပို႔ေတြက ဘယ္သူ႔ အိတ္ထဲမွာတံုး၊ ရွာၾကစမ္းပါဟု အေဒၚႀကီးခ်င္းခ်င္း ေျပာရင္းေခါင္းခ်င္း ရိုက္၍ရွာေနၾကသည္။ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ ရွာမေတြ႔ၾက။
ပထမအေဒၚႀကီး။ ။ ေနပါဦး။ ငါတို႔ အိတ္ထဲမွာေတာ့ မေတြ႔ဖူး။ ဘယ္သူ႔ အိတ္ထဲမွာမ်ား ေပါင္းထည့္မိ လုိက္ပါလိမ့္။
ဤတြင္ ဒုတိယအေဒၚႀကီးမွ သတိရဟန္ျဖင့္ ေစ်းဆုိင္မွ ပစၥည္းမ်ားကို သဲသဲမဲမဲေရြးေနေသာ အမ်ဳိးသမီးငယ္ကိုလွမ္း၍ “ဟဲ့ ဟဲ့ မိသင္းၾကည္ ညီးအိတ္ထဲမွာ မို႔လား၊ ပတ္စ္ပို႔ေတြ။ ထုတ္ေပးစမ္းေအ။ ဒီမွာ ရဲအရာရိွတဲ့၊ ပတ္စ္ပို႔ စစ္ေနတယ္။”
မိသင္းၾကည္ဆိုသည့္ မိန္းမပ်ဳိက သူ၏စလင္းဘက္အိတ္ႀကီးကို ေမႊေႏွာက္ရွာရင္း “ေဒၚေလး က်မေတာ့ ရွာ မေတြ႔ဘူး။ မဟုတ္မွလြဲေရာ ေဟာ္တယ္က အခန္းထဲမွာ က်န္ရစ္ခဲ့ၿပီထင္တယ္။ ေပ်ာက္တာေတာ့ မေပ်ာက္ ပါဘူး” ဟု ေျပာလုိက္ သည့္ေနာက္ အေဒၚႀကီး သံုးဦးစလံုး၏ မ်က္ႏွာမ်ား ဆီးရြက္ေလာက္ ျဖစ္သြားသည္။
လူစိမ္း။ ။ ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ္ေျပာတယ္မို႔လား။ ပတ္စ္ပို႔နဲ႔ လာတယ္ဆိုရင္ ဒီမွာ ဘယ္ကိုသြားသြား ပတ္စ္ပို႔ကို အၿမဲေဆာင္ ထားဖို႔ လိုတယ္။ မျပႏုိင္ရင္ အဖမ္းခံရၿပီး ေထာင္ေတြဘာေတြ က်ႏုိင္တယ္ခင္ဗ်။
တတိယအေဒၚႀကီး။ ။ ငါ့တူရယ္၊ အေဒၚတို႔က တကယ္ဘဲ ပတ္စ္ပို႔နဲ႔ လာတာပါ။ မယံုရင္ အေဒၚတို႔ တည္းေနတဲ့ ေဟာ္တယ္အထိ လုိက္ၾကည့္လို႔ ရပါတယ္။ (စိုးရိမ္ဟန္ျဖင့္) ဟဲ့ မိသင္းၾကည္၊ ဒို႔ေဟာ္တယ္ နာမည္က ဘာတဲ့ တုန္း၊ ဘယ္လမ္းမွာ ရိွတာလဲေအ့။ သူ႔ကို ေျပာလုိက္စမ္းပါဦး။
မိသင္းၾကည္ဆိုသည့္ တူမျဖစ္ဟန္ရိွေသာ မိန္းကေလးက စိတ္တိုေနသည့္ ေလသံျဖင့္ “က်မက ထုိင္းလိုမွ မတတ္တာ ဘယ္ လိုေျပာရမွာတုန္း ေဟာ္တယ္ လိပ္စာကို” ဟု ေျပာလုိက္ရင္း ထုိင္းဘာသာျဖင့္ ေရးထားသည့္ ေဟာ္တယ္လိပ္စာ ကတ္ျပားကို အိတ္ထဲမွထုတ္၍ လူစိမ္းထံသို႔ ထိုးေပးလုိက္သည္။
လူစိမ္း။ ။ အေဒၚတို႔ေရာ ဒီကငါ့ညီမေရာ စိတ္မဆိုးနဲ႔ေနာ္။ က်ေနာ္က ထုိင္းရဲအရာရိွမဟုတ္ပါဖူး။ ျမန္မာပါပဲ။ အေဒၚတို႔ကို တမင္ စေနတာပါ။
ထိုအခါၾကမွ အေဒၚႀကီးသံုးေယာက္ ျပန္၍ က်ယ္ေလာင္က်ယ္ေလာင္ ျမန္မာလိုေျပာရင္း၊ တဦးက “ငါထင္သား ပဲ ထုိင္းလူမ်ဳိး ရဲအရာရိွက ျမန္မာလို အဲသေလာက္ ပတ္ရည္ႏွပ္ရည္ မေျပာႏုိင္ပါဖူးလို႔”။ ေနာက္တဦးကလည္း “သိဘူးေလေအ ရဲအရာရိွက ပတ္စ္ပို႔ စစ္တယ္ဆိုေတာ့လည္း” ဟု အခ်င္းခ်င္း ေျပာရင္း အရွက္ေျပ ရယ္ေမာ ေနၾက ေလသတည္း။
၂။ ခ်င္းမုိင္ၿမိဳ႔လည္ တေနရာမွ ကုန္တုိက္ႀကီးထဲကေန သမီးငယ္ကို လက္ဆြဲ၍ ကိုဖိုးေသာ္ ျပန္ထြက္လာသည္။ ဇနီးျဖစ္သူက ကြန္ျပဴတာတလံုးႏွင့္ အလုပ္မ်ားေန၍ ေဟာ္တယ္က အခန္းထဲမွာ က်န္ရစ္ခဲ့သည္။ ကိုဖိုးေသာ္ ႏွင့္ ခြန္ႏွစ္ႏွစ္အရြယ္ သမီးငယ္ တို႔ အျပင္ထြက္၍ ကုန္တုိက္ထဲတြင္ ေန႔လည္စာ သြားစားျခင္းျဖစ္သည္။ ဇနီး သည္ အတြက္ ထုိင္းၾကက္ဆီထမင္း တထုပ္ဝယ္ လာခဲ့သည္။
ေဟာ္တယ္က ဓာတ္ေလွကားေရွ႔တြင္ အေပၚကိုျပန္တက္ရန္ ေစာင့္ေနသည္။ ထိုအခ်ိန္ ေဘာင္းဘီရွည္ ဝတ္ထားေသာ အသက္ ၆ဝ ေက်ာ္ခန္႔ အရြယ္ရိွ အမ်ဳိးသမီးႀကီးႏွစ္ဦးလည္း ဓာတ္ေလွကား လာေစာင့္ေနၾက ရင္း တရုတ္လိုလို ကိုရီးယားလိုလို စကားေတြေျပာေနၾကသည္။ ဓာတ္ေလွကားပြင့္သြား၍ ဖိုးေသာ္ သမီးငယ္ကို လက္ဆြဲ၍ ဓာတ္ေလွကားထဲ ဝင္လုိက္သည္။ အဖြားႀကီးႏွစ္ဦးလည္း လုိက္ဝင္သည္။ ဖိုးေသာ္တို႔အခန္းက ရွစ္ထပ္မွာ ျဖစ္သည္။ တိုးရစ္ျဖစ္ပံုရေသာ ထိုအဖြားႀကီး ႏွစ္ဦး၏ အျပန္အလွန္ အတင္းစကားမ်ားေၾကာင့္ ဖိုးေသာ္သာမက သမီးငယ္လည္း အေတာ္ေလး အံ့အားသင့္ သြားရသည္။
ပထမအဖြားႀကီး။ ။ (ျမန္မာသံ ပီပီသသႀကီးျဖင့္ အားရပါးရေျပာလုိက္သည္) အမေလးေတာ္၊ အေဖႀကီးက မဲသေလာက္ သမီးေလးကေတာ့ ျဖဴလုိက္တာ။ သမီးအရင္းမွ ဟုတ္ကဲ့လား မသိဖူး။ သားအဖလို႔ေျပာရင္ ဘယ္သူယံုမွာတုန္း။
ဒုတိယအဖြားႀကီး။ ။ (သူလည္း ျမန္မာသံပီပီႀကီးျဖင့္) ညီးကလည္း၊ ကေလးမေလး အေမက ျဖဴလို႔ျဖစ္မွာေပါ့။ တရုတ္ထဲမွာေတာင္ အသားမဲတဲ့ တရုတ္ငခ်ိတ္ေတြ တပံုႀကီးဟာကိုး။
သမီးငယ္က ဖိုးေသာ္ကို ေမာ့ၾကည္ၿပီး ၿပံဳးျပရင္း ရယ္ျခင္ပက္က်ိ ျဖစ္ေနသည္။ ဖိုးေသာ္က သမီးငယ္ကို ဘာမွ မေျပာနဲ႔ ဆိုသည့္ သေဘာျဖင့္ ျပန္၍ အံ့ႀကိတ္ျပလုိက္သည္။
ပထမအဖြားႀကီး။ ။ သူတို႔ၾကည့္ရတာ ထုိင္းေတာ့ ဟုတ္ဟန္မတူဖူးေအ့။ မေလးရွားတို႔ ဖိလစ္ပုိင္တို႔မ်ားလား မသိဖူး။ မေလးတို႔ ဖိလစ္ပုိင္တို႔မွာလည္း အေတာ္ေလး အသားညိဳတဲ့ လူမ်ဳိးေတြ ရိွတာကိုး။
ဒုတိယအဖြားႀကီး။ ။ ေအးဟဲ့ ျမန္မာေတာ့ မဟုတ္ႏုိင္ဖူး။ ျမန္မာဆိုရင္ေတာ့ သိသာပါတယ္။ လူေတြကမြဲၿပီး အာဟာရ ခ်ဳိ႔တဲ့ ေနၾကေတာ့ လူရုပ္ေတာင္ ေကာင္းေကာင္း ေပၚေတာ့တာမွ မဟုတ္တာ။ ၿပီးေတာ့ ဒီလို ေဟာ္တယ္မ်ဳိးကို ကပ္ႏုိင္ဖို႔ဆိုတာ ေဝးေသး။
“တင္” ဆိုသည့္ အသံျဖင့္ ဓာတ္ေလွကားသည္ ရွစ္ထပ္တြင္ ရပ္၍ တံခါးပြင့္သြားသည္။ ဖိုးေသာ္ သမီးငယ္ကို လက္ဆြဲ၍ ဓာတ္ေလွကားအျပင္သို႔ ထြက္လုိက္သည္။ အဖြားႀကီး ႏွစ္ဦးလည္း ထြက္လုိက္လာသည္။ သူတို႔ လည္း ရွစ္ထပ္မွာ တည္းေနတာ ျဖစ္ႏုိင္သည္။
ဖိုးေသာ္ မေနႏုိင္ေတာ့ဘဲ “အန္တီတို႔လည္း ဒီအထပ္မွာဘဲ တည္းသလား” ဟု ရုတ္ခ်ည္းေမးလုိက္သည္။ အဖြားႀကီး ႏွစ္ေယာက္စလံုး၏ မ်က္ႏွာမ်ားမွာ ဟင္းခိုးစားရင္း လူမိေသာ ကေလးမ်ားႏွယ္။
ပထမအဖြားႀကီး။ ။ ငါ့တူရယ္ ေစာေစာက ေျပာခဲ့တာေတြ ဘယ္လိုမွ မေအာက္ေမ့ပါနဲ႔။ သမီးေလးက ျဖဴလြန္း ေခ်ာလြန္းလို႔ ေျပာလုိက္မိတာပါ။ အဲ ငါ့တူကို ရုပ္ဆုိးတယ္လို႔ ေျပာတာမဟုတ္ဖူးေနာ္။
ဒုတိယအဖြားႀကီး။ ။ မေလးေတာ္၊ ျမန္မာေတြ အခ်င္းခ်င္း လာေတြ႔ေနတာကိုး။ ငါ့တူရယ္ စိတ္မဆိုးပါနဲ႔။ ျမန္မာ ေတာ့ မဟုတ္ေလာက္ဖူးလို႔ ထင္လို႔ ေျပာမိတာပါကြယ္။
ဖိုးေသာ္။ ။ အန္တီတို႔ ရန္ကုန္က လာတာလား။ ဒီခ်င္းမုိင္မွာ ဘယ္ႏွစ္ရက္ ေနဦးမလဲ။
ပထမအဖြားႀကီး။ ။ အန္တီတို႔က ျမန္မာျပည္က ထြက္လာၿပီး အခု ထုိင္ဝမ္မွာ ေနေနတာ ႏွစ္ေပါင္း သံုးဆယ့္ ငါးႏွစ္ ရိွၿပီကြဲ႔။ ထုိင္းကို လာလည္တာပါ။
ဒုတိယအဖြားႀကီး။ ။ ျမန္မာျပည္ကို ျပန္လည္ျခင္လြန္းလို႔ ဗီဇာေလွ်ာက္တာ ခဏခဏပါပဲကြယ္။ တခါမွ ဗီဇာ မရေသးဖူး ငါ့တူရဲ့။ ဒါနဲ႔ အလြမ္းေျပဆိုၿပီး အိမ္နီးခ်င္း ထုိင္းကိုပဲ လာလည္ၾကရတာ။
ထို႔ေနာက္ ဖိုးေသာ္ သမီးငယ္ႏွင့္ အဖြားႀကီးႏွစ္ေယာက္ သက္ဆုိင္ရာ အခန္းမ်ားဆီသို႔ သြားရင္း လမ္းခဲြလုိက္ ၾကေတာ့သည္။
၃။ ရန္ကုန္က လူႀကီးတဦး အညာက ၿမိဳ႔ေလးတခုမွာ အလည္ေရာက္ေနသည္။ သူက အဲသည့္ၿမိဳ႔သူနဲ႔ အေၾကာင္းပါ ထားသည္။ ထိုလူႀကီး၏ မိဘမ်ဳိးရိုးထဲတြင္ အေနာက္တုိင္းေသြး ပါထားသည္မို႔ ထိုလူႀကီး၏ အသားအေရ အရပ္အေမာင္းသည္ အေနာက္တုိင္းပံုစံလို ျဖစ္ေနသည္။ အဂၤလိပ္ ဘာသာစကားကို ကြ်မ္းက်င္ သည္။ ဒါ့အျပင္ ထိုလူႀကီးသည္ အေနာက္တုိင္းေသြး အနည္းငယ္ပါေသာ္လည္း ျမန္မာျပည္ေပါက္မို႔ ျမန္မာ စကားကို ျမန္မာတဦးလို ကြ်မ္းက်င္သည္။ ထိုလူႀကီးသည္ အစအေနာက္ သန္သည္။ ရယ္စရာ ဇာတ္လမ္း ေတြကိုလည္း ေျပာျပတတ္သူမို႔ တူတူမေတာ္သူ ကေလးမ်ားက ခ်စ္ခင္ၾကသည္။
တညေနတြင္ ထိုလူႀကီးက ကေလးမ်ားကို ရယ္စရာ ဇာတ္လမ္းတခု ေျပာျပေနသည္။ ျမန္မာစကားျဖင့္ ေျပာျပ ေနျခင္းျဖစ္သည္။ တခ်က္တခ်က္လည္း အဂၤလိပ္လို ပါေသးသည္။ ဒါေပမယ့္ ဇာတ္လမ္းတခုလံုး အဂၤလိပ္ စကားနဲ႔ ေျပာေနသည္ဟု ထင္ရေအာင္ ျမန္မာအသံထြက္ေတြ ေနာက္မွာ “အက္စ္ သံေတြ အက္ဖ္ သံေတြ” ညွပ္၍ေျပာကာ အေသာေဖာက္ေနေသးသည္။ သူေျပာေနတာက ဒီလို။
“ေလႀကီးစ္ မိုးႀကီးစ္ ဝုန္းဒုိင္းစ္”
“သေဘၤာႀကီးစ္ ပ်က္စ္”
“မဟာဇနက အင္ႆ ဆီးစ္”
“ရက္ကန္ ရက္ကန္စ္ ဆဲဗင္းေဒးစ္”
“ေယာက္က်ားတို႔စ္ လံု႔လကိုျပ — စ္”
“ေမခလာ နတ္သမီးစ္ ကယ္စ္”
“ဖုိင္နယ္လီး၊ ေက်ာက္ျဖာေပၚေရာက္စ္ ဘုရင္ျဖစ္စ္” ဟူ၍ ျဖစ္သည္။
ကေလးမ်ားကို အဲသလို ေနာက္ေျပာင္၍ စကားလံုးမ်ား ပံုဖ်က္၍ ေျပာေနသည္ကို အနီးအနားမွ ေဆြမ်ဳိး လူႀကီးတခ်ဳိ႔လည္း မသိမသာ နားေထာင္ေနၾကသည္။ ထို႔ေနာက္ ထိုလူႀကီးမ်ားက ကြယ္ရာတြင္ ဤသို႔ မွတ္ခ်က္ခ်ၾကသည္။
“သူေျပာေနတာေတြက အဂၤလိပ္လိုေတြ ျဖစ္ေနလို႔ အကုန္မသိေပမယ့္ မွန္းလို႔ရပါတယ္။ ဇာတ္ေတာ္ႀကီး ဆယ္ဘြဲ႔ထဲက မဟာဇနက မင္းသား အေၾကာင္းကို ေျပာေနတာ” ဟူသတတ္။
၄။ ရန္ကုန္အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ ေလဆိပ္။ ဖိုးေအာင္တေယာက္ သူ႔ကုမၸဏီက လူတခ်ဳိ႔ႏွင့္ ဘန္ေကာက္ကို အလုပ္ကိစၥအတြက္ သြားဖို႔ ေရာက္ေနသည္။ ဖိုးေအာင္အတြက္ ဘန္ေကာက္သြားျခင္းသည္ ထမင္းစား ေရေသာက္ပမာ ျဖစ္ေနၿပီ။ ဘန္ေကာက္ သြားရသည့္ အေခါက္ေပါင္းလည္း မေရႏုိင္ေတာ့။
ဒီတေခါက္မွာ ဖိုးေအာင္တေယာက္ ေရေရလည္လည္ အရစ္ခံေနရသည္။ ေလဆိပ္ လံုၿခံဳေရး အရာရိွတဦးက ဖိုးေအာင္ကို ေမာက္ေမာက္မာမာ ေမးျမန္းေနသည္။
အရာရိွ။ ။ (ေလသံမာမာျဖင့္) မင္းက ဘန္ေကာက္ကို ဘာသြားလုပ္မွာလဲ။ ဟိုမွာ အလုပ္သြားလုပ္ဖို႔လား။ ၿပီးရင္ ဘယ္ႏုိင္ငံကို ဆက္သြားဦးမွာလဲ။ မေလးတို႔ဘာတို႔ သြားဦးမွာလား။
ဖိုးေအာင္။ ။ (ပံုမွန္အသံျဖင့္) က်ေနာ့္ ကုမၸဏီကိစၥနဲ႔သြားမွာပါ။ အလုပ္ကိစၥၿပီးရင္ ပတ္တရားတို႔ ဘာတို႔လည္း သြားလည္မယ္။ ဒီေလာက္ပါပဲ။ ၿပီးရင္ ရန္ကုန္ျပန္လာမွာပါ။
အရာရိွ။ ။ မင္း ငါကို႔ ဘတ္မယ္ မႀကံနဲ႔။ မင္းလိုေကာင္မ်ဳိးေတြ ဒီေလဆိပ္ကေန ဒီလိုအေၾကာင္းျပၿပီး ထြက္ၾက တာ ငါတို႔က အံတိုေနၿပီ။
ဖိုးေအာင္။ ။ (စိတ္အနည္းငယ္တိုလာ) ခင္ဗ်ား ႀကိဳက္သလိုစစ္၊ က်ေနာ့္မွာ ထုိင္းဗီဇာလည္း တရားဝင္ရိွတယ္။ တရားမဝင္တဲ့ ပစၥည္း ဘာတခုမွလည္း က်ေနာ္ သယ္မလာဖူး။ က်ေနာ့အိတ္ကို ခင္ဗ်ား ႀကိဳက္သလို စစ္ႏုိင္ တယ္။ ေဟာဒါက က်ေနာ့္ ကုမၸဏီလိပ္စာကတ္။ ခင္ဗ်ား စံုစမ္းလို႔ရတယ္။ ေနာက္ၿပီး က်ေနာ့္မွာ ေလယာဥ္ လက္မွတ္ အသြားအျပန္လဲ ရိွတယ္။ ေဟာဒီမွာ။
စကားေျပာရင္း ေျပာရင္းျဖင့္ အေပါက္အလမ္း သိပ္မတဲ့ေတာ့။ ဖိုးေအာင္ ဂ်င္းေဘာင္ဘီ အိတ္ထဲ မိုဘုိင္းဖုံးကို ထုတ္လုိက္ၿပီး အနည္းငယ္ ေနာက္က်ေနေသာ သူ႔ကုမၸဏီက လုပ္ေဖာ္ကုိင္ဖက္ ႏွစ္ဦးကို ဆက္သြယ္လုိက္ သည္။ ဖိုးေအာင္ မိုဘုိင္းဖံုးကို ထိုအရာရိွျမင္ေတာ့ နည္းနည္း မ်က္ႏွာေျပာင္းသြားသည္။ ေျပာင္းမွာေပါ့ ဖိုးေအာင္ကိုင္ထားတဲ့ မိုဘုိင္းဖံုးက အခု ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ ေခတ္စားေနတဲ့ ေစ်းအႀကီးဆံုးဆိုတဲ့ မိုဘုိင္းဖံုးကိုး။ မိနစ္ပုိင္းအတြင္း ဖိုးေအာင္လူမ်ားလည္း ေရာက္လာသည္။ သားသားနားနား ဝတ္ဆင္ထားေသာ ဟိုလူႏွစ္ ေယာက္ကို ျမင္ေတာ့မွာ အရာရိွဆိုသူ သေဘာေပါက္ၿပီး ရစ္ေနတာ ရပ္သြားသည္။ ေစာေစာက ဖိုးေအာင္ကို မင္းနဲ႔ငါနဲ႔ ေျပာေနရာမွ ခင္ဗ်ားနဲ႔ က်ေနာ္ဆိုၿပီး ျဖစ္လာသည္။ တကယ္တန္း ဆိုရင္ ဖိုးေအာင္နဲ႔ အဲသည့္ အရာရိွ ဆိုသူက အသက္အားျဖင့္ မတိမ္းမယိမ္းေတြ။ ဘာ့ေၾကာင့္ ရုိင္းရုိင္းစုိင္းစုိင္း ဆက္ဆံရသနည္း။
ဖိုးေအာင္ သေဘာေပါက္သြားသည္။ သူကေတာ့ ဘန္ေကာက္ကို သြားလုိက္ျပန္လုိက္ လုပ္ေနတာ အေခါက္ ေပါင္း မ်ားၿပီမို႔ အဝတ္အစားကို ျဖစ္သလို ဝတ္ထားသည္။ တီရွပ္က အႏြမ္းႀကီး မဟုတ္ေပမယ့္ သစ္သစ္လြင္ လြင္လည္း မဟုတ္။ ဂ်င္းေဘာင္းဘီက အေကာင္းစားေပမယ့္ တမင္ေဟာင္းေအာင္ လုပ္ထားသည့္ အမ်ဳိးမို႔ တဖက္လူအျမင္တြင္ မိွန္တိန္တိန္ ျဖစ္ေနျပန္။ ထိုအေျခအေနကို ျမင္ၿပီး အရာရိွဆိုသူက တဖက္ႏုိင္ငံတြင္ အလုပ္သြားမယ့္ လူမ်ဳိးဟု ထင္ကာ ဖိုးေအာင္ထံမွ ၾကားေပါက္ ပုိက္ဆံရလိုရျငား ေမာက္ေမာက္မာမာ အာဏာ ျပ၍ ဆက္ဆံေနျခင္းျဖစ္သည္။ အကယ္၍ ဖိုးေအာင္အေနျဖင့္ အာဏာပုိင္မို႔ ဦးက်ဳိးသြားမိပါက တဖက္က ပုိက္ဆံေတာင္းေတာ့မည္။
က်ေနာ္တို႔ ခ်စ္ေသာ ျမန္မာျပည္ႀကီး ေျပာင္းလဲဖို႔ ဆိုရာမွာ ဒီမိုကေရစီ တခုထဲသာ မဟုတ္ပါ။ အရင္တေလွ်ာက္လံုး အျမစ္တြယ္ေနသည့္ အက်ဳိးအျပစ္ မ်ားလြန္းသည့္ စိတ္ေနစိတ္ထားမ်ားကိုလည္း ေျပာင္း လဲဖို႔ လိုေသးသည္။ ေၾကာက္တတ္ လြန္းတာေတြလည္း မေၾကာက္တတ္ဖို႔ ျပင္ဆင္ရမည္။ ပိုင္ၿပီထင္ၿပီး ေျပာခ်င္ရာေျပာ လုပ္ခ်င္ရာလုပ္ တာမ်ဳိးေတြလည္း ျပင္ဆင္ရမည္။ ယံုလြယ္လြန္းသည့္ စိတ္ကိုလည္း ျပင္ရ မည္။ ကိုယ္မတတ္ဘဲ မသိဘဲ ရိွတာေတြကို သိသလုိလို တတ္သလိုလို မလုပ္ၾကဖို႔လည္း ျပင္ဆင္ရဦးမည္။ အာဏာျပ ေမာက္မာတဲ့ စိတ္မ်ားကိုလည္း ေျပာင္းရမည္။ စိတ္ကိုေျပာင္းလဲရတာက ဒီမိုကေရစီ ေျပာင္းလဲဖို႔ အတြက္ ဆိုတာထက္ ပိုခက္မည္ဟု ေျပာလိုသည္။ မခက္လိုပါက မ်ဳိးဆက္သစ္မ်ားအတြက္ ပညာေရးစနစ္ကို လြတ္လပ္ေသာ ပညာေရးျဖစ္ဖို႔ အရင္ဆံုး ေျပာင္းလဲဖို႔သာ ျဖစ္ေတာ့သည္။ ေျပာင္းလဲေရးေတြ အတြက္ ေနာက္ဆံုး ဆုိက္သည့္ လမ္းကေတာ့ လြတ္လပ္ေသာ ပညာေရးစနစ္သာ ျဖစ္ေတာ့သည္ဟု ေျပာလိုသည္။
ေဇာ္မင္း
၂၆ ရက္ မတ္လ ၂ဝ၁၂ ခုႏွစ္
Friday, March 9, 2012
အေျပာင္းအလဲေတြရိွပါတယ္
ဒံု
ရင္းဒံုရင္းအတုိင္း ေနေနရတဲ့ ကာလေတြ ၾကာလာၿပီဆိုရင္ လူ႔အဖြဲ႔အစည္း တခုဟာ တိုးတက္မႈ ေနာက္တခုခု အတြက္ အာသာ ငမ္းငမ္းျဖစ္ေလ့ ရိွပါတယ္။ အဲတာကို ေနာေၾကေနတဲ့ အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြ၊ ေခါင္းေဆာင္ေတြက အေျပာင္းအလဲ လုပ္မယ္ အားလံုး အတြက္ အက်ဳိး ရိွေစရမယ္ဆိုၿပီး အဲသလို အခ်ိန္ေတြမွာ လူေတြကို ဖမ္းစားေလ့ရိွပါတယ္။ လက္ရိွ အေမရိကန္သမၼတ အိုဘားမားေတာင္ အေျပာင္းအလဲ လိုေနၿပီဆိုတဲ့ စကားလံုးကို အသံုးျပဳၿပီး သမၼတ မျဖစ္ခင္မွာ ေပၚျပဴလာျဖစ္လာခဲ့ေသးတာ မဟုတ္လား။ လူဆိုတာ မေျပာင္းမလဲဘဲ ေနတာထက္ အေျပာင္းအလဲကို ႀကိဳက္တဲ့ သဘာဝရိွပါတယ္။ အခု က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာျပည္မွာလည္း အေျပာင္းအလဲေတြ စေနၿပီလို႔ အစိုးရကလည္း ေျပာတယ္၊ တခ်ဳ႔ိေတြကလည္း ေျပာတယ္မို႔လား။
က်ေနာ္ေျပာခ်င္တာက က်ေနာ္တို႔ဆီက အေျပာင္းအလဲကို ေျပာခ်င္တာပါ။ ျပည္တြင္းကို ျပန္မေရာက္တာ ႏွစ္ေပါင္း ႏွစ္ဆယ္ ေက်ာ္ေနၿပီမို႔ ျပည္တြင္းက အေၾကာင္းနဲ႔ အေျပာင္းအလဲကို က်ေနာ္မေျပာလိုပါ။ သို႔ေသာ္ က်ေနာ္တို႔ နယ္စပ္က အေၾကာင္းကို ေတာ့ ေျပာလိုပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ နယ္စပ္က တုိင္းရင္းသား လက္နက္ကုိင္ အဖြဲ႔အစည္းေတြ အပါအဝင္ အဖြဲ႔အစည္း အသီးသီး မွာ အေျပာင္းအလဲေတြ မရိွတာ ဆယ္စုႏွစ္ ႏွစ္ခုတုိင္ခဲ့ပါၿပီ။ တခ်ဳိ႔ တုိင္းရင္းသား အဖြဲ႔ေတြမွာေတာ့ အေျပာင္းအလဲ တခ်ဳိ႔ ရိွခဲ့ ပါတယ္။ ရိွတယ္ဆိုတာကလည္း စနစ္တက် တဗိုလ္က် တဗိုလ္တက္ ပံုစံမ်ဳိး ရိွခဲ့တာေတာ့ မဟုတ္ပါ။ တသက္လံုး လူႀကီးလုပ္ လာသူေတြ၊ ဥကၠ႒ အတြင္းေရးမွဴး လုပ္လာတဲ့သူေတြ အသက္ႀကီးလို႔ ကြယ္လြန္တာ ေၾကာင့္ ေျပာင္းလဲတာမ်ဳိးသာ ျဖစ္ပါ တယ္။ ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြနဲ႔ ဖြဲ႔ထားတဲ့ နယ္စပ္က အဖြဲ႔အစည္းေတြကေတာ့ အခုအထိ ေျပာစမွတ္ ျပဳရေလာက္တဲ့ အေျပာင္း အလဲမ်ဳိး မရိွေသးပါလို႔ ေျပာလုိပါတယ္။
ျပန္ၾကည့္လုိက္ရင္ လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္က ေခါင္းေဆာင္လုပ္တဲ့ လူေတြပဲ လူႀကီးဆက္ျဖစ္ေနဆဲပါ။ ေနရာ ေျပာင္း၊ အဖြဲ႔နာမည္ေျပာင္း၊ ရာထူးနာမည္သာ ေျပာင္းတယ္ ေခါင္းေဆာင္ဆက္လုပ္ေနတုန္းပါ။ ေတာခိုၿပီး လက္နက္ကုိင္ တုိက္လာတဲ့ ရဲေဘာ္ေတြ၊ လက္နက္မကုိင္ေပမယ့္ လက္နက္ကုိင္ နယ္ေျမထဲမွာ ႏွစ္အၾကာႀကီး ရိွခဲ့တဲ့သူေတြ ဘာေၾကာင့္ တတိယ ႏုိင္ငံ ေတြကို ထြက္သြားတာလဲ။ ေတာ္လွန္ေရး ခရီးၾကမ္းကို ဆက္မျဖတ္လိုတဲ့ ဆႏၵေၾကာင့္လား။ အားကုန္သြား လို႔လား။ ခုိင္မာတဲ့ ရည္မွန္းခ်က္ေတြ မရိွေတာ့လို႔လား စသျဖင့္ ေမးစရာေတြေတာ့ ရိွပါတယ္။ ဒါျဖင့္ရင္ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ ေက်ာ္လံုး ေခါင္းေဆာင္ ေနရာကို အခုထိ ရယူထားသူေတြက (တခ်ဳိ႔ကိုဆိုလုိပါတယ္) သူမ်ားထက္ ပိုႀကံ့ခုိင္လို႔ ဒီေနရာ ေတြမွာ ဆက္ရိွေနတာလား ဆိုတာကလည္း ေမးရမယ့္ ေမးခြန္း ျဖစ္လာပါတယ္။ ျပန္ၾကည့္လုိက္ရင္ ရာသက္ပန္ ဥကၠ႒ ေတြ၊ ရာသက္ပန္ အတြင္းေရးမွဴး ေတြ၊ ရာသက္ပန္ ဘ႑ာေရးမွဴးေတြ၊ ရာသက္ပန္ အတြင္းေရးမွဴး အဖြဲ႔ဝင္ေတြဟာ ဒီလူေတြခ်ည္းပါပဲ။ ေခါင္းေဆာင္ရာထူးကို ႏွစ္နဲ႔ခ်ီၿပီး ယူထားမွေတာ့ ဆက္က်န္ရမွာကိုး။
က်ေနာ္ျမင္တာေတြကို ေျပာရမယ္ဆိုရင္ အခြင့္အလမ္း ဆိုတဲ့ ကိစၥက စတယ္လို႔ ေျပာလိုပါတယ္။ အခြင့္အလမ္း ရသူ ေတြက ျမန္မာျပည္ကို ကိုယ္စားျပဳတဲ့ ေတာ္လွန္ေရးေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြ အေနနဲ႔ (အမ်ဳိးသမီးတခ်ဳိ႔လည္းပါ) ႏုိင္ငံတကာ ကိုသြား ျမန္မာျပည္ကိစၥကို တင္ျပ စတဲ့အလုပ္ေတြကို လုပ္ခဲ့ၾကရပါတယ္။ ေလာ္ဘီလုပ္ငန္းလို႔ ဒီဖက္မွာ အေျပာမ်ား ပါတယ္။ လုပ္ရင္းလုပ္ရင္းနဲ႔ သူတို႔တေတြဟာ ႏုိင္ငံတကာ အေျခအေနေတြကို တစိတ္တပုိင္း နားလည္လာပါတယ္။ ႏုိင္ငံတကာက ဘာႀကိဳက္တတ္တယ္ ဆိုတာကိုလည္း သိလာပါတယ္။ အလွဴရွင္ဒိုနာက ဘာမ်ဳိးေျပာမွ ဘယ္လိုမ်ဳိးတင္ျပမွ သေဘာက်တယ္ ဆိုတာကိုလည္း နားလည္လာပါတယ္။ တခါ ကိုယ့္အဖြဲ႔အစည္းမွာ ျပန္ေရာက္ရင္လည္း ဒီလိုမ်ဳိး ေငြေတြ ဘာေတြ ဝင္လာတာ ဟာ ႏုိင္ငံတကာအေၾကာင္း နားလည္တဲ့ သူတို႔လို လူေတြလုပ္လို႔သာ ရလာတယ္ ဆိုတာမ်ဳိး ျဖစ္လာ ပါတယ္။ အဲသည္ေတာ့ သူတို႔တေတြ ႏုိင္ငံတကာကို ထပ္ခါထပ္ခါ ထြက္ဖို႔ ျဖစ္လာပါေတာ့တယ္။ သူတို႔နဲ႔ သူတို႔ရဲ့ အလြမ္းသင့္တဲ့ အုပ္စုေတြသာ ႏုိင္ငံ တကာကို ခဏခဏထြက္ၾကတာမို႔ တခါမွ မထြက္ရတဲ့ သူေတြအဖို႔ကေတာ့ သူတို႔ကို ေမာ့ၾကည့္ေနယံုကလြဲလို႔ ဘာမွလည္း သိလာျခင္း၊ တတ္လာျခင္း၊ ကြ်မ္းက်င္လာျခင္း မရိွပါ။ နယ္စပ္က သက္ဆုိင္ရာ အဖြဲ႔အစည္းထဲမွာပဲ ေရဒီယိုသတင္းနဲ႔ ႏုိင္ငံေရးအကဲျဖတ္တဲ့ အလုပ္ေလာက္မ်ဳိးကို အာသာေျဖသလို လုပ္ႏုိင္တာပဲ ရိွပါတယ္။ အဲတာေၾကာင့္ အထက္မွာ ေျပာခဲ့တဲ့ အခြင့္အလမ္း ဆိုတာ ဒါမ်ဳိးကို ဆိုလုိတာျဖစ္ပါတယ္။ အခြင့္အလမ္း မရတဲ့သူဟာ အခြင့္အလမ္း ရတဲ့သူေလာက္ တိုးတက္ ျဖစ္ထြန္းလာဖို႔ ဆိုတာ ေႏွးေကြးသလို အခက္အခဲလည္း ရိွပါတယ္။ က်ေနာ္သည္လည္း အခြင့္အလမ္း တခ်ဳိ႔ ရခဲ့တဲ့ အဲသည့္ အဝန္းအဝုိင္းမွာ တခ်ိန္က ပါခဲ့ဖူးတယ္ ဆိုတာကို ဝန္ခံလို ပါတယ္။ သို႔ေသာ္ လူႀကီးႀကိဳက္ မေျပာတတ္ မေနတတ္ေတာ့ အဲသည့္အလုပ္ဟာ ေရရွည္မၿမဲခဲ့ပါဖူး။
ႏွစ္ေတြၾကာေညာင္း လာတာနဲ႔အမွ် ေအာက္ေျခက ရဲေဘာ္ေတြဟာ နယ္စပ္ကအျမင့္ႏုိင္ငံေရး၊ အလွဴရွင္ဒိုနာ ႏုိင္ငံေရး၊ ႏုိင္ငံတကာႏုိင္ငံေရး စတဲ့ နယ္ပယ္တုိင္းနဲ႔ အဆက္ျပတ္သလို ျဖစ္လာပါတယ္။ ႏုိင္ငံျခားက ခရီးထြက္ၿပီး ျပန္လာတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ေတြ ေျပာသမွ်နဲ႔ တင္းတိမ္လာရပါတယ္။ သူတို႔ေျပာတာ ဟုတ္မွာပါဘဲေပါ့ေလ။ တခါ အိမ္ေထာင္ေတြက် ခေလးေတြလည္းရလာ ဆိုတဲ့ အေျခအေနလည္း ျဖစ္ေနပါတယ္။ တခ်ိန္ထဲမွာ ေခါင္းေဆာင္ေတြလည္း ဘာသားနဲ႔မွ ထုထားတာ မဟုတ္ေတာ့ သူတို႔လည္း အိမ္ေထာင္သည္ေတြ ျဖစ္လာပါတယ္။ အဲသည္မွာ လူတန္းစား ကြာဟလာတာကို သူတို႔တေတြ စၿပီး ႀကံဳေတြ႔ရေတာ့ တာပါပဲ။ ေတာထဲတုန္းက အားလံုးဟာ ဖိုႀကီးကခ်က္တဲ့ မီးခိုးေစာ္နံတဲ့ထမင္း၊ ႀကဲေတာက္ ေတာက္ ငပိေရကို ေခါင္းေဆာင္ငယ္သား မည္သူမဆို စားခဲ့ၾက ရတာပါ။ ေတာကေနထြက္ ထုိင္းႏုိင္ငံ နယ္စပ္က ၿမိဳ႔ျပေလး ေတြကို ခိုလံႈလာရတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဘန္ေကာက္သြားႏုိင္သူ၊ ႏုိင္ငံျခားမွာ အစည္းအေဝးတက္ႏုိင္သူနဲ႔ ဘယ္ကိုမွ မေရာက္ဖူးတဲ့ သူေတြအၾကားမွာ ႏွစ္ၾကာလာတာနဲ႔ အမွ် လူတန္းစားကြာဟာမႈဟာ ပိုပိုၿပီး ႀကီးမားလာခဲ့ ပါတယ္။
ဒီၾကားထဲမွာ အန္ဂ်ီအို ႏုိင္ငံေရးကလည္း ႀကီးထြားသထက္ ႀကီးထြားလာပါတယ္။ ႏုိင္ငံျခား သြားခြင့္ရတဲ့၊ အန္ဂ်ီအို အႀကီးႀကီး ေတြဆီမွာ ေငြေတာင္းႏုိင္တဲ့ ေခါင္းေဆာင္ဟာ ပိုၿပီးအေရးပါလာပါတယ္။ အဲသလို ေခါင္းေဆာင္မ်ဳိးကလည္း ႏွစ္ေတြသာ ၾကာလာေပမယ့္ ေခါင္းေဆာင္မႈ ေနရာက ဆင္းေပးဖို႔ (သို႔မဟုတ္) ေခါင္းေဆာင္မႈကို ျဖန့္ၾကက္မွ်ေဝဖို႔ေတာင္ စိတ္ကူး မရိွၾကေတာ့ပါဖူး။ သူတို႔ ေတာင္းေပးေနတဲ့ ေငြနဲ႔ အားလံုး အသက္ဆက္ၿပီး စားေနရသလို ျဖစ္ေနတာကိုး။ အဲသလို အန္ဂ်ီအို ႏုိင္ငံေရး ႀကီးထြားလာတာဟာ ေနာက္ပုိင္းမွာ ျပည္တြင္းလုပ္ငန္းေတြနဲ႔ပါ ဆက္စပ္လာ ျပန္ပါတယ္။ နယ္စပ္မွာေတာ့ အတြင္း လုပ္ငန္းဆိုရင္ လူတုိင္းသေဘာ ေပါက္ပါတယ္။ မူလကထဲက လွ်ဳိ႔ဝွက္ရတဲ့ သဘာဝရိွတဲ့ အတြင္းလုပ္ငန္းဟာ ဒိုနာေတြကို ေဘာက္ခ်ာ ျပစရာမလိုပါဖူး။ ျပည္တြင္းက နာမည္ႀကီးတဲ့ တခ်ဳိ႔ေသာ (အားလံုးကို မဆိုလိုပါ) ႏုိင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္၊ ႏုိင္ငံေရး လႈပ္ရွားသူ၊ တခ်ဳိ႔ေသာ ၁၉၉ဝ အမတ္မ်ား စတာေတြဟာလည္း ျပည္ပနဲ႔ နယ္စပ္က ပို႔လုိက္တဲ့ ေငြေတြအေပၚမွာ အမီွျပဳလာ ရသလို ျဖစ္လာပါတယ္။ ျပည္တြင္းက တခ်ဳိ႔ေသာ သူေတြ အသံုးျပဳ ေနတဲ့ လက္ေတာ့ကြန္ျပဴတာ၊ မိုဘုိင္းဖုန္း၊ ခရီးစရိတ္ ဘာစရိတ္ စတာေတြဟာ အဲသည္တုန္းက နယ္စပ္က ေခါင္းေဆာင္ ေတြဆီကေန လာတာေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ တခ်ဳိ႔ဆိုရင္ ရန္ကုန္မွာ တုိက္ခန္း ဝယ္ႏုိင္တဲ့အထိ အေထာက္အပံ့ ရခဲ့ပါတယ္။ အခု ကေန႔ကာလ ကိုေတာ့ က်ေနာ္မသိပါ။
အဲသည္ေတာ့ ျပန္ေကာက္ရရင္ ႏုိင္ငံျခားကေန ေငြရွာႏုိင္သူ ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္စတန္း ဆိုတဲ့ အေနအထားမ်ဳိး ျဖစ္လာပါ တယ္။ ဒါကို ဘယ္သူမွ မျငင္းႏုိင္ပါဖူး။ ဘာေၾကာင့္ ေငြရွာႏုိင္တာလဲ့။ ဇာတ္လမ္းစကတဲကိုက ႏုိင္ငံတကာနဲ႔ မလြဲမေသြ ဆက္ဆံရတဲ့ ေနရာမ်ဳိးမွာ အလုပ္လုပ္ရတဲ့၊ ေခါင္းေဆာင္ေတြ ျဖစ္လာခဲ့တဲ့ အခြင့္အလမ္းေၾကာင့္ ဆိုရင္ မမွားပါဖူး။ က်န္တဲ့ သူေတြကေကာ ဘာျဖစ္လို႔ အဲသလို မျဖစ္ရရွာတာလဲ။ ေတာခိုလာတုန္းက သူလည္း တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား၊ ကိုယ္လည္း တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားပဲ။ ျပင္ပနဲ႔ ႏုိင္ငံတကာနဲ႔ ဆက္ဆံဖို႔ အဂၤလိပ္လို အေျပာအဆုိနဲ႔ ပတ္သက္ရင္လည္း ဤသူလည္း “မုိင္နိမ္းအစ္ ေမာင္ျဖဴ” ထိုသူလည္း “မုိင္နိမ္းအစ္ ေမာင္ျဖဴ” ပါပဲ။ သည္ေလာက္ပဲ တတ္ၾကတာပါ။ ေရာက္ခါ စတုန္းက ဘယ္သူမွ ထို႔ထက္ပို မတတ္ပါ။ နည္းနည္းေလာက္ ပိုတတ္သူ အနည္းငယ္ေတာ့ ရိွပါလိမ့္မယ္။ သို႔ေသာ္ ေနာက္ပုိင္းမွာ အခြင့္အလမ္းေၾကာင့္ အခြင့္အလမ္း ရသူေတြက အခြင့္အလမ္း မရသူေတြထက္ ပိုၿပီး ေျပာတတ္ ဆိုတတ္ လုပ္တတ္ကိုင္တတ္ ျဖစ္သြားတာပါ။ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အတြင္း အလုပ္က သင္သြားတာလို႔ ေျပာလို႔ရပါတယ္။
မာနယ္ပေလာက်အၿပီး အဲသလို ထုိင္းႏုိင္ငံ နယ္စပ္ၿမိဳ႔ကေလးေတြမွာ အေနၾကာရင္း ႏုိင္ငံတကာကို ေပါက္ေရာက္တဲ့ ေခါင္းေဆာင္ေတြက ဓနအရပါ ေပၚေပၚတင္တင္ ခ်မ္းသာလာပါတယ္။ အဖိုးတန္ကားေတြ ဝယ္စီးလာႏုိင္ပါတယ္ ကားစီး လာရတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္ကေတာ့ အတြင္းကလူေတြ လာရင္ ရန္သူ႔ ေထာက္လွမ္းေရး မသိေအာင္ ႀကိဳရပို႔ရမွာ အတြက္လို႔ ေျပာပါတယ္။ ေစ်းႀကီးတဲ့ စားေသာက္ဆုိင္ေတြမွာ အဖိုးတန္ အရက္ေတြနဲ႔ ေသာက္စားလာႏုိင္ ပါတယ္။ အတြင္းကလာတဲ့ အေရးႀကီးတဲ့ သူေတြကိုဧည့္ခံတာလို႔ ဆိုတယ္။ မခ်မ္းသာတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ အနည္းငယ္လည္း ရိွပါေသးတယ္။ သို႔ေသာ္ သူတို႔က မခ်မ္းသာဘူး ဆိုေပမယ့္ ေန႔တုိင္း ဘီယာ ေသာက္ႏုိင္၊ အရက္ေသာက္ႏုိင္၊ စီးကရက္ခဲႏုိင္ပါတယ္။ ဘတ္ႏွစ္ဆယ္ သံုးဆယ္ဖိုး ကြမ္းယာဘူးေတြကို ခါးၾကားမွာ လိပ္ထားၿပီး တခ်ိန္လံုး ကြမ္းဝါး ႏုိင္ပါတယ္။ လက္ေတာ့ကြန္ျပဴတာ ကိုုယ္ပုိင္ ရိွပါတယ္။ ကုိယ္ပုိင္ မိုဘုိင္းဖုန္းကိုလည္း အကန္႔အသတ္မရိွ ေျပာႏုိင္ပါတယ္။ ႏုိင္ငံျခား မဟုတ္ရင္ေတာင္ ထုိင္းႏုိင္ငံ အတြင္း မွာ ခ်င္းမုိင္၊ ဘန္ေကာက္ေလာက္အထိ အနည္းဆံုး သြားဖို႔ အခြင့္အေရး ရပါေသးတယ္။ ျမန္မာႏုိင္ငံကူး လက္မွတ္ေတြလည္း ဝယ္ကုိင္ႏုိင္ပါတယ္။ အဲတာေတြ ဗီဇာသက္တန္း ဆက္ဖို႔လည္း ေငြရိွပါတယ္။ ဒီၾကားထဲ အဟြာေတြရိွတဲ့ ကာရာအိုေက ကို လည္း သြားႏုိင္ၾကပါတယ္။ ရဲေဘာ္ေတြကေတာ့ ထမင္းနပ္ မွန္ယံုကလြဲလို႔ ဘာမွ အပိုသံုးဖို႔ မရိွခဲ့ပါ။ ဗမာဖက္ကမ္းက လာေရာင္းတဲ့ ေဆးေပါ့လိပ္သာ ေသာက္ႏုိင္သူေတြ ျဖစ္ပါ တယ္။ ေနာက္ဆံုး တခ်ိန္မွာေတာ့ ကေလးတို႔လို႔တြဲေလာင္းနဲ႔ အဲသည့္ ကေလးေတြကို ေက်ာင္းေတာင္ ေကာင္းေကာင္း မထားႏုိင္တဲ့ ရဲေဘာ္ေတြဟာ တတိယ ႏုိင္ငံေတြကို ထြက္ခြာဖို႔ ဆံုးျဖတ္ရပါေတာ့တယ္။
နယ္စပ္က အင္အားေတြ ဘာေၾကာင့္ ႏုိင္ငံျခားေရာက္ကုန္ ရတာလဲ ဆိုတာကို အက်ဥ္းခ်ဳံးၿပီး ေျပာျပတာပါ။ အက်ယ္ ေျပာရ မယ္ဆိုရင္ သည့္ထက္ ေျပာႏုိင္ပါေသးတယ္။ တေန႔ေတာ့ ျပန္ေျပာ ျပန္ေရးဖို႔လည္း စီစဥ္ထားပါတယ္။ ေခါင္းေဆာင္ လုပ္ခဲ့သူ မ်ားနဲ႔ လက္ရိွေခါင္းေဆာင္ လုပ္ေနသူမ်ားကို ေဆာ္ျခင္လို႔၊ တြယ္ျခင္လို႔ ျပန္ေရးမွာ မဟုတ္ပါ။ နယ္စပ္ အေျချပဳ တဲ့ ေတာ္လွန္ ေရး ဘာေၾကာင့္ က်ရံႈးခဲ့ရသလဲ ဆိုတာကို အမ်ားသူငါေတြ၊ ေနာင္လာေနာက္သားေတြ သင္ခန္းစာ ရေစဖို႔ ရည္စူးၿပီး ေျပာမွာ ေရးမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
ကုိင္း အဲသည္ေတာ့ ကေန႔ နယ္စပ္မွာ အေျခစုိက္ေနတဲ့ ျမန္မာအဖြဲ႔အစည္းေတြမွာ ဘာေတြ အေျပာင္းအလဲ ရိွလာၿပီလဲ။ ေခါင္းေဆာင္မႈမွာေတာ့ ဘာမွ အေျပာင္းအလဲ မရိွပါ။ ဒီလူနဲ႔ ဒီလူပါပဲ။ သို႔ေသာ္ တကယ္ေျပာင္းလဲ ေနတာေတြ မရိွဘူး လားဆိုရင္ေတာ့ ရိွတယ္လို႔ ေျပာရဦးမွာပါ။ တကယ္လည္း ေျပာင္းေနပါတယ္။ ေနာက္လုိက္ ရဲေဘာ္ေတြ တတိယႏုိင္ငံ ေရာက္လို႔ အင္အားနည္းေနတာေတာင္ ဘယ္လို အေျပာင္းအလဲမ်ဳိး ဖန္တီးႏုိင္သလဲ၊ ရိွေနသလဲ ဆိုတာ လူေတြက သိခ်င္မွာ ပါ။ အခု နယ္စပ္က အမ်ဳိးသားေခါင္းေဆာင္ေတြ၊ အမ်ဳိးသမီး ေခါင္းေဆာင္ေတြ ေနာက္မွာ မားမားမတ္မတ္နဲ႔ ေလာက္ေလာက္ လားလား အင္အား ဘယ္ေလာက္ ရိွေသးသလဲလို႔ ေမးလာရင္ က်ေနာ္က အားမနာဘဲ ေျဖမွာပါ။ အထင္မေသးနဲ႔ ရိွပါေသး တယ္။ ေခါင္းေဆာင္ တေယာက္ေနာက္မွာ အနည္းဆံုးေတာ့ ကြန္ျပဴတာ ႏွစ္လံုးသံုးလံုးေတာ့ ရိွမွာပါလို႔။ အင္တာနက္ ေခတ္ကိုးဗ်။ လူမ်ားမ်ား မလိုဖူးေလ။ လူမ်ားမ်ား အင္အားမ်ားမ်ားနဲ႔ အလုပ္လုပ္ေနတယ္၊ ရိွတယ္လို႔ အမ်ားက ထင္ရေအာင္ အင္တာနက္ကတဆင့္ လုပ္ႏုိင္တာကိုး။ က်န္တာေတြေတာ့ မသိဖူး အင္တာနက္ တြင္တြင္ သံုးႏုိင္တာကိုက အေျပာင္းအလဲ မို႔လား။ ဒါေၾကာင့္ ေျပာတာေပါ့ က်ေနာ့္တို႔ ဆီမွာလည္း အေျပာင္းအလဲ ရိွပါတယ္။
ေဇာ္မင္း
၉ ရက္၊ မတ္လ၊ ၂ဝ၁၂ ခုႏွစ္
Subscribe to:
Posts (Atom)
